IV SA/Wa 1508/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant st. sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi K. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatela [...], K. H., od decyzji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu oraz zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku i sześciu miesięcy od dnia wydania niniejszej decyzji, Szef Urzędu: 1) uchylił ww decyzję w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu; 2) orzekł o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku i 6 miesięcy od dnia wydania decyzji; 3) zaskarżoną decyzję w pozostałej części utrzymał w mocy. Powyższa decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zapadła w następującym stanie faktycznym. K. H. został zatrzymany przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej [...], po przeprowadzeniu w dniu [...] marca 2017 r. kontroli legalności pobytu cudzoziemców w Strefie Schengen Lotniska [...] w [...] z uwagi, iż posłużył się przerobionym [...] dowodem osobistym nr [...] wystawionym na dane innej osoby. Cudzoziemiec przekroczył granicę Rzeczypospolitej Polskiej na kierunku wjazdowym w Placówce Straży Granicznej [...] w dniu [...] marca 2017 r. po przylocie samolotem rejsowym z [...] Nie posiadał dokumentu podróży, ani innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu i pobytu na terytorium Polski, posiadał jedynie przerobiony [...] dowód osobisty. Na wniosek z dnia [...] marca 2017 r., Komendanta Placówki Straży Granicznej [...], Sąd Rejonowy [...] w [...] [...] Wydział Karny [...], postanowieniem o sygn. akt [...] umieścił K. H. w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w [...] W dniu [...] marca 2017 r. K. H. złożył, za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej [...], wniosek o udzielenie mu ochrony międzynarodowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w powyższej sprawie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. orzekł o odmowie nadania skarżącemu statusu uchodźcy oraz odmowie udzielenia mu ochrony uzupełniającej. Po rozpoznaniu natomiast wniesionego odwołania Rada do Spraw Uchodźców ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. utrzymała w mocy ww decyzję. Cudzoziemiec złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na ww decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2017 r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (prawomocne postanowienie o z dnia [...] października 2017 r. w sprawie o sygn. akt [...] - o odmowie wstrzymania wykonania ww decyzji) w wyniku rozpoznania której, prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia [...] lutego 2018 roku w ww sprawie o sygn. akt [...] skarga cudzoziemca na ww decyzję Rady do Spraw Uchodźców została oddalona. W dniu [...] września 2017 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zobowiązania K. H. do powrotu. Prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie, skarżący w trakcie przesłuchania przeprowadzonego w dniach [...] września 2017r. oraz [...] września 2017r. przez funkcjonariusza [...] Oddziału Straży Granicznej w zrozumiałym dla cudzoziemca języku [...] oświadczył, iż przed wyjazdem z kraju pochodzenia mieszkał w stolicy [...] - [...], gdzie jako osoba narodowości [...] doznawał wielu nieprzyjemności ze strony większości [...]. Tam też poznał swoją obecną partnerkę, która wówczas była w związku z dużo starszym od siebie mężczyzną. Wskazał, iż została ona oddana przez swojego ojca jako zwrot długu. K. H. nawiązał relacje partnerskie z Ww cudzoziemką i oboje podjęli decyzję o opuszczeniu [...]