IV SA/Wa 150/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. Z. i M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów oddala skargę M. Z. i M. O. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] s.c. z siedzibą w [...] wnioskiem z [...] lipca 2015 r. zwrócili się do Starosty [...] o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Wniosek dotyczył przetwarzania odpadów o kodach: 19 08 01 – skratki, 19 08 02 – odpady z piaskowników oraz 19 08 05 – ustabilizowane komunalne osady ściekowe. Przetwarzanie miało odbywać się na połowie powierzchni płyty kompostowej zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości [...], znajdującej się na terenie składowiska odpadów komunalnych. W wyniku przetwarzania odpadów miały powstawać środki poprawiające jakość gleby, wprowadzone do obrotu na podstawie decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Do wniosku dołączono następujące dokumenty: – kserokopię decyzji Burmistrza [...] z [...] lipca 2015 r. Nr [...] umarzającą postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; – kserokopię umowy najmu zawartej w [...] [...] listopada 2014 r.; – kserokopię decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi Nr [...] z [...] lutego 2012 r., pozwalającą wnioskodawcom na wprowadzanie do obrotu organiczno-mineralnego środka poprawiającego właściwości gleby pn. "[...]"; – kserokopię decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi Nr [...] z [...] lutego 2012 r. pozwalającą wnioskodawcom na wprowadzanie do obrotu organiczno-mineralnego środka poprawiającego właściwości gleby pn. "[...]". Przy piśmie uzupełniającym wniosek z [...] grudnia 2015 r. załączono kserokopie opinii i sprawozdań z badań dotyczących produkowanych przez Wnioskodawców środków poprawiających właściwości gleby [...] i [...], Starosta w toku postępowania zwrócił się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z zapytaniem, czy przetwarzanie odpadów wskazanych przez Wnioskodawców będzie skutkowało pozyskaniem środka poprawiającego właściwości gleby tożsamego z produktem [...], na którego wprowadzenie do obrotu Strony uzyskały pozwolenie w decyzji Ministra z [...] lutego 2012 r. W odpowiedzi Minister wskazał, że stosowanie innych składników do produkcji danego nawozu lub środka wspomagającego uprawę roślin, niż te, które zostały zadeklarowane przez producenta na etapie ubiegania się o pozwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi jest, w świetle obowiązujących przepisów, niedopuszczalne, a w przypadku zmiany składu surowcowego produkt taki może zmienić swoje właściwości. Decyzją z [...] kwietnia 2016 r. Starosta odmówił wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że Wnioskodawcy odmówili podania źródła pochodzenia odpadów przewidzianych do przetwarzania, jak i nie podali charakteru odpadów, tj. czy pochodzą one z oczyszczalni ścieków komunalnych czy przemysłowych. Wobec tego nie można wykluczyć, że odpady te będą powodowały zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi oraz środowiska. Nie podano także, czy będą to odpady pochodzące z terenów wiejskich, czy z miejskich. Starosta podniósł także, iż dla planowanego do przetwarzania produktu Strona nie uzyskała jeszcze decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na jego wprowadzenie do obrotu. Uznał również, że "wnioskowane do przetwarzania odpady niosą ogromne ryzyko skażenia mikrobiologicznego i parazytologicznego gleby, wód gruntowych i powierzchniowych, uprawianych roślin jak również mogą stanowić zagrożenie bezpieczeństwa dla zdrowia ludzi i zwierząt". Decyzją z [...] października 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Staroście zarzucono, że nie ustosunkował się do dokumentów przedłożonych przez Wnioskodawców przy wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Starosta po ponownym rozpoznaniu sprawy wydał [...] grudnia 2016 r., na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. 2016 poz. 1987) decyzję nr [...], którą odmówił wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów zgodnie ze złożonym wnioskiem. W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że ponownie wezwał Wnioskodawców do wskazania miejsca powstawania odpadów przeznaczonych do przetwarzania, a ponadto do podania składu chemicznego odpadów przeznaczonych do przetwarzania oraz dokumentacji związanej ze staraniami o wydanie pozwolenia na wprowadzanie do obrotu środka poprawiającego wspomagającego uprawę roślin, którego zakres przedmiotowy będzie odpowiadał zakresowi wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Strony odpowiedziały na to wezwanie pismem z [...] listopada 2016 r., w którym zaznaczyły, że brak jest podstaw do dalszych żądań dotyczących przedkładania przez wnioskodawców dokumentacji, a zaleceniem SKO było rozważenie powołania biegłego. Poinformowano jednocześnie, że odpady przeznaczone dla przetworzenia będą pochodziły z kilku komunalnych oczyszczalni ścieków, jednak ich lista nie jest jeszcze zamknięta. Do pisma dołączono ponadto szereg kolejnych opinii i wyników badań dotyczących środków do poprawy właściwości gleby [...] i [...]. Biorąc pod uwagę takie stanowisko Stron, Starosta uznał za niemożliwe do jednoznacznego wykluczenia, że planowane przedsięwzięcie polegające na przetwarzaniu odpadów nie będzie powodować zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska. Wnioskodawcy odmówili bowiem jednoznacznego wskazania źródeł pochodzenia odpadów przewidzianych do przetwarzania oraz wskazania ich składu. Jednocześnie zachodzi różnica w składzie dodatków stosowanych przy produkcji środków do poprawiania jakości gleby już dopuszczonych do obrotu, a tym zadeklarowanym we wniosku z [...] lipca 2015 r., przez co nie można uznać, że jego planowany proces produkcyjny jest tożsamy z tymi stosowanymi przy już zaakceptowanych środkach. Zaś zmiana tak może powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska, co uzasadnia wydanie decyzji odmownej. Ponadto Starosta wskazał, że w podobnej sprawie także odmówił wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. Decyzją z [...] września 2016 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało tą decyzję w mocy. Wnioskodawcy złożyli od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], natomiast zarzuty przedstawili w piśmie uzupełniającym z [...] lutego 2018 r. Staroście zarzucono naruszenie art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach oraz art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017 poz. 1369 ze zm.; dalej: k.p.a.). Uzasadniając zarzuty Wnioskodawcy podkreślili, że organ I instancji bezpodstawnie domagał się wskazania źródeł odpadów przeznaczonych do przetwarzania, bowiem wymóg taki nie jest przewidziany w ustawie o odpadach. Wnioskodawca jest bowiem zobowiązany przetwarzać takie odpady, na jakie uzyskał zgodę, a ich pochodzenie nie ma w tym kontekście znaczenia. Ponadto zaznaczono, że Starosta podjął decyzję odmowną z pominięciem przedstawionego materiału dowodowego w postaci opinii i badań, z których wynikało podobieństwo technologii stosowanej do przetwarzania odpadów w celu wytworzenia produktów już dopuszczonych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją nr [...] z [...] listopada 207 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z [...] grudnia 2016 r. W uzasadnieniu SKO wskazało, że wobec zgromadzonego materiału dowodowego podzieliło wątpliwości organu I instancji dotyczące bezpieczeństwa przyjętego sposobu przetwarzania odpadów - art. 46 ust. 1 pkt. 1 ustawy o odpadach. Wskazano, że istotna jest okoliczność czy otrzymany końcowo produkt będzie miał cechy użyteczności dla celu zakładanego przez Spółkę, tj. czy będzie mógł być bezpiecznie wykorzystany dla celów nawożenia. W innym przypadku brak jest podstaw do uznania, że dochodzi do bezpiecznego dla środowiska przetworzenia odpadów (art. 3 ust. 1 pkt. 14 ustawy o odpadach) – wykorzystanie produktu powstałego w następstwie przetwarzania odpadów nie może zagrażać środowisku. W takim przypadku wytwarzany produkt nie mógłby być, w świetle przepisów o nawozach i nawożeniu, wykorzystany, a więc nadal stanowiłby odpad, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 6 ustawy o odpadach. Analiza przedłożonych przez Strony w toku postępowania dokumentów – opinii i sprawozdań z badań – wskazuje w ocenie organu odwołąwczego, że skład dodatków używanych w procesie przetwarzania odpadów nie jest tożsamy z tym zawartym we wniosku z [...] lipca 2015 r. Zdaniem Kolegium istnieje ryzyko, że po zmianie składu surowcowego produkt może zmienić swoje właściwości i stać się niebezpieczny dla środowiska. W istocie mamy bowiem do czynienia z nowym produktem, a w takim przypadku jedynie wydanie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu takiego nowego środka wspomagającego uprawę roślin stanowi dowód, że planowane zamierzenie - przetwarzanie odpadów - nie będzie stanowiło zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska. Podzielone zostały tym samym stanowisko wyrażone w piśmie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 7 marca 2016 r. oraz w decyzji Starosty. Powołano w tym zakresie także sformułowaną w art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2017 poz. 519; dalej: p.o.ś.), zasadę przezorności, zgodnie z którą kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, jest obowiązany do zapobiegania temu oddziaływaniu. Kolegium wyraziło także wątpliwości co do miejsca przetwarzania odpadów. Wskazana we wniosku płyta kompostowa, zgodnie z decyzją Burmistrza [...] nr [...] z [...] października 2012 r. miała służyć przetwarzaniu odpadów zielonych. Tymczasem wskazane we wniosku odpady przeznaczone do przetwarzania nie spełniają definicji "odpadów zielonych, zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 12 ustawy o odpadach (odpady komunalne stanowiące części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, ogrodów, parków i cmentarzy, a także targowisk, z wyłączeniem odpadów z czyszczenia ulic i placów). Ta okoliczność również powoduje wątpliwości co do braku występowania zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska. Podzielono także stanowisko organu I instancji co do przedwczesności powołania biegłego, wobec braku wskazania przez Wnioskodawców źródła pochodzenia odpadów. W opinii Kolegium, ich skład może się różnić w zależności od miejsca ich pochodzenia, co może wpływać na ostateczny skład produktu przetworzenia, a co za tym idzie poziom bezpieczeństwa. Za niezasadny uznano zarzut naruszenia art. 42 ust. 2 ustawy o odpadach. Podkreślono, że dla wydania decyzji o zezwoleniu na przetwarzanie odpadów konieczny jest brak jakichkolwiek wątpliwości w zakresie negatywnego wpływu na środowisko, co obliguje organy do wyjaśniania takich wątpliwości, gdy tylko się one pojawią. Nie zgodzono się ze Stronami w kwestii pominięcia części materiału dowodowego – zdaniem Kolegium Starosta wyjaśnił, dlaczego przedstawiane przez Wnioskodawców opinie i badania są niewystarczające w niniejszej sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej wskazaną decyzję Wnioskodawcy podnieśli zarzut naruszenia: – art. 42 ust. 2 ustawy o odpadach poprzez jego błędną wykładnię; – art. 7, art 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, niewypełnienie obowiązku rozpatrzenia całego materiału dowodowego, dokonanie oceny jedynie na podstawie części materiału dowodowego, czy wszystkie okoliczności zostały udowodnione oraz brak wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu Skarżący przywołali wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygnaturze IV SA/Wa 2927/16, zapadły w sprawie o tożsamym przedmiocie, w którym Sąd wskazał organom błędną interpretacje przepisów ustawy o odpadach, w tym zasady bliskości oraz kwestii źródła pochodzenia odpadów, jak również, że na etapie prowadzenia postępowania o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów organ nie jest uprawniony do żądania przedłożenia dokumentów potwierdzających, że powstały produkt spełnia określone wymagania np. zezwolenia czy opinii wymaganych na gruncie przepisów o nawozach i nawożeniu. Takie dokumenty są bowiem potrzebne dopiero na etapie wprowadzenia danego produktu do obrotu. Podkreślili, że w kwestii pochodzenia odpadów istotny jest ich typ (który został we wniosku wskazany), a nie konkretne miejsce, z którego będą one odbierane. Podkreślono także, że organ II instancji nie odniósł się do przedstawionych w uzupełnieniu odwołania opinii i błędnie przyjął, że dotyczą one już dopuszczonych substancji. Spowodowało to błędną argumentację decyzji utrzymującej w mocy decyzję Starosty. W ocenie Skarżących, zgromadzony materiał dowodowy wystarczył do wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zobowiązanie organu II instancji do wydania w określonym terminie decyzji wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja oraz ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Zgodnie z dyspozycją art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami: 1) mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska; 2) jest niezgodny z planami gospodarki odpadami; 3) jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego. W przedmiotowej sprawie Wnioskodawcy zwrócili się o wydanie zezwolenia na przetwarzanie komunalnych