IV SA/Wa 1504/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2015 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy -oddala skargę- IV SA/Wa 1504/15 UZASADNIENIE Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] marca 2015r. Nr [...] utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2014r. w przedmiocie odmowy nadania S. P. statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej. Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] czerwca 2015r. obywatel [...], deklarujący narodowość [...] złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Oprócz wnioskodawcy, wnioskiem została objęta jego małżonka i małoletnie dzieci. Wnioskodawca jest członkiem [...]. We wniosku cudzoziemiec podał, że ubiega się o status uchodźcy, dlatego że mieście, w którym mieszka z rodziną mają miejsce działania wojenne, nieznane osoby w maskach zabijają ludzi. Bardzo martwi się o życie i zdrowie swoich dzieci i żony. Ciągle słychać wystrzały i wybuchy. Ulicami jeżdżą czołgi i samochody z uzbrojonymi ludźmi, burzą budynki, grabią spokojnych ludzi. Wyjeżdżał z [...] ze łzami. Chce stabilizacji dla rodziny, spokoju, normalnie pracować, przynosić pożytek społeczeństwu. W kraju pochodzenia cudzoziemiec zamieszkiwał w [...], w obwodzie [...]. Pozostali tam jego matka, ojczym, brat i siostra. We wniosku podał, że nie był prześladowany w kraju pochodzenia, nie brał udziału w działaniach wojennych. Nie był poddany przemocy fizycznej, ani psychicznej. Nie brał również udziału w działaniach wojennych. W przeszłości był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za pobicie. Później nie był zatrzymany, ani aresztowany, nie toczyło się wobec niego jakiekolwiek postępowanie administracyjne. W dniu [...] lipca 2014r. zostało przeprowadzone przesłuchanie statusowe. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił nadania wnioskodawcy statusu uchodźcy oraz udzielenia ochrony uzupełniającej. Wnioskodawca pismem z dnia [...] grudnia 2014r. odwołał się od tej decyzji wnosząc o jej uchylenie i nadanie statusu uchodźcy. W odwołaniu podniósł, że jest [...] i wiara zabrania mu udziału w działaniach wojennych. W związku z mobilizacją i brakiem możliwości odbycia służby zastępczej musiał uciekać z [...]. Jego syn został wbrew woli powołany do wojska, co udokumentuje w najbliższym czasie. Dołączył do odwołania opinie wystawione przez szkoły do których na terytorium Rzeczypospolitej uczęszczają jego dzieci oraz zaświadczenie Prezydium Rady Naczelnej [...], w którym wspólnota deklaruje zapewnienie wnioskodawcy i jego rodzinie opieki socjalno – bytowej. Po rozpatrzeniu odwołania Rada do spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] marca 2015r. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że po przeanalizowaniu materiału dowodowego w pełni podziela ustalenia organu pierwszej instancji, że brak jest przesłanek pozwalających stwierdzić istnienie uzasadnionej obawy przed prześladowaniem wnioskodawcy z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podniesione przez odwołującego się okoliczności nie są zdaniem organu wiarygodne, gdyż na [...] obowiązuje od 1992r. ustawa o alternatywnej służbie, zgodnie z którą prawo do alternatywnej służby mają obywatele, którym przekonania religijne lub światopoglądowe uniemożliwiają odbywanie obowiązku wojskowego. Organ na podstawie opracowań Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia oraz Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP ustalił, że na wschodzie [...], w obwodach [...], toczy się konflikt zbrojny pomiędzy wspieranymi przez [...] separatystami, a [...] siłami rządowymi, którego następstwa noszą znamiona katastrofy humanitarnej. Na obszarze działań wojennych narażone są głównie osoby cywilne. Brak jest żywności, prądu, wody pitnej, usług komunalnych. Zdarzają się przypadki bezprawnych zatrzymań, pobić, tortur, a nawet zabójstw, a także bezpodstawnego pociągania do odpowiedzialności karnej. Poza wymienionymi terenami na większości terytorium [...] sytuacja jest stabilna, nie pociąga za sobą bezpośredniego zagrożenia dla życia, zdrowia i innych podstawowych praw obywateli tego kraju. Władze centralne i regionalne starają się zapewnić bezpieczeństwo obywatelom. Z uwagi na groźby lub obawy przed szykanami ze względu na narodowość mieszkańcy zarówno [...], jak i południowo –wschodnich terenów [...] opuszczają je. Organ wskazał, że mają oni możliwość zamieszkania w innych, bezpiecznych rejonach [...], gdzie władze oraz inne podmioty organizują przesiedleńcom zakwaterowanie, udzielają pomocy w znalezieniu pracy oraz wspierają materialnie. Wprowadzono również szereg udogodnień w załatwianiu spraw administracyjnych, wypłacaniu emerytur oraz dostępu do opieki zdrowotnej. Organ ocenił na tej podstawie, że sytuacja w kraju pochodzenia wnioskodawcy jest istotnie