. W 1996-1997 roku wyjechali do [...], gdzie zamieszkali na obrzeżach [...] Po około 3-4 latach cudzoziemiec wraz z Ww partnerką przeniósł się do miejscowości K. leżącej pod T. Tam po dwóch latach, w związku z ogłoszoną abolicją, oboje zalegalizowali swój pobytu w [...], tam też w 2001 roku przyszła na świat ich córka, a w 2005 roku także syn. W [...] cudzoziemiec zamieszkiwał wraz z rodziną do koło 2009-2010 roku kiedy, jak oświadczył, został odnaleziony przez "ludzi" byłego męża jego partnerki, co było powodem szybkiego wyjazdu cudzoziemca wraz z rodziną, za pomocą "pewnego [...]" za kwotę ok. [...] tysięcy dolarów, do [...] Powyższa ucieczka, zgodnie z zeznaniami skarżącego, miała miejsce w 2012 lub 2013 roku, gdzie wystąpili do Komisarza [...] z wnioskami o ochronę międzynarodową. Po około [...] miesiącach otrzymali odmowną decyzję. Skarżący wskazał, iż czując się zastraszeni działaniem "pewnego mężczyzny" i obawą przed policją z uwagi na nieuregulowany pobyt, ponownie uciekli, tym razem przez [...] do [...] a następnie z [...] przedostali się na [...] wyspę [...], gdzie uzyskali dokumenty i nakaz przemieszczenia się do obozu do [...] Skarżący wraz z rodziną po dotarciu do [...] udał się on na granicę [...]-[...], która była zamknięta. Stąd też za pośrednictwem policji [...] z powrotem cudzoziemcy wrócili do obozu w [...] Cudzoziemiec jednak postanowił udać się do [...], aby w późniejszym czasie sprowadzić tam rodzinę, dlatego też przybył na terytorium [...]. Podczas przesłuchań wskazał także, iż obawia się powrotu do [...] z uwagi na grożące mu niebezpieczeństwo ze strony byłego męża jego partnerki. Sprawa jej uprowadzenia została bowiem przez niego zgłoszona do sądu zaś zgodnie z [...] prawem skarżący zostałby za powyższe "przestępstwo" ukamienowany. Niezależnie, jak podniósł, nie mógłby liczyć na rzetelny i sprawiedliwy proces sądowy z uwagi na duże wpływy byłego męża jego partnerki. Dodatkowo wskazał, iż w [...] jest niebezpiecznie, a sytuacja mniejszości [...] jest szczególnie zła, gdyż jako [...] są poddawani represjom zarówno przez [...] jak i [...]. Ostatecznie Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej uznał złożone zeznania cudzoziemca za niewiarygodne i ww decyzją z dnia [...] października 2017 r. zobowiązał K. H. do powrotu. Rozpoznając wniesione od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie, Rada do Spraw Uchodźców podtrzymała wyrażone w nim stanowisko wskazując, iż zeznania strony nie zostały poparte jakimkolwiek materiałem dowodowym. Cudzoziemiec w odwołaniu zarzucił naruszenie przepisów ustawy o cudzoziemcach, tj. art. 303 ust. 1 pkt 2 oraz art. 348 pkt 1 tej ustawy, poprzez wydanie decyzji pomimo zaistnienia przesłanek do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych; niezbadanie sytuacji w kraju pochodzenia cudzoziemca; nierozważenie kwestii pobytu jego rodziny na terytorium [...], a także kwestii rozłąki z nimi w razie realizacji decyzji o zobowiązaniu do powrotu; niezbadanie prawa cudzoziemca i jego rodziny do życia rodzinnego lub prywatnego w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.; niezbadania kwestii naruszenia praw dziecka, określonych w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu; niezbadanie indywidualnych przesłanek w zakresie możliwości bezpiecznego zamieszkania przez stronę w kraju pochodzenia, tj. [...] oraz dowolną ocenę dowodów w tym zakresie jak również naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i 80 Kpa, poprzez nieprzeprowadzenie w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego. Wniósł o uchylenie ww decyzji oraz udzielenie mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Do odwołania cudzoziemiec dołączył pismo, z treści którego wynika, że Jego małżonka wraz z ich dziećmi (córką i synem) przebywa aktualnie w [...] Kraj pochodzenia opuścili z uwagi na swoje i dzieci bezpieczeństwo (należą do mniejszości [...] wyznającej [...]). Cudzoziemiec podniósł także, iż nie może wrócić do [...], gdyż w sytuacji powrotu czeka go, zgodnie z prawem s., kara poprzez ścięcie lub powieszenie, przy czym nie wskazał z jakiego powodu miałaby zostać orzeczona i wykonana na nim powyższa kara. Nadto, w dniu [...] stycznia 2018 r. do organu II instancji wpłynęło pismo K. H. sporządzone w języku obcym wraz z załączonymi