odpadów powstających w oczyszczalni ścieków, podając ich klasyfikacje: skratki (19 08 01), odpady z piaskowników (kod 19 08 02), ustabilizowane komunalne osady ściekowe (19 08 05). W toku postępowania Wnioskodawcy załączyli szereg informacji, dokumentów, opinii i sprawozdań na potwierdzenie, że w wyniku prowadzonego przetwarzania odpadów nie dojdzie do wytworzenia odpadów, a powstały produkt będzie mógł być wykorzystany w rolnictwie do nawożenia. Organ I instancji kilkakrotnie wzywał Wnioskodawców do złożenia informacji na temat składu odpadów przekazanych do przetwarzania, jak również decyzji o zezwoleniu na wprowadzenie do obrotu środka powstałego w wyniku procesu przetwarzania odpadów. Wnioskodawcy przy wniosku złożyli decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydaną dla produktu "[...]", z tym że jak poinformowali, w czasie pobierania próbek tego środka do badań, produkt był wyprodukowany na bazie komunalnego osadu ściekowego w [...]. W toku postępowania uzyskano również opinię Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2016 r. z której wynika, że w przypadku zmiany składu surowcowego (tj. zmiany składników do produkcji danego nawozu lub środka wspomagającego uprawę roślin) produkt może zmienić swoje właściwości, zarówno w zakresie bezpieczeństwa dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz środowiska, jak również w zakresie jakości oferowanej konsumentom. W ocenie Sądu słuszne jest stanowisko wyrażone przez organ odwoławczy, że jedynie wydanie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu środka wspomagającego uprawę roślin stanowi dowód, że planowane zamierzenie - przetwarzanie odpadów - nie będzie stanowiło zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska. W przypadku braku takiego zezwolenia, powstały w wyniku przetworzenia produkt nie będzie mógł być, zgodnie z przepisami o nawozach i nawożeniu, wykorzystany i nadal stanowiłby odpad, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 6 o odpadach, a więc nie doszłoby do bezpiecznego dla środowiska przetworzenia odpadów ( art. 3 ust. 1 pkt. 14 ustawy o odpadach). W tym miejscu wskazać należy, w odniesieniu do powoływanego przez Skarżących wyroku WSA w Warszawie z dnia 10.03.2017 r. IV SA/Wa 2927/16, że zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt. 2 ustawy o odpadach wniosek o zezwolenie na przetwarzanie odpadów powinien zawierać wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych od przetwarzania. Sąd w tym składzie podziela pogląd, że wymóg ten nie może być utożsamiany z koniecznością zamieszczenia listy konkretnych podmiotów, którzy będą je dostarczać, ale w przypadku wątpliwości co do składu surowcowego odpadów poszczególnych rodzajów, to w interesie samego inwestora jest dostarczenie organowi informacji pozwalających na weryfikację składu. Powyższe jest o tyle istotne w przedmiotowej sprawie, że jak wynika z pisma Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2015 r., zmiana składu surowcowego powoduje automatycznie zmianę właściwości produktu również w zakresie bezpieczeństwa dla zdrowia ludzi, zwierząt i środowiska. Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o odpadach w przypadku gdy określenie rodzajów odpadów jest niewystarczające do ustalenia zagrożeń, jakie te odpady mogą powodować dla życia lub zdrowia ludzi oraz dla środowiska, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę do podania podstawowego składu chemicznego i właściwości odpadów. W przedmiotowej sprawie Inwestor nie wskazał dokładnego składu surowcowego odpadów, który jest różny w zależności od poszczególnych oczyszczalni komunalnych. Produkt, jaki ma powstać w wyniku procesu przetwarzania, jego właściwości, będą zależne właśnie od składu surowcowego poszczególnych odpadów. W tej sytuacji organ prawidłowo dążył do ustalenia składu surowcowego, albowiem tylko przy ustaleniu takiego składu można mieć pewność, że w wyniku procesu przetworzenia zostanie wytworzony produkt o określonym składzie i właściwościach. W przedmiotowej sprawie w zależności od konkretnych dostawców odpadów, mogłoby dojść do sytuacji, że z uwagi na skład surowcowy dostarczanych odpadów, Inwestor w procesie przetwarzania otrzymałby produkt o danych właściwościach, bądź nie. Jednocześnie wskazać należy, że w toku postępowania nie została złożona decyzja zezwalając na wprowadzenie produktu do obrotu. Zgodzić się należy, że takiego obowiązku nie przewidział ustawodawca w toku tego postępowania. Natomiast w sytuacji, gdy w wyniku przetworzenia odpadów, o konkretnym składzie surowcowym, powstać ma nowy produkt, który według twierdzeń Wnioskodawców nie będzie odpadem, to w interesie samego Inwestora jest złożenie takiej decyzji. Byłoby to potwierdzeniem, że w wyniku prowadzonego procesu przetwarzania dojdzie do wytworzenia produktu, który nie stwarza zagrożenia dla zdrowia ludzi i środowiska. W przedmiotowej sprawie nie złożono jednak nawet informacji pozwalających na stwierdzenie, że w wyniku przetwarzania odpadów będzie wytwarzany jeden konkretny produkt o stałych właściwościach w aspekcie bezpieczeństwa dla ludzi i środowiska. Organ odwoławczy zasadnie w uzasadnieniu decyzji powołał, że skład komunalnych osadów ściekowych jest zmienny, zależy od rodzaju oczyszczanych ścieków, sposobu ich oczyszczania oraz sposobu przeróbki. Istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że skład surowcowy odpadów nawet o tym samym kodzie będzie różny w zależności od miejsca pobierania odpadów przeznaczonych do przetwarzania. Organy wskazały, że przeznaczone do przetwarzania odpady mogą zawierać zwiększoną zawartość metali ciężkich, substancje toksyczne oraz organizmy chorobotwórcze, a powstający z nich produkt wykorzystywany w rolnictwie mógłby spowodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi i środowiska. Zasadnie również wskazał organ odwoławczy, że wątpliwości budzi wskazane we wniosku z dnia [...] lipca 2015 r. miejsce przetwarzania odpadów - tj. wybudowana w sąsiedztwie wysypiska w [...] płyta kompostowa przygotowana do biologicznego przetwarzania materiałów organicznych. W decyzji nr [...] z dnia [...] października 2012 r. ([...]) Burmistrz [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie składowiska odpadów komunalnych w [...] i stwierdził również, że zabezpiecza się miejsce pod budowę płyty kompostowej odpadów zielonych. Stosownie do definicji "odpadów zielonych" zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 12 ustawy poprzez odpady zielone rozumie się odpady komunalne stanowiące części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, ogrodów, parków i cmentarzy, a także targowisk, z wyłączeniem odpadów z czyszczenia ulic i placów. Natomiast wskazane we wniosku odpady nie stanowią odpadów zielonych. Powyższa okoliczność dodatkowo przesądza o trafności wydanej przez organ decyzji. Wnioskodawcy zamierzają bowiem prowadzić przetwarzanie komunalnych odpadów z oczyszczalni ścieków w miejscu wybudowanym w celu przetwarzania zupełnie innego rodzaju odpadów a mianowicie odpadów zielonych, co może stanowić uciążliwość zapachową dla okolicznych mieszkańców, jak również skażenia gleby, wód gruntowych i powierzchniowych. Biorąc powyższe pod uwagę, zasadnie organ odmówił udzielenia zezwolenia dokonując właściwej oceny, że zamierzony sposób gospodarowania odpadami mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska – art. 46 ust. 1 pkt. 2 ustawy o odpadach. Zarzuty skargi są nieuzasadnione. Nie doszło do naruszenia prawa materialnego – przepisów ustawy o odpadach, nie do naruszenia przepisów postępowania. Organy podjęły wszystkie czynności niezbędne do załatwienia sprawy, zweryfikowały wszystkie dokumenty złożone w sprawie przez Wnioskodawców, a dokonana ocena materiału dowodowego nie jest oceną dowolną. Nie doszło do uchybień art. 7, 77 i 80 kpa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 107 § 3 kpa. W odniesieniu do zarzutu z uzasadnienia skargi, gdzie wskazano, że niezrozumiała jest ocenia organu, że wnioskodawcy planują przetwarzać inne odpady niż wskazane we wniosku, to wskazać należy, że jak wskazał organ I instancji i organ odwoławczy, z przedłożonych w dniu [...].11.2016 r. opinii wynika, że skład dodatków używanych w procesie przetwarzania odpadów jest inny, niż ten zadeklarowany we wniosku z dnia [...] lipca 2015 r. Analiza akt sprawy wskazuje, że we wniosku wskazano jako dodatki: torf, włókna celulozy, hydrożel, natomiast w opinii Instytutu [...] z [...].10.2016 r. wskazano dodatki: torf, słoma, siano, trociny, włókno drzewne, łuska kawy, kakaowca, orzech, lignina, celuloza, hydrożel. Sąd działając z urzędu nie dostrzegł też w zaskarżonej decyzji, ani w decyzji organu I instancji, uchybień uzasadniających stwierdzenie nieważności bądź ich uchylenia. Mając na względzie powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.