IV SA/Wa 1502/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wytwarzanie odpadów bez wymaganej decyzji - oddala skargę - IV SA/Wa 1502/11 UZASADNIENIE Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...].07.2011 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [..].03.2011 r., orzekającą o wymierzeniu W. M. kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych za wytwarzanie odpadów bez wymaganej decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi. Organ odwoławczy podał, że przeprowadzona w warsztacie W. M., w okresie od 25.01.2011 r. do 4.02.2011 r., kontrola interwencyjna i pozaplanowa wykazała wytwarzanie ok. 0,13 Mg odpadów niebezpiecznych bez wymaganej decyzji (wg kart ewidencji i przekazania odpadów za 2010 r. - szmat zanieczyszczonych substancjami niebezpiecznymi oraz płynu chłodniczego). Nadmienił też, że do protokołu tej kontroli strona nie wniosła zastrzeżeń, podpisując go. Wobec wskazanej ilości odpadów niebezpiecznych, wytworzonych w 2010 r. powstał zatem obowiązek uzyskania wskazanej decyzji, wynikający z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach (t. j. Dz.U. z 2010, Nr 185, poz. 1243 ze zm. - określanej dalej ustawą o odpadach), a w razie jej braku wymierzenia kary pieniężnej. Skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia tej kary, zapoznał się z zebranym materiałem dowodowym i nie wniósł do sprawy nowych materiałów dowodowych. Wobec wskazanych okoliczności - na podstawie art. 76b ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 75d ust. 1 ustawy o odpadach - powstał obowiązek wymierzenia W. M. kwestionowanej kary, jako wytwarzającemu odpady niebezpieczne w związku z działalnością prowadzonego warsztatu samochodowego. Organ odwoławczy nadmienił przy tym, że brak podejmowania działań przez Urząd Marszałkowski w T., na który obciążony się powołał, nie może wpływać na działania WIOŚ w tej sprawie. Organ ten zobligowany był bowiem z mocy prawa do wydania kwestionowanej decyzji, wymierzającej tę karę pieniężną. W. M. wniósł w terminie zarówno odwołanie jak i skargę. W odwołaniu wyraził swoje niezadowolenie z rozstrzygnięcia organu I instancji. Zauważył, że o wydanie decyzji występował do Urzędu Marszałkowskiego w T. w 2009 r., skąd otrzymał wezwanie do uzupełnienia złożonego, opłaconego wniosku. Uzupełnienia dokonał i brak dalszych wezwań do uzupełnienia tego wniosku, potraktował jako potwierdzenie złożenia wniosku kompletnego. W wyniku przeprowadzonej kontroli dowiedział się jednak, iż wniosek ten złożył do organu niewłaściwego, o czym nie został poinformowany. Niezwłocznie więc - 31.01.2011 r. wystąpił z wnioskiem do Prezydenta Miasta B. o zatwierdzenie programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi. Został zawiadomiony o wszczęciu takiego postępowania zatwierdzającego (21.02.2011 r.). Uprzednio zaś, w dniu 11.02.2011 r. zwrócił się o zwrot uiszczonej do Urzędu Marszałkowskiego w T. opłaty skarbowej, uiszczonej w zw. z wnioskiem o wydanie decyzji zatwierdzającej. We wniesionej do Sądu skardze i uzupełniającym ją piśmie procesowym dodatkowo zaznaczył, że Urząd Marszałkowski w T. w wezwaniu do uzupełnienia wniosku o wydanie przedmiotowej decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi nie zamieścił pouczenia o długości terminu udzielonego mu na to uzupełnienie, co naruszyło artykuły 7, 8, 9 i 12 Kpa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślił, iż skarżący nie posiadał wymaganej decyzji, a mimo to prowadził przedmiotową działalność. Przepisy ustawy o odpadach nie przewidują zaś możliwości odstąpienia od wymierzenia obligatoryjnej administracyjnej kary pieniężnej, nakładanej w trybie art. 79b tej ustawy. Nawet brak winy po stronie skarżącego w nieuzyskaniu tego zezwolenia, nie mógł wpłynąć na odstąpienie od wymierzenia tej kary pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Niniejsza skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Nowelizacja ustawy o odpadach z dnia 12 marca 2010, dokonana ustawą z dnia 22 stycznia 2010 roku o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r., nr 