do niego wydrukami internetowymi sporządzonymi w języku obcym oraz wydrukami zdjęć przedstawiającymi skutki i ofiary zamachów terrorystycznych dokonywanych w [...] W dniu [...] marca 2018 r. do organu odwoławczego wpłynęło kolejne pismo cudzoziemca, z którego wynika, iż Jego partnerka (żona) N. H., ur. [...] września 1978 r. w [...] w [...] wraz z dziećmi: Y. H., ur. [...] czerwca .2001 r. w [...] i A. H., ur. [...] sierpnia 2016 roku w [...] przebywają obecnie legalnie w [...] Powyższe wynika z decyzji [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., zgodnie z którą Ww cudzoziemcy nie mogą być deportowani. Rozpoznając wniesione odwołanie i odnosząc się do podniesionych w nim zarzutów Rada uznała je za całkowicie niewykazane. Powołane bowiem okoliczności, w tym poszukiwanie przez 20 lat po kilku krajach cudzoziemców przez byłego męża Jego partnerki, jaki i problemy związane z ich bezpieczeństwem w związku z sytuacją mniejszości [...] w [...], na żadnym etapie postępowania nie zostały uprawdopodobnione. Organ II instancji wskazał, powołując się na opracowanie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...].09.2017 r, iż pomimo napiętej sytuacji panującej w [...], siły rządowe zdołały utrzymać pełną kontrolę w miastach i ośrodkach administracyjnych. Sytuacja w K. pozostaje stabilna, mimo powtarzających się zamachów terrorystycznych. Nie toczy się na obszarze miasta otwarty konflikt zbrojny, który stanowiłby bezpośrednie zagrożenie dla życia jego mieszkańców, a sam [...] jest silnie zmilitaryzowany. Podobnie, w ocenie organu, podnoszona przez cudzoziemca kwestia ogólnej sytuacji, w tym bezpieczeństwa, osób narodowości [...] w [...], nie znajduje uzasadnienia. Zgodnie z opracowaniem Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] grudnia 2016r., na sytuację [...] w [...] wpływa przede wszystkim ogólna sytuacja bezpieczeństwa panująca w tym kraju. [...] podlegają jej w takim samym stopniu, co pozostali mieszkańcy. Tereny zamieszkałe przez [...], zarówno w [...], jak i na prowincji, są zwykle spokojne i incydenty zbrojne zdarzają się na nich rzadziej niż w pozostałych częściach [...] na ogół nie spotykają się także z otwartą wrogością ze strony pozostałych grup narodowościowych w [...], choć też doświadczają dyskryminacji na rynku pracy, w dostępie do ziemi, mogą być także ofiarami wymuszeń. Zmiany, które dokonały się w [...] po 2001r. sprawiły, że [...], jako grupa doświadczyli dużego awansu społecznego. Uzyskali bowiem np. dostęp do wykształcenia, co spowodowało, że nasiliła się migracja wewnętrzna ludności [...] do miast - zwłaszcza K. i H., a także za granicę. D. H. na Z. w znaczy sposób wspiera tę grupę. W [...] żyje około [...] miliona [...], a według niektórych szacunków mogą stanowić oni nawet połowę mieszkańców stolicy. Choć oczywiście jak podał organ, wielu [...] żyje w [...] w bardzo trudnych warunkach ekonomicznych, na przedmieściach, w osiedlach bez żadnej infrastruktury, gdyż rozrost miasta nie nadąża za napływem ludności. Wobec powyższego w ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców brak było podstaw do uwzględnienia stanowiska skarżącego i orzeczenia zgodnie z jego wnioskiem. Skarżący przebywa w [...] bez stosownego zezwolenia, organy administracji publicznej odmówiły nadania mu statusu uchodźcy jak i udzielenia ochrony uzupełniającej. Natomiast cudzoziemiec nie wykazał uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia, czy też ryzyka doznania poważnej krzywdy w wyniku stosowania tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. Sytuacja panująca na terytorium A. nie stanowi realnego zagrożenia dla któregokolwiek z praw cudzoziemca bądź członków jego rodziny. Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wniósł K. H. żądając min. o uchylenia decyzji Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2018 r., w przedmiocie uchylenia decyzji Komendanta [...] z dnia [...] października 2017 r. Nr [...]