IV SA/Wa 1503/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w B. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia W skardze z dnia 16 czerwca 2014 r. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] stycznia 2014 r., o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą "[...].", skarżące Stowarzyszenie [...] z siedzibą w B. wniosło o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia zapobiegnie sytuacji, w której inwestor uzyska ostateczne zezwolenie na rozpoczęcie realizacji inwestycji. Skarżący wskazał, że wykonanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed rozpoznaniem odwołania może łączyć się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie nieostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji, gdy w obrocie prawnym znajduje się ostateczna decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedmiotowego przedsięwzięcia, wiąże się z możliwością wszczęcia naprawczego, które w konsekwencji może prowadzić nawet do rozbiórki części obiektu wybudowanego o kwestionowaną decyzję. Zdaniem skarżącego wstrzymanie wykonalności postanowienia konieczne jest z również z uwagi na realne zagrożenie poważnych i trudnych do odtworzenia strat przyrodniczych. Ponadto skarżący wskazał, że w ustawodawstwie polskim został spełniony wymóg, wynikający z konwencji z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 r., zapewnienia możliwości wstrzymania wydania pozwolenia na budowę, czy wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, do czasu rozpatrzenia przez sąd prawidłowości decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (art. 61 § 2 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wbrew twierdzeniom skarżącego zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie nie może wywołać skutków o jakich mowa w powyższym przepisie. Ponadto zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu. Przedmiotem skargi do Sądu i przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia [...] maja 2014 r., w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą "[...]". Organy orzekające w niniejszej sprawie, podając przesłankę ważnego interesu społecznego, na podstawie art. 108 § 2 K.p.a., nadały decyzji RDOŚ z dnia [...] stycznia 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, rygor natychmiastowej wykonalności. Oznacza to, że organy orzekające w sprawie, uznały, że ze względu na istotne okoliczności, uregulowane w art. 180 K.p.a. decyzja taka powinna zostać niezwłocznie wdrożona w życie. Podkreślić także należy, że postanowienie w przedmiocie wstrzymania nie uzyskuje samodzielnego bytu prawnego – jest ściśle powiązane z decyzją, którą niezwłocznie wdraża w życie bowiem w przypadku jej wyeliminowania z obiegu prawnego również takie postanowienie traci byt. Jednak co najistotniejsze – skoro organy orzekające w sprawie uznały, że istnieje możliwość nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i taki rygor nadały, Sąd na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania nie może badać zasadności przesłanek, którymi się kierowały organy. Prowadziłoby to do niedopuszczalnego przedsądu. Uwzględnienie bowiem wniosku złożonego, w trybie art. 61 § 3 Ppsa, w niniejszej sprawie, byłoby sprzeczne z założeniem ustawodawcy i niweczyłoby cel uregulowania art. 108 K.p.a. Już bowiem na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, Sąd oceniałby czy przesłanki jakimi kierował się organ pozwalały na nadanie decyzji rygoru wykonalności. Z podniesionych przyczyn nie można uwzględnić wniosku skarżącego, a podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia argumenty nie mogą wpłynąć na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Pppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia