IV SA/Wa 1504/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Zakładu W. w S. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie warunków odprowadzania ścieków postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 17 sierpnia 2009 r. Zakład W. w S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2009 r. utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Z. z dnia [...] kwietnia 2009 r. w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 115.864, 55 zł za naruszenie warunków odprowadzania ścieków z oczyszczalni w S., określonych w pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Starosty Powiatowego we W. z dnia [....] września 2004 r. Z powodu braku uzasadnienia tego wniosku Sąd, na podstawie zarządzenia z dnia 9 października 2009 r. wezwał skarżącego do wskazania okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a. Uzupełniając przedmiotowy wniosek skarżący w piśmie procesowym z dnia 26 października 2009 r. wskazał, iż nałożona w zaskarżonej decyzji kara pieniężna, w wysokości 115.864, 55 zł, nie została przewidziana w budżecie Zakładu, w związku z tym jej wykonanie spowoduje utrudnienia w bieżącej działalności skarżącego. Nadto wnioskodawca wskazał, iż zgodnie z pismem Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Z. z dnia 23 października 2009 r., w przypadku uwzględnienia przez Sąd skargi, nie byłoby możliwe odzyskanie powyższej kwoty, z uwagi na przepisy obowiązujące w sprawach rozdysponowania kwot pochodzących z kar pieniężnych. W świetle bowiem ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska ( Dz. U z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.), kary pieniężne są rozdysponowywane w terminie jednego miesiąca od dnia wpływu, na konta odpowiednich funduszy ochrony środowiska oraz przekazywane do budżetu państwa. Wobec zamierzonej w 2010 r. likwidacji funduszy gminny i powiatowych oraz reorganizacji wojewódzkich i narodowych funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej, wykonanie zaskarżonej decyzji, w postaci wpłaty nieprawomocnych należności, w ocenie skarżącego, może spowodować brak możliwości ewentualnego ich zwrotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a, zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., w myśl którego są to niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem ochrony tymczasowej, jak się powszechnie przyjmuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, iż na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. W wyniku dokonania analizy wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W niniejsze sprawie decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Z. z dnia [...] kwietnia 2009 r. wymierzono Zakładowi W. w S. karę pieniężną za naruszenie warunków odprowadzania ścieków z oczyszczalni w S. w wysokości 115.864, 55 zł. Utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji organu pierwszoinstancyjnego powoduje, iż decyzja ta jest ostateczna i wywołuje skutki prawne w niej określone. W ocenie Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji nakładającej karę pieniężną przed zbadaniem jej legalności przez właściwy sąd administracyjny może spowodować wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Mając na uwadze wysokość wymierzonej kary tj. 115.864, 55 zł. stwierdzić należy, iż uiszczenie jej może rodzić poważne trudności w działalności skarżącego, będącego gminnym zakładem budżetowym. Ze względu na przedmiot sprawy, a w szczególności okoliczność, iż w razie niewstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, kara podlegałaby ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, istnieje prawdopodobieństwo spowodowania tym znacznej dla skarżącego szkody. Wprawdzie, w sytuacji uwzględnienia skargi, nienależnie uiszczona przez skarżącego kara pieniężna podlegać będzie zwrotowi, jednakże w ocenie Sądu, co potwierdzone zostało również w piśmie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Z. z dnia 23 października 2009 r., zwrot powyższej należności w przyszłości należności przez organy inspekcji ochrony środowiska na rzecz odpowiednich funduszy ochrony środowiska. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.