. Skarżący nie rozszerzył powyższego stanowiska o wskazanie na naruszenie konkretnych norm prawnych jak również swojego stanowiska nie uzasadnił. W obszernej odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie sądowej w dniu [...] stycznia 2019 roku ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu założył do akt sprawy kserokopię zaświadczenia z dnia [...] lipca 2018 roku, z którego wynika, iż skarżący przeszedł na [...]. Pełnomocnik skarżącego wskazał także, iż z telefonicznego i e-mailowego przekazu dowiedział się od skarżącego, iż uczęszcza on do [...] celem wprowadzenia go do [...] oraz iż w najbliższym czasie ma zostać [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Na wstępie należy wskazać, iż sprawa o zobowiązanie do powrotu K. H. została wszczęta z urzędu w dniu [...] września 2017 r., przed dniem [...] lutego 2018 r., kiedy weszła w życie ustawa z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 12 ww ustawy do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że przepis art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 1 tj. ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach oraz przepis art. 88j ust. 2 ustawy zmienianej w art. 4 tj. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065, z późn. zm.) stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Odnosząc się do meritum, Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] nie naruszają prawa. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy a na aprobatę zasługuje przedstawiona w obu decyzjach ocena prawna okoliczności faktycznych, co implikuje uznanie, że wniesiona skarga na ww decyzję utrzymującą w zasadniczej części w mocy ww decyzję Komendanta wydana w przedmiocie zobowiązania skarżącego do powrotu, nie mogła zostać uwzględniona. Należy podkreślić, że przedmiotem tego postępowania było przede wszystkim ustalenie, czy wobec cudzoziemca zachodzą przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 1, 10 i 16 lit. b ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy: - przebywa lub przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, jeżeli wiza lub inny dokument są lub były wymagane; - przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa; - została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i cudzoziemiec nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i w przypadku, o którym mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Mając na uwadze przedstawiony wyżej stan faktyczny stwierdzić należy, że każda z w/w przesłanek w sposób niewątpliwy w przedmiotowej sprawie zachodziła, co zostało należycie wykazane w zaskarżonej decyzji. Po pierwsze skarżący wjechał do [...] niezgodnie z przepisami, nie posiadając ani dokumentu podróży, ani innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu i pobytu na terytorium [...]. Zamiast tego do przekroczenia [...] granicy wykorzystał przerobiony [...] dowód osobisty. Powyższym zachowaniem wyczerpał zatem przesłankę z art. 302 ust. 1 pkt 1 i pkt 10 ww ustawy. Po drugie, prowadzone na wniosek skarżącego postępowanie w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej zakończyło się natomiast wydaniem decyzji ostatecznej odmawiającej nadania skarżącemu statusu uchodźcy oraz udzielenia mu ochrony uzupełniającej - decyzja Rady do Spraw Uchodźców nr z dnia [...] sierpnia 2017 r. utrzymująca w mocy wcześniejszą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2017 r. Skarżący w dniu wydania ww decyzji przebywał w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców (przesłanka art. 302 ust. 1 pkt 16 lit.b cyt. ustawy). Wobec powyższego, bez żadnych wątpliwości należało stwierdzić zasadność wydania zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji. Stąd też, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do uznania, że skarżący spełnia przesłanki do udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych na podstawie art. 348 ust. 1 ww ustawy. W tym miejscu