IV SA/Wa 1502/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku: N. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi N. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. N. N., działając przez adwokata, wniósł do Sądu skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. Decyzją tą Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. (nr [...]), wydaną na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz.U. Nr 191, poz. 1133) o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W zamieszczonym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący podniósł, że po ewentualnym powrocie do kraju jego ponowny wyjazd do Polski byłby poważnie utrudniony, a może wręcz niemożliwy ze względu na niekorzystne warunki społeczno-polityczne panujące w [...]. Ponadto – zdaniem skarżącego – wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione wagą podniesionych w skardze zarzutów przeciwko tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest nieuzasadniony. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego po ewentualnym wyeliminowaniu aktu z obrotu prawnego. Przy czym podkreślić trzeba, że to strona wnioskująca o zastosowanie ochrony tymczasowej zobowiązania jest do wykazania, iż wykonanie zaskarżonej decyzji grozi konsekwencjami, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa. Odnosząc się do argumentów wniosku o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że wydalenie cudzoziemca z terytorium RP nie jest bezpośrednim skutkiem odmowy udzielania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Ponadto Sąd podkreśla, że wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić tylko w razie wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Postrzegana przez stronę niezgodność działań organów administracji publicznej z prawem - niezależnie od istniejącego zdaniem strony stopnia tej bezprawności - nie może przemawiać za zasadnością wniosków w postępowaniach wpadkowych. Jednocześnie Sąd stwierdza, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie odnosi się do konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodabniać konieczność wstrzymania decyzji w niniejszej sprawie. Zatem, jeżeli argumentacja skarżącego, mająca przemawiać za zastosowaniem wobec strony ochrony tymczasowej, polega na przywołaniu okoliczności, które mogą być konsekwencją opuszczania przez niego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a wydalenie skarżącego nie jest bezpośrednim skutkiem kwestionowanej decyzji o odmowie udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, to nie ma podstaw do uwzględnienia niniejszego wniosku. Z przedstawionych powodów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.