trudna i złożona. Jednak wskazał, że zła sytuacja w kraju nie stanowi samoistnej przesłanki do przyznania statusu uchodźcy, ani innych form ochrony cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Konieczne jest bowiem wykazanie zindywidualizowanego zagrożenia doznania prześladowania, poważnej krzywdy lub innych naruszeń praw człowieka. Wnioskodawca wskazał na ogólną obawę w związku z sytuacją w miejscu zamieszkania tj. jawienie się separatystów, niebezpieczna sytuację, wystrzały, wybuchy. Nie doświadczył jednak osobiście żadnych problemów ze strony separatystów okupujących miasto. Jego obawy zagrożenia z ich strony z uwagi na [...] poglądy lub wyznanie [...] nie znalazły potwierdzenia w żadnych wrogich działaniach w stosunku do wnioskodawcy. W ocenie organu okoliczności faktyczne wskazane przez wnioskodawcę nie noszą znamion prześladowania w rozumieniu ustawy. Zebrany materiał nie daje podstaw do uznania zindywidualizowanego prześladowania, a wnioskodawca nie uprawdopodobnił, by był ofiarą prześladowań. Organ odwoławczy podzielił również ustalenia organu pierwszej instancji co do tego, że wobec wnioskodawcy nie mają zastosowania przesłanki określone w art. 15 w/w ustawy, gdyż nie jest on narażony na orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Z uwagi zaś na ograniczony zasięg zagrożenia, które występuje w miejscu zamieszkania wnioskodawcy i dostępność wyjazdu, ma on możliwość przemieszczenia się w inne regiony kraju pochodzenia ni objęte konfliktem, gdzie sytuacja jest stabilna. Organ ustalił także, że od [...] czerwca 2014r. [...] znajduje się pod kontrolą władz [...]. Organ podkreślił, że wnioskodawca nie próbował uzyskać pomocy od władz lub jakichkolwiek innych instytucji na [...] poza wschodnimi regionami i od razu zdecydował się na wyjazd z kraju. Oceniając argumentację wnioskodawcy, że z uwagi na fakt, iż jest [...] obawiał się władzy oraz uprzedzenia ze strony ludzi z zachodu [...], organ wskazał na sprzeczność tych obaw z informacjami o działaniach podejmowanych przez władze [...] na rzecz osób przesiedlających się wewnętrznie oraz inicjatywach szeregu organizacji pozarządowych, społecznych i kościelnych ukierunkowanych na pomoc przesiedleńcom. Organ wywiódł z uwagi na treść art. 18 ustawy i działania władz centralnych i regionalnych, że nie istnieje obawa przed prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez wnioskodawcę w kraju pochodzenia. Skargę na przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. P., zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie prawa materialnego tj. art. 1 Konwencji Genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z 1951r. oraz Protokołu Nowojorskiego z 1967r. poprzez stwierdzenie, że nie jest uchodźcą w rozumieniu tych artykułów, - istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj. art.7, art.77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz niewłaściwe uzasadnienie faktyczne decyzji, a także art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do organów państwa. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w trakcie przesłuchania statusowego wyraźnie zeznał, że był prześladowany w kraju pochodzenia. Nie była to przemoc fizyczna, miał jednak uzasadnioną obawę przed prześladowaniem. Uciekli w obawie o swoje zdrowie i życie w związku z działaniami wojennymi. Wskazał, że w ich przypadku oczekiwanie szukania schronienia w innej części kraju było nieuzasadnione, bowiem łamano w tym państwie ich prawa do wyrażania poglądów religijnych. Chciano ich wcielić do wojska wbrew obowiązującemu prawu. Wskazał, że dołącza do skargi materiały ze stron internetowych, z których wynika, że uchodźcy nie są mile widziani na terytoriach zachodniej [...](nie dołączono do skargi tych materiałów). Organ nie wziął pod uwagę, że są chrześcijanami obrządku ewangelickiego i wiara zakazuje im udziału w działaniach wojennych. W związku z mobilizacją musiał uciekać z [...]. Ich pełnoletni syn został wbrew woli powołany do wojska i nie może zostać zwolniony mimo upływu terminu. Na potwierdzenie dołącza stosowne zaświadczenie i pisemne zeznanie syna, w charakterze dowodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680), Konwencji dotyczącej statusu uchodźcy sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 z późn. zm.), Protokołu dotyczącego statusu uchodźców sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 517), a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji prawidłowo orzekły o braku podstaw do przyznania skarżącemu ochrony międzynarodowej – zarówno statusu uchodźcy jak też ochrony uzupełniającej. Stosownie do treści przepisu art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Przepis ten jest odpowiednikiem art. 1 A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. Uregulowanie to ma charakter taksatywny, zawiera katalog przesłanek warunkujących nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi “uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie “uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba – jak wskazane zostało w podręczniku Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) – muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Dla przyjęcia, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, jej ocena musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. Z uzasadnień wydanych decyzji wynika, że organy dokładnie analizowały treść oświadczeń cudzoziemca zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz treść jego wypowiedzi złożonych podczas późniejszego przesłuchania. Analiza materiału dowodowego nie wskazuje, aby w stosunku do skarżącego istniały rzeczywiste obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. Skarżący nie potwierdził obiektywnego charakteru deklarowanych zagrożeń dla jego bezpieczeństwa, wolności, zdrowia i życia. Nie wykazał, aby władze kraju pochodzenia skarżącego, prowadziły wobec niego działania noszące znamiona prześladowań w rozumieniu art. 13 powołanej ustawy. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że powód, który wskazał skarżący, nie stanowi wystarczającej przesłanki nadania statusu uchodźcy, gdyż nie ma on charakteru prześladowań ze strony władz, ani prześladowań, przed którymi władze nie byłyby w stanie zapewnić obywatelowi należytej ochrony. Należy uwzględnić, że skarżący nigdy dotąd nie doświadczył żadnych prześladowań z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. Nigdy nie brał czynnego udziału w konflikcie zbrojnym, ani nie wspierał żadnej ze stron konfliktu, nie był poddawany przemocy fizycznej, ani psychicznej, osobiście nie doświadczył żadnych problemów na [...], a skazanie przez sąd przed 36 laty oraz odbycie kary nie miało związku z powodami opuszczenia kraju pochodzenia. Nigdy więcej nie był też zatrzymany, aresztowany, ani skazany. Sąd podzielił argumentację organów administracyjnych, że skarżący, który niewątpliwie wyjechał z kraju pochodzenia w związku z niestabilną sytuacją i brakiem bezpieczeństwa w miejscu zamieszkania, spowodowanymi konfliktem zbrojnym toczącym się w [...], nie spełnia jednak przesłanek do nadania statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy. Sytuacja panująca w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie statusu uchodźcy, nawet jeśli obiektywnie jest niestabilna, to nie stanowi samodzielnej przesłanki do przyznania ochrony. Nietrafny jest tym samym zawarty w skardze zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Prawidłowo w ocenie sądu organy obu instancji zastosowały w niniejszej sprawie dyrektywę wynikającą z art. 18 ust. 1 w/w ustawy, który stanowi, że jeżeli na części terytorium kraju pochodzenia nie zachodzą okoliczności uzasadniające obawę cudzoziemca przed prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy i istnieje uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec będzie mógł bezpiecznie i legalnie przemieścić się na tę część terytorium i zamieszkać na niej, uznaje się, że nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia. Słusznie oceniały w tym kontekście zarówno okoliczności panujące w pozostałych, nie objętych konfliktem częściach terytorium [...], a także osobiste uwarunkowania cudzoziemca ([...]-letni, zdrowy mężczyzna, wykształcenie średnie, zawód – [...]). Zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy dotyczący aktualnej sytuacji na [...] m.in. w postaci aktualnych opracowań Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UDSC oraz informacji Departamentu Wschodniego Ministerstwa Spraw Zagranicznych pozwolił ustalić, że poza obwodem [...], w którym toczy się konflikt zbrojny, na większości terytorium [...] sytuacja jest stabilna, nie pociąga za sobą bezpośredniego zagrożenia dla życia, zdrowia i innych podstawowych praw obywateli tego kraju. Władze centralne i regionalne starają się zapewnić bezpieczeństwo obywatelom. Mieszkańcy [...] opuszczający ze względu na panującą sytuację swoje miejsca zamieszkania mają możliwość zamieszkania w bezpiecznych regionach [...], a władze oraz inne podmioty organizują zakwaterowanie, udzielają pomocy w znalezieniu pracy, kontynuacji edukacji, wsparcia materialnego, pomocy medycznej. Pomoc ta jest skromna, jednak umożliwia egzystencję. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy zasadnie przyjęły, że w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. W szczególności, brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być realnie narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie ze strony władz lub innych podmiotów w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. Co do trzeciej z przesłanek należy wskazać, że realne zagrożenie doznania poważnej krzywdy, ograniczone jest wyłącznie do obwodów [...], a nie występują jednocześnie okoliczności uniemożliwiające bezpieczne i legalne przemieszczanie się na tereny kontrolowane przez rząd w [...], nie objęte konfliktem i zamieszkanie tam. Taką możliwość swobodnego przemieszczenia się w rejon bezpieczny potwierdza podróż skarżącego wraz z rodziną z [...] do Polski. Jak wskazuje materiał dowodowy skarżący nie próbował uzyskać pomocy od władz lub pozarządowych instytucji poza rejonem konfliktu, lecz od razu zdecydował się na wyjazd za granicę. W związku z powyższym, organy administracji słusznie uznały, że cudzoziemiec nie potrzebuje międzynarodowej ochrony, bowiem nie spełnia przesłanek uzasadniających uznanie za uprawnionego do nadania statusu uchodźcy, ani udzielenia ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określonych w art. 13 ust 1 i art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podnoszony przez skarżącego zarzut, iż nie było możliwe poszukiwanie przez niego schronienia na [...], z uwagi na ogłoszoną mobilizację i zagrożenie powołaniem do wojska w sytuacji, gdy jest wyznawcą religii, która zabrania udziału w działaniach wojennych, nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący podniósł, że jego pełnoletni syn został do wojska powołany wbrew woli i nie może zostać zwolniony, mimo upływu terminu służby. Podnoszony przez skarżącego argument ogłoszenia mobilizacji, aczkolwiek oparty na faktach, nie mógł stanowić przeszkody uniemożliwiającej zamieszkanie w bezpiecznych rejonach [...]. Nawet, gdyby w rzeczywistości nie zaproponowano skarżącemu odbycia służby zastępczej ze względu na przekonania religijne (zgodnie z ustawą o alternatywnej służbie, na którą zwrócił uwagę organ odwoławczy), to wskazać należy, że mobilizacja nie obejmowała mężczyzn, na utrzymaniu których znajduje się troje i więcej dzieci w wieku do 16 lat. Nadto w przypadku, gdy powołaniu podlegałby ojciec i syn, powoływany był tylko jeden z nich (informacja Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UDSC, k. 138 – 139 akt admin.). Fakt, iż syn skarżącego został powołany do służby wojskowej nie ma dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenia. Z tych względów sąd nie uwzględnił wniosku o dopuszczenie dowodu z dokumentów dołączonych do skargi, a dotyczących syna skarżącego, którego sytuacja życiowa jako indywidualnego podmiotu, nie wpływa na sytuację skarżącego. Należy również podkreślić, że stosownie do treści art. 13 ust. 4 pkt 5 w/w ustawy prześladowanie w kontekście służby wojskowej można byłoby oceniać, gdyby wszczęto lub prowadzono postępowanie karne albo ukarano skarżącego z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jednak dopiero wówczas, gdy odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust.1 pkt 3 tej ustawy (tj. zbrodnię przeciwko pokojowi, zbrodnię wojenną lub zbrodnię przeciwko ludzkości w rozumieniu prawa międzynarodowego, działania sprzeczne z celami i zasadami Narodów Zjednoczonych określonymi w Preambule i art. 1 i 2 Karty Narodów Zjednoczonych, zbrodnię o charakterze innym niż polityczny popełnioną poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przed złożeniem wniosku o nadanie statusu uchodźcy). Podobnie za niezasadny należy uznać drugi wskazywany przez skarżącego argument przeciwko poszukiwaniu ochrony na terenie [...] tj. jego obawy przed łamaniem praw do wyrażania poglądów religijnych w kraju pochodzenia i niechęcią mieszkańców zachodniej [...]. Należy wskazać, że skarżący jest osobą dwujęzyczną (język [...] i [...] k. 56 akt admin.), która nie powinna mieć kłopotów z integracją z lokalną społecznością. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci informacji dotyczących aktualnej sytuacji na [...] pozwala stwierdzić, że wolność religijna jest tam zagwarantowana konstytucyjnie i ustawowo, a władze zasadniczo respektują w praktyce zasady wolności religijnej (k 123 – 126 akt admin.). Wynika z nich również, ż generalnie całe społeczeństwo [...] jest zaangażowane w pomoc przesiedleńcom (k 129 verte akt admin.). Trzeba zauważyć również, że sam skarżący oświadczył podczas przesłuchania, że nigdy nie miał problemów związanych z wyznaniem. (k 81 akt admin.). Nie znajduje w ocenie sądu uzasadnienia zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1, 107 § 3 oraz art. 8 kpa. Organy obu instancji rozpatrzyły sprawę z dużą wnikliwością i rzetelnością. Materiał dowodowy został zebrany i przeanalizowany bardzo starannie, z uwzględnieniem aktualnych informacji o sytuacji w kraju pochodzenia skarżącego sporządzanych przez wyspecjalizowane instytucje. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organy w sposób wyczerpujący uzasadniły swoje stanowisko, odnosząc się szczegółowo do argumentów i zarzutów skarżącego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.