należy dodać, że art. 302 ust. 1 pkt 1, pkt 10 i pkt 16 lit. b ustawy o cudzoziemcach mają charakter obligatoryjny. Już samo stwierdzenie faktów odpowiadając hipotezie tych przepisów uzasadnia zastosowanie sankcji w postaci zobowiązania cudzoziemca do powrotu oraz do orzeczenia zakazu ponownego wjazdu przez określony czas. Taka konstrukcja normy prawnej ma przede wszystkim na celu dyscyplinowanie cudzoziemców w przedmiocie przestrzegania przepisów ustanowionych dla zapewnienia kontroli wjazdu i pobytu cudzoziemców. Wobec powyższego wynikająca z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie w/w zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Jednocześnie, z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji ww normy zawartej w art. 302 ust. 1 w/w ustawy, iż rozstrzygnięcie takie jak zaskarżone jest co do zasady obligatoryjne, o ile nie zachodzą wyraźne ustawowe wyjątki z art. 303 ust. 1 ww ustawy, przewidujące konieczność odstąpienia od zastosowania w/w regulacji (min. wyrok II OSK 2250/16, Legalis, wyrok z dnia 17 maja 2016r. IV SA/Wa 168/16, CBOSA). Okoliczności takich jednak w sprawie nie stwierdzono. W szczególności w sprawie nie miały miejsca okoliczności przewidziane art. 303 ust. 1 pkt 2 cyt, ustawy, zgodnie z którym w przypadkach wskazanych w art. 302 ust. 1 ustawy, decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi, gdy udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia. Na mocy art. 356 ust. 1 ustawy, w przypadku gdy okoliczność, o której mowa w art. 348 (przesłanki uzasadniające udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych) lub art. 351 (przesłanki uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany) wyjdzie na jaw w postępowaniu w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, w decyzji kończącej to postępowanie rozstrzyga się w przedmiocie udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, a w razie jej nieudzielenia w przedmiocie udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Zgodnie z art. 348 cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: 1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub a) mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub b) mógłby być zmuszony do pracy, lub c) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej, lub 1) naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub 1) naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Z kolei zgodnie z art. 351 ustawy zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udziela się cudzoziemcowi, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: 1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub b) mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub mógłby on być zmuszony do pracy lub c) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w przypadku gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, o których mowa w art. 349, lub 1) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu właściwego do przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu i od cudzoziemca, lub 1) może nastąpić jedynie do państwa, do którego wydanie go jest niedopuszczalne na mocy orzeczenia sądu albo z uwagi na rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie odmowy wydania cudzoziemca. W ocenie Sądu, okoliczności dotyczące skarżącego, które zostały ustalone w prowadzonym postępowaniu administracyjnym nie uzasadniały zastosowania którejkolwiek z w/w przesłanek. Z kolei, odnosząc się do kwestii domniemanego naruszenia praw podstawowych podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu a wskazanych w art. 348 pkt 1 ustawy stwierdzić należy, że organy obu instancji należycie wyjaśniły w/w kwestię przesłuchując skarżącego. Jego zeznania nie wskazywały na realne ryzyko wystąpienia zagrożeń wymienionych w ww przepisie. Uwzględniono również ustalenia dokonane w sprawie, w przedmiocie poszanowania życia rodzinnego i prywatnego cudzoziemca. Skarżący opisując swoją sytuację osobistą wskazał na obawę przed działaniami byłego męża swojej partnerki (żony) oraz na ogólną negatywną sytuację osób narodowości [...]