28, poz.145) dodała m.in. art. 79b, który w ust. 1 przewiduje, że posiadacz odpadów, wytwarzający odpady bez wymaganej decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi podlega karze pieniężnej w wysokości 5.000 zł. Nadto należy podkreślić, że ustawodawca nie przewidział okoliczności, które mogłyby wpłynąć na odstąpienie od wymierzenia tej kary pieniężnej, czy też pozwoliłyby na jej obniżenie. Nie uzależnił również jej wymierzenia od winy lub jej braku po stronie podmiotu wytwarzającego odpady niebezpieczne bez koniecznej decyzji, zatwierdzającej program gospodarki tymi odpadami. Jednocześnie zauważyć należy, iż znajdujący w rozpatrywanej sprawie zastosowanie art. 17 ustawy o odpadach w ust. 1 pkt 1 już od 7.02.2003 r. (Dz. U. z 2003 r., nr 7, poz. 78, art. 1) stanowi niezmiennie, iż wytwórca odpadów jest obowiązany do uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, jeżeli wytwarza odpady niebezpieczne w ilości powyżej 0,1 Mg rocznie. Z informacji przekazanych przez skarżącego Prezydentowi Miasta B. w piśmie z dnia 31.01.2011 r. wynika, że rocznie wytwarza ok. 0,955 Mg odpadów niebezpiecznych, a przeprowadzona w okresie od 25.01.2011 r. do 4.02.2011 r., kontrola interwencyjna i pozaplanowa wykazała wytwarzanie bez wymaganej decyzji, w tym zakładzie samochodowym mechaniki i blacharstwa 0,13 Mg odpadów niebezpiecznych (wg kart ewidencji i przekazania odpadów za 2010 r. - szmat zanieczyszczonych substancjami niebezpiecznymi oraz płynu chłodniczego). Są to więc wartości obligujące właściciela owego warsztatu do posiadania - w myśl art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach - decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi. Jednocześnie należy nadmienić, że począwszy od dnia 12 marca 2010, w wyniku tej samej nowelizacji cyt. ustawy, dodany wówczas art. 79d stanowił niezmiennie, że kary pieniężne, o których mowa w art. 79b wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor ochrony środowiska. Właściwy marszałek województwa wymierza zaś kary pieniężne, o których mowa w art. 79c ustawy o odpadach. Z kolei właściwość organów i tryb uzyskiwania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi został unormowany w art. 19 ustawy o odpadach. W tym stanie rzeczy skierowanie wniosku o wydanie przedmiotowej decyzji zatwierdzającej do organu niewłaściwego i nieprzekazanie sprawy organowi właściwemu nie mogło skutkować uchyleniem kwestionowanych decyzji obu instancji. Nie można bowiem prowadzić działalności powodującej wytwarzanie odpadów niebezpiecznych, bez posiadania wymaganej decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi. Działalność taka nie może być zatem prowadzona do czasu uzyskania wymaganej decyzji. Przeprowadzona zaś kontrola jednoznacznie wykazała, iż warsztat ten, mimo braku przedmiotowej decyzji, nadal prowadził działalność związaną z wytwarzaniem odpadów niebezpiecznych. Co do zasady brak działania po stronie urzędu marszałkowskiego, po złożeniu do niego wniosku w tym przedmiocie może być zwalczany poprzez złożenie skargi na bezczynność tego organu. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika jednakże w sposób jednoznaczny, aby skarżący nie został uprzednio poinformowany o niewłaściwości Urzędu Marszałkowskiego w T. do wydania przedmiotowej decyzji i aby nie wiedział wcześniej (przed przeprowadzoną kontrolą), iż wniosek ten zobowiązany był złożyć do Prezydenta Miasta B. (por. treść pisma Wicemarszałka Województwa [...] – D. K. z dnia 26.08.2011 r., skierowane do skarżącego). Reasumując należy wskazać, że w rozpatrywanej sprawie brak było podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Charakter bowiem przytoczonej regulacji - art. 76b ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 75d ust. 1 ustawy o odpadach, znajdującej zastosowanie w razie spełnienia się przesłanki z art. 17 ust.1 pkt. 1 tej ustawy - nie pozostawiał [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska możliwości miarkowania tej kary pieniężnej lub odstąpienia od jej wymierzenia. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji.