IV SA/Wa 1510/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Protokolant st. spec. Dorota Stromecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2016 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23; dalej zwanej "k.p.a.") oraz art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 909 ze zm.; dalej zwanej także "ustawą"), po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Miasta i Gminy S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Burmistrza Miasta i Gminy S. (dalej zwany także "Burmistrzem"), działając na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, wnioskiem z 29 października 2015 r., uzupełnionym pismem z 8 lutego 2016 r., wystąpił o wyrażenie zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze 5,9944 ha gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy lllb, położonych na terenie gminy S., w obrębach ewidencyjnych: P. i B., przewidzianych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, siłownie wiatrowe, infrastrukturę elektroenergetyczną oraz komunikację. Wniosek Burmistrza został pozytywnie zaopiniowany przez Marszałka Województwa [...] oraz Prezesa [...] Izby Rolniczej. Rozpatrując ww. wniosek Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] marca 2016 r., znak: [...], wyraził zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych klasy lllb o powierzchni 4,4666 ha, położonych na terenie gminy S., w obrębach P. i B., w granicach wydzieleń planistycznych określonych symbolami: 1MW, 1KDG, 2KDG, 1KDD, 2KDD, 3KDD, 1KDW, 2KDW, 2E i 3E oraz oznaczonych na załączniku graficznym w skali 1:5000, stanowiącym integralną część wniosku kolorem żółtym, odmówił wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych klasy lllb o powierzchni 1,5278 ha położonych w obrębie B., w granicach wydzieleń planistycznych określonych symbolami: 1EW, 2EW, 3EW, 4EW, 5EW, 6EW, 3KDW i 4KDW oraz oznaczonych na załączniku graficznym w skali 1:5000, stanowiącym integralną część wniosku kolorem żółtym. Uzasadniając swoje stanowisko organ orzekający podał, że z dokumentów załączonych do wniosku wynika, że grunty rolne klasy lllb o łącznej powierzchni 4,4666 ha, na które została wyrażona zgoda na zmianę ich przeznaczenia na cele nierolnicze, w części dotyczącej pow. 1,3008 ha planowane są pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i położone są w bezpośrednim sąsiedztwie terenów istniejącej zabudowy. Takie usytuowanie tych gruntów oznacza, że planowana na nich zabudowa będzie stanowić poszerzenie istniejącego układu urbanistycznego. W zakresie pozostałych gruntów o łącznej pow. 3,1658 ha przewidzianych pod infrastrukturę techniczną - elektroenergetykę oraz komunikację, organ podniósł, że ich przeznaczenie na cele nierolnicze, nie naruszy zwartości rolniczej przestrzeni produkcyjnej, przyczyni się zaś do powstania planowanej infrastruktury technicznej oraz do poszerzenia pasów drogowych, które będą odpowiadały obowiązującym standardom. Odnośnie natomiast gruntów rolnych klasy lllb o łącznej powierzchni 1,5278 ha, na które nie została wyrażona zgoda na przeznaczenie na cele nierolnicze, Minister stwierdził, że stanowią one zwarty obszar gruntów rolnych najwyższych klas bonitacyjnych. Ponadto podniósł, że na terenie gminy S. udział gruntów rolnych klas IV-VI w ogólnej powierzchni gruntów rolnych w gminie wynosi ok 52 %, co oznacza, że istnieją możliwości zlokalizowania farm wiatrowych na gruntach rolnych niższych klas bonitacyjnych. W związku z powyższym, pomimo pozytywnych opinii Marszałka Województwa [...] oraz Prezesa Zarządu [...] Izby Rolniczej, organ orzekający stwierdził, że przeznaczenie na cele nierolnicze omawianych gruntów byłoby działaniem nieracjonalnym z punktu widzenia ochrony gruntów rolnych. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w części odmownej został wniesiony przez Burmistrza Miasta i Gminy S. Rozpoznając ten wniosek organ zwrócił uwagę na następujące kwestie. Otóż z map załączonych do akt sprawy jednoznacznie wynika, że cały obszar objęty projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu działki nr [...] z obszarem terenów przyległych dla lokalizacji farmy wiatrowej w S. obręb B. o łącznej powierzchni około 390 ha, stanowi zwarty obszar gruntów rolnych o dużym udziale gruntów rolnych klasy lllb. Ponadto, sporne grunty rolne klasy IIIb wchodzą w skład większych kompleksów gruntów rolnych tej samej klasy, których znaczna część zgodnie z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pozostanie w użytkowaniu rolniczym. Dodatkowo, w bliskim sąsiedztwie tych gruntów, na zachód od projektowanej lokalizacji farmy wiatrowej, po drugiej stronie drogi, znajduje się zwarty obszar gruntów rolnych o przeważającym udziale gruntów słabszych klas bonitacyjnych (IV V), który to może zostać wykorzystany na cele nierolnicze. Z dokumentacji sprawy wynika również, że na terenie obrębu B. znajduje się ponad 50 % gruntów rolnych słabszych klas bonitacyjnych, natomiast brak jest na jego terenie gruntów rolnych klasy I, a grunty rolne klasy II, stanowią jedynie 0,38 % powierzchni użytków rolnych (5,67 ha). Oznacza to, że grunty klas III stanowią największy potencjał dla produkcji rolniczej regionu i z tego względu powinny podlegać szczególnej ochronie. Duży zasób gruntów rolnych niższych klas bonitacyjnych na terenie gminy, daje możliwości do lokalizowania inwestycji nierolniczych na tych gruntach o niższej przydatności produkcyjnej, które charakteryzują się gorszymi warunkami przyrodniczo-glebowymi, jeśli chodzi o ich przydatność i wykorzystanie do produkcji rolniczej. Organ nie kwestionuje, że realizacja inwestycji związanej z budową elektrowni wiatrowej może wpłynąć na polepszenie kondycji finansowej gminy. Jednak z punktu widzenia ochrony gruntów rolnych o wysokiej klasie bonitacyjnej oraz, mając na uwadze racjonalne wykorzystywanie rolniczej przestrzeni produkcyjnej, brak jest wyraźnych przesłanek do wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia tak wartościowego dla produkcji rolniczej i bezpieczeństwa żywnościowego regionu, wnioskowanego obszaru gruntów rolnych. Dynamiczny rozwój elektrowni wiatrowych w Polsce powoduje wyłączanie gruntów z produkcji rolniczej, co w efekcie prowadzi do zmniejszenia wielkości produkcji głównych ziemiopłodów. Elektrownie wiatrowe, jeśli to możliwe, powinny być lokalizowane na gruntach najsłabszych, nieprzydatnych do upraw intensywnych gatunków roślin (takich jak pszenica, burak cukrowy, rzepak) lub na nieużytkach. W dalszej części argumentacji Minister zwrócił uwagę, że istotnym czynnikiem przemawiającym za restrykcyjnym stosowaniem ustawy jest niewielki zasób gruntów rolnych klas I-III, które stanowią zaledwie ok. 25% powierzchni wszystkich gruntów rolnych w skali kraju. Natomiast w ostatnich latach obserwuje się niepokojące zjawisko, polegające na bardzo szybkim tempie wyłączeń z produkcji takich gruntów, ze względu na rosnące zapotrzebowanie na nowe tereny inwestycyjne. Potrzeba ochrony gleb o wysokiej bonitacji jest również uwzględniana w założeniach do Koncepcji Przestrzennego Zagospodarowania Kraju (KPZK), według której istnieje konieczność określenia przestrzeni niezbędnej dla zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego kraju, zwiększenia konkurencyjności sektora rolno- spożywczego oraz zachowania i rozwoju funkcji nierynkowych, bezpośrednio związanych z produkcją rolną. Organ mając na względzie strukturę gruntów rolnych występujących na terenie gminy oraz duży zasób gruntów rolnych niższych klas bonitacyjnych zlokalizowanych w granicach planu uznał, że przeznaczenie wnioskowanych gruntów, w kontekście racjonalnego gospodarowania rolniczą przestrzenią produkcyjną, jest nieuzasadnione. Jako bez znaczenia organ uznał zarzut, w którym skarżący nawiązuje do koncepcji przestrzennego zagospodarowania gminy, ustalonej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Gdyby ustalenia studium były wiążące dla organu właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych, wystąpienie do Ministra byłoby bezcelowe, gdyż organ rozpatrujący sprawę nie miałby możliwości zajęcia racjonalnego stanowiska, a jego decyzja stałaby się jedynie formalnością. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podkreślił, że rozpatrując wniosek o zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, jako organ odpowiedzialny za ochronę gruntów rolnych, powinien mieć na względzie zasady, które ustawodawca wyraził w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wykładnia językowa art. 6 ust. 1 tej ustawy prowadzi do wniosku, że zmiana przeznaczenia gruntów rolnych odnosić się powinna do nieużytków i gruntów o najniższej przydatności produkcyjnej, zaś wyjątkowo do gruntów najwyższej klasy. Organ rozpoznając wniosek o zmianę przeznaczenia gruntów powinien mieć przede wszystką na względzie określony ustawowo interes publiczny, jakim jest ochrona gruntów, jako dobra publicznego. W tej sprawie niewątpliwie przedłożenia wymaga interes społeczny, przejawiający się w tym przypadku troską i ochroną najcenniejszych gleb nad interesem strony wyrażającym się głównie ekonomicznymi korzyściami z przeznaczenia spornych gruntów na cele elektrowni wiatrowej. Minister zwrócił również uwagę, że nie ocenia wniosku z punktu widzenia słuszności bądź prawidłowości zamierzeń urbanistycznych gminy, które mają być realizowane na terenie nim objętym czy też korzyści ekonomicznych, lecz z punktu widzenia ochrony zwartej przestrzeni rolniczej, uwzględniając również szanse ochrony określonych gruntów rolnych przed naporem urbanizacji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] kwietnia 2016 r. w sprawie braku zgody na przeznaczenie na cel nierolnicze 1,5278 ha gruntów rolnych klasy lllb, położonych na terenie gminy S. w obrębie ewidencyjnym B., określonych symbolami: 1EW, 2EW, 3EW, 4EW, 5EW, 6EW, 7EW, 3KDW i 4KDW wniósł Burmistrz Miasta i Gminy S. Burmistrz w skardze podniósł, że lokalizacja farmy wiatrowej zaproponowana przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi po zachodniej stronie drogi, gdzie znajduje się zwarty obszar gruntów rolnych o przeważającym udziale słabszych klas bonitacyjnych (IV- V), który może zostać wykorzystany na cele nierolnicze, nie pozwala na realizację tego typu inwestycji. Rozmieszczenie gleb w gminie S. ma charakter mozaikowy, co również utrudnia wybór terenu pod lokalizację elektrowni wiatrowych. W konsekwencji Burmistrz wniósł o uchylenie w części decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2016 r., nie wyrażającej zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze 1,5278 ha gruntów rolnych klasy IIIb, położonych na terenie gminy S. w obrębie ewidencyjnym B., określonych symbolami: 1EW, 2EW, 3EW, 4EW, 5EW, 6EW, 7EW, 3KDW i 4KDW, w związku z decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] kwietnia 2016 r. utrzymującą ww. decyzję w mocy. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) dalej "p.p.s.a.", uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej ma stwierdzić, że doszło nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 909, ze zm.) przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 2 pkt 1 cyt. przepisu przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a. Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 2a nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 782, z późn. zm.); 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460, 774 i 870); 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. Burmistrz Miasta i Gminy S. wnioskiem z 29 października 2015 r., wystąpił do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy lllb, o łącznej powierzchni 5,9944 ha, położonych na terenie gminy S., w obrębach ewidencyjnych: P. i B., przewidzianych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, siłownie wiatrowe, infrastrukturę elektroenergetyczną oraz komunikację. Do wniosku zostały dołączone pozytywne opinie Marszałka Województwa [...] oraz Prezesa [...] Izby Rolniczej. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wypowiadająca się w kwestii możliwości przeznaczenia gruntów o charakterze rolnym na cele nierolnicze w toku procedury uchwalania planu miejscowego. Istotę sporu zaś stanowi kwestia nie wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze 1,5278 ha gruntów rolnych klasy IIIb, położonych na terenie gminy S. w obrębie ewidencyjnym B., określonych symbolami: 1EW, 2EW, 3EW, 4EW, 5EW, 6EW, 7EW, 3KDW i 4KDW. Tereny te planowane są do zagospodarowania elektrowniami wiatrowymi oraz drogami dojazdowymi do tych urządzeń. Decyzja wydawana przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w trybie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ma charakter uznaniowy. W przypadku gdy - tak jak w niniejszej sprawie - postępowanie kończy decyzja o charakterze uznaniowym uzasadnienie stanowiska organu (w tym także odwoławczego) nabiera szczególnego znaczenia. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego, jak każde inne, jednakże zakres sprawowanej nad nimi kontroli sądowej jest inaczej ukształtowany. Sąd bada bowiem ich zgodność z prawem, ale nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy w niej zawartego. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierzą do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania oraz, czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Podejmując decyzję uznaniową organ administracji stosownie do art. 7 k.p.a. ma obowiązek kierowania się słusznym interesem strony, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych. Uzasadnienie decyzji uznaniowej powinno też zawierać odniesienie się do wszystkich okoliczności sprawy i zarzutów strony w celu realizacji zasady przekonywania (art. 8 k.p.a.). Sama ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych wskazuje, że ochrona gruntów rolnych polega m.in. na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne (art. 3 ust. 1 pkt 1). Ograniczanie przeznaczania gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne przejawia się m.in. tym, że na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku – inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej (art. 6 ust. 1). Zatem Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi, jako organowi właściwemu do wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego na cele nierolnicze, pozostawiono ocenę każdej konkretnej sytuacji faktycznej, dokonanie pełnej analizy poczynionych ustaleń z punktu widzenia wiedzy specjalistycznej posiadanej przez ten organ i dopiero na tej podstawie wydanie rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie organ nie wyrażając zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze, gruntów rolnych klasy IIIb o łącznej powierzchni 1,5278 ha wskazał, że stanowią one rozdrobnione kompleksy, na których zaplanowano zlokalizować 6 wiatraków wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną i komunikacyjną. Organ podniósł, że wprawdzie zgodnie z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przestrzeń pomiędzy wiatrakami, których usytuowanie zaplanowano w znacznych odległościach od siebie, będzie dalej wykorzystywana rolniczo, to jednak cały teren stanowi zwarty obszar gruntów rolnych najwyższych klas bonitacyjnych. Na terenie gminy S. udział gruntów rolnych klas IV-VI w ogólnej pow. gruntów rolnych wynosi ok. 52 %, co oznacza, że istnieją możliwości lokalizowania farm wiatrowych na gruntach rolnych niższych klas bonitacyjnych. W ocenie Sądu, organ w sposób wyczerpujący ustalił stan faktyczny sprawy, omówił i uzasadnił swoje stanowisko. W szczególności wyjaśnił przesłanki, jakimi kierował się działając w granicach uznania administracyjnego do skorzystania ze swych uprawnień do odmowy wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze. Organ wykazał, że w gminie S. znajdują się grunty klas IV-VI, które mogą zostać wykorzystane pod elektrownie wiatrowe, bez wkraczania na grunty rolne o wysokim potencjale produkcyjnym. Stanowisko organu uzasadnione jest również tym, że teren planowany do zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze znajduje się w zwartej przestrzeni produkcji rolniczej i wkraczanie z tego rodzajem inwestycji nierolniczej może tę przestrzeń zakłócić. Struktura gruntów rolnych występujących na terenie gminy oraz zasób niższych klas bonitacyjnych nie uzasadnia w kontekście racjonalnego gospodarowania przestrzenią rolniczą zmiany przeznaczenia wnioskowanych gruntów. Ponadto tempo wyłączania gruntów rolniczych z produkcji poprzez zmianę ich przeznaczenia także nie uzasadnia żądania. Tok rozumowania zaprezentowany przez organ poddaje się regulacji zawartej w art. 6 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym na cele nierolnicze można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów, jako nieużytki, a w razie ich braku inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie, Minister kierował się wskazanymi przez ustawodawcę zasadami ochrony gruntów, jednocześnie wziął pod uwagę interes publiczny, jakim jest ochrona gruntów rolnych i interes wnioskującej gminy. W rozpatrywanej sprawie Minister nie naruszył granic uznania administracyjnego, wykonując nałożony na niego ustawowy obowiązek ochrony gruntów rolnych. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez Ministra w sposób prawidłowy. Organ wyjaśnił stan faktyczny niezbędny do załatwienia sprawy. Powinnością organu wydającego decyzję w ramach uznania administracyjnego jest uzasadnienie rozstrzygnięcia w sposób świadczący o wyjaśnieniu okoliczności faktycznych oraz zbadaniu i rozważeniu przesłanek przemawiających za zajętym stanowiskiem zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyjaśnił przesłanki jakimi kierował się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, zatem zadośćuczynił wskazanemu obowiązkowi. Ustalenia w zakresie braku przesłanek do wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, wynikających z powołanych przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zostały właściwie poczynione, ocenione i udowodnione w toku postępowania administracyjnego. Z powyższych względów, ocenę argumentacji Ministra dotyczącą braku podstaw do wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia terenów rolnych na cele nierolnicze tj. pod budowę elektrowni wiatrowych, należało uznać za zasadną i zgodną z przepisami prawa. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, nie ma podstaw do uznania jako zasadnych zarzutów skargi. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.