. Zeznania skarżącego zostały wnikliwie przeanalizowane przez organ II instancji i przytoczone obszernie w zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu zatem, zarówno z uwagi na niewykazanie przez skarżącego istnienia realnej obawy przed prześladowaniem ze strony byłego męża jego partnerki (żony), co nie jest wiarygodne, zwarzywszy brak jakichkolwiek dowodów świadczących o rzeczywistym poszukiwaniu skarżącego i jego rodziny przez ww osobę, jak również niewykazanie grożącego skarżącemu i jego rodzinie niebezpieczeństwa w kraju pochodzenia, co nie występuje w świetle przywołanych przez organ opracowań, wyjaśnienia te słusznie zostały uznane za niewiarygodne. W kontekście rzeczywistej sytuacji [...] w [...], prawidłowo organ zwrócił uwagę, że ustalenie, że decyzja o zobowiązaniu do powrotu może naruszać art. 2 do 7 (czy ewentualnie inne) Konwencji rzymskiej uwarunkowane jest stwierdzeniem zindywidualizowanego skonkretyzowanego zagrożenia naruszeniem określonych praw. Stanowisko takie utrwalone jest w orzecznictwie sądowym dotyczącym uchylonego z dniem 1 maja 2014r. przepisu art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (stanowiącego do pewnego stopnia odpowiednik art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach z dnia 12 grudnia 2014r.).Osoba powołująca się na zagrożenie naruszenia jej praw chronionych Konwencją rzymską (art. 2 do 7) powinna wskazać fakty, które czynią jej obawy uzasadnionymi. Nie wystarczy co do zasady powołanie się na ogólną sytuację w kraju pochodzenia, co miało miejsce w sprawie niniejszej. Osoba powołująca się na zagrożenie naruszenia jej praw podstawowych winna posiadać jakieś cechy bądź znajdować się w jakiejś sytuacji faktycznej bądź prawnej, które warunkować będzie urzeczywistnienie takiego zagrożenia. Również w tym miejscu należy odnieść, iż wprawdzie, przesłanki nadania statusu uchodźcy, czy udzielenia ochrony uzupełniającej różnią się od przesłanek udzielenia zgody na pobyt z przyczyn humanitarnych, to jednak należy zwrócić uwagę, że w toku tamtego postępowania badane są analogiczne okoliczności faktyczne mające podstawowe znaczenie w obu rodzajach spraw, w tym zwłaszcza takie jak sytuacja w kraju pochodzenia, deklarowane zagrożenia związane z powrotem do kraju pochodzenia oraz możliwość wewnętrznej migracji ludności. W sytuacji, gdy strona deklaruje określone obawy przed powrotem do kraju pochodzenia, najpierw w toku postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy a następowanie powtarza taką argumentację w sprawie o zobowiązanie do powrotu organy właściwe w drugiej z w/w spraw powinny uwzględnić ustalenia faktyczne dokonane w toku wcześniejszego postępowania. Takie postępowanie bowiem pozwala na zweryfikowanie prawdziwości zeznań i oświadczeń, ocenę wiarygodności cudzoziemca, spójności argumentacji itd. Za wykorzystywaniem przemawiają również względy tzw. ekonomiki procesowej. Na dopuszczalność posługiwania się ustaleniami faktycznymi dokonanymi w toku postępowania o nadanie statusu uchodźcy w postępowaniach dotyczących zobowiązania do powrotu wskazuje także jednoznacznie orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (min. wyroki z dnia 23 lipca 2015r. IV SA/Wa 873/15, czy z dnia 15 marca 2016r. IV SA/Wa 2280/15, z dnia 15 marca 2017r. IV SA/Wa 1887/16, z dnia 27 czerwca 2017 r. IV SA/Wa 159/17 z dnia 27 czerwca 201 Ir. IV SA/Wa 3015/16 (CBOSA). W ocenie Sądu także, w niniejszej sprawie nie zachodziła żadna z okoliczności wymienionych w przepisie art. 348 pkt 2 i 3 ww ustawy. Należy zauważyć, że art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności stanowi, iż każdy ma prawo do poszanowania swego życia prywatnego i rodzinnego i niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa za wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Przy czym powyższa regulacja - art. 8 ww Konwencji nie gwarantuje nieograniczonego prawa do łączenia z rodziną ani też ochrony przed rozłączeniem z członkami rodziny, a jedynie ogranicza dyskrecjonalne uprawnienia państwa w kwestii ochrony wjazdu i pobytu oraz w zakresie wydaleń. Trybunał Praw Człowieka wymaga istnienia silnych związków rodzinnych, jednoznacznego zaistnienia faktu ingerencji państwa oraz zaistnienia przeszkód uniemożliwiających zorganizowanie normalnego życia rodzinnego w innym państwie, z krajem pochodzenia włącznie oraz wyważenia praw jednostki w kontekście interesu ogólnego. Powyższy przepis nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny, konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium itd. Konwencja nie gwarantuje prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym. W/w regulacja nie może być interpretowana w sposób prowadzący do narzucenia państwu goszczącemu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania, jak również w/w przepis nie stanowi normy gwarancyjnej o charakterze generalnym zakazującej wydalenia cudzoziemca prowadzącego w kraju goszczącym życie rodzinne. Mając powyższe na uwadze trzeba wskazać należy, iż skarżący nie jest małżonkiem obywatelki [...] ani cudzoziemki posiadającej zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż cudzoziemiec nie posiada z Rzecząpospolitą Polską żadnych związków o charakterze rodzinnym. Zatem wykonanie zaskarżonej decyzji nie naruszy prawa cudzoziemca, o którym mowa w art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Podnieść także należy, że za udzieleniem skarżącemu zgody na pobyt w Polsce ze względów humanitarnych nie mogła przemawiać przekazana przez skarżącego w toku postępowania odwoławczego informacja, że Jego partnerka (żona) oraz dwoje Jego dzieci przebywają obecnie na terytorium [...]. W/w informacja nie mogła wpłynąć na treść wydanej decyzji. Ratio legis normy określonej w art. 348 pkt 2 w zw. z art. 356 ust. 1 oraz art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach stanowiło stworzenie wyjątkowego instrumentu ochrony przed wydaleniem z terytorium RP i umożliwienie legalizacji pobytu tym cudzoziemcom, którzy w Polsce prowadzą życie rodzinne. Celem rozwiązania przyjętego w w/w regulacji nie było umożliwienie legalnego pobytu w Polsce cudzoziemcom, którzy prowadzą życie rodzinne w innym kraju. Przyznanie skarżącemu takiej formy ochrony w żaden sposób nie gwarantuje efektywnego prowadzenia życia rodzinnego czy prywatnego skarżącego w kraju, w którym aktualnie przebywa Jego partnerka (żona). Natomiast z uwagi na brak jakichkolwiek istotnych związków z Polską w/w regulacja nie mogła mieć w sprawie zastosowania. Zdaniem Sądu, wydanie ww decyzji nie stanowi także naruszenia przepisów Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11). Wprawdzie zgodnie z art. 9 ust. 1 Państwa-Strony zapewnią, aby dziecko nie zostało oddzielone od swoich rodziców wbrew ich woli, jednak w/w regulacja nie może być interpretowana jako bezwzględny zakaz wydalenia cudzoziemca prowadzącego nawet do czasowej separacji z rodzicem. Przy czym, należy pamiętać, iż dzieci skarżącego w ogóle nie przebywały ani nie przebywają w na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Podobnie, w ocenie Sądu, nie mogła zostać uwzględniona przedstawiona na rozprawie sądowej przez pełnomocnika skarżącego okoliczność, iż skarżący zmienił wyznanie i z powyższego tytułu grozi mu po powrocie do kraju pochodzenia ([...]) kara śmierci. Po pierwsze powyższe nie zostało w żaden sposób uprawdopodobnione. Złożona kopia ww zaświadczenia nie stanowi dokumentu, a zatem i dowodu w sprawie. Odnosząc się jednak na marginesie do jego treści wskazać należy, iż sam zamiar skarżącego zmiany religii i chęć poddania się obrzędowi chrztu nie oznacza jeszcze, iż w istocie do powyższego aktu dojdzie. Nadto, z daty ww pisma wynika, iż zostało ono sporządzone w dniu [...] lipca 2018 roku, a zatem zdecydowanie po terminie wydania zakażonej decyzji, co miało miejsce w dniu [...] kwietnia 2018r. Organ II instancji nie mógł mieć zatem wiedzy o aktualnym życiu religijnym skarżącego, Sąd zaś bada legalność decyzji na datę jej wydania. Nadto wskazać należy, iż zgodnie z art.315 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu określa się termin dobrowolnego powrotu, który wynosi od 15 do 30 dni, liczony od dnia doręczenia decyzji. W myśl natomiast art. 315 ust. 2 pkt 1 tej samej ustawy, w decyzji, o której mowa w ust. 1 nie określa się terminu dobrowolnego powrotu cudzoziemca, gdy istnieje prawdopodobieństwo ucieczki cudzoziemca. Tymczasem zgodnie z art. 315 ust. 3 pkt 3 cytowanej ustawy, prawdopodobieństwo ucieczki cudzoziemca istnieje, gdy cudzoziemiec przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. Mając na uwadze treść powyższego aktu prawnego, w ocenie Sądu, wydanie decyzji o zobowiązaniu K. H. do powrotu bez określenia terminu dobrowolnego powrotu jest w pełni uzasadnione. Z kolei zgodnie z art. 318 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu. Natomiast art. 318 ust. 2 pkt 1 tej samej ustawy stanowi, że zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen orzeka się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której nie określono terminu dobrowolnego powrotu. Art. 319 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że zakaz, o którym mowa w art. 318 ust. 1, określa się na następujące okresy od 6 miesięcy do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1-3, 6,10,12,13,15 lub 16 ustawy o cudzoziemcach. Zatem mając na uwadze, iż cudzoziemiec swoim zachowaniem wyczerpał kilka przesłanek skutkujących wydaniem wobec niego decyzji o zobowiązaniu do powrotu, zasadne było określenie przez organy półtorarocznego okresu zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen. Analizując w dalszej kolejności skutki, jakie wiążą się z wydaniem zaskarżonej decyzji uwzględnić należy, że wynikający z zaskarżonej decyzji zakaz ponownego wjazdu skarżącego do innych niż Polska państw obszaru Schengen na okres 1 roku i sześciu miesięcy nie stanowi bezwzględnej przeszkody w dołączeniu skarżącego do przebywającej w [...] rodziny. Analiza przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (Dz.U. UE L z dnia 15 września 2009r.) oraz Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Dz. U. UE L 239 z dnia 22 września 2000 r., str. 19 z późn. zm.) wskazuje, że cudzoziemiec ma możliwość uzyskania dokumentu uprawniającego Go do wjazdu i pobytu w [...] niezależnie od orzeczonego zakazu wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen (art. 25 ust. 1 i ust. 3 konwencji wykonawczej, art. 25 kodeksu wizowego, art. 5 ust. 1 lit. a), c), d) i e) kodeksu granicznego Schengen). Niezależnie trzeba wskazać, iż organy obu instancji właściwie przeprowadziły postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie pod względem zgodności z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o cudzoziemcach, a zaskarżona decyzja w niczym nie narusza powołanych przepisów. Podobnie organ odwoławczy, który rozpoznając odwołanie, po dokonaniu wnikliwej analizy akt niniejszej sprawy, nie znalazł podstaw do uchylenia co do meritum zaskarżonej decyzji i wydania rozstrzygnięcia na korzyść strony. Konkludując uznać należy, iż sytuacja K. H. nie uzasadnia udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy pobyt tolerowany albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że jego powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z narażeniem Jego i jego rodziny na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia, naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. Choć zaskarżona decyzja orzeka wprawdzie o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, to jednak orzeczony zakaz ponownego wjazdu do Polski nie jest bezterminowy. Mając zatem całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art.151 p.p.s.a.