IV SA/Wa 1512/07

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 21 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie wniosku o dofinansowanie realizacji projektu "Inwestycje w gospodarstwie rolnym" postanawia: - odrzucić skargę. Skarżący K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie wniosku o dofinansowanie realizacji projektu "Inwestycje w gospodarstwie rolnym". Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] lipca 2005 r., w wyniku pozytywnej weryfikacji wniosku skarżącego, pomiędzy Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa a skarżącym została zawarta umowa określająca prawa i obowiązki stron związane z realizacją projektu zakupu maszyn: siewnika zbożowego, kombajnu zbożowego, brony talerzowej, ciągnika rolniczego, wał z włóką i czyszczalni ziarna. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu stwierdzono, że analizowana sprawa dotyczy drugiego etapu realizacji projektu w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" a zatem, zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarówno pismo Kierownika ARiMR w B. z dnia 2 października 2006 r. jak i pismo Prezesa ARiMR z dnia 21 grudnia 2006 r. nie są decyzjami administracyjnymi w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a. i nie mogą być poddane kontroli sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny, który stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje kontrolę legalności zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.), ma obowiązek w pierwszej kolejności rozważyć czy jest właściwy do podjęcia wyżej wymienionych działań oraz sprawdzić czy sprawa podlega jego kognicji. Kwestia charakteru prawnego rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania dofinansowania projektu na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o Narodowym Planie Rozwoju ( Dz.U. Nr 116, poz. 1206 ze zm.) była wielokrotnie przedmiotem rozważań Wojewódzkiego i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Analiza przepisów w/w ustawy oraz przepisów wykonawczych wskazuje na istnienie wyraźnie wyodrębnionych dwóch etapów postępowania w sprawach dotyczących dofinansowania z publicznych środków wspólnotowych projektów zgłaszanych w ramach sektorowych programów operacyjnych. Pierwszy etap jest etapem postępowania wszczynanego na skutek wniosku podmiotu ubiegającego się o dofinansowanie z publicznych środków wspólnotowych projektu w ramach m.in. sektorowego programu operacyjnego. W tym etapie następuje rozpoznanie wniosku przez instytucję zarządzającą lub instytucję wdrażającą, stosownie do przyjętego systemu realizacji, które kończy się przyznaniem albo odmową przyznania dofinansowania, (art. 26 ust. 2 ustawy). Po pozytywnym dla strony zakończeniu pierwszego etapu, tj. po przyznaniu dofinansowania dochodzi do etapu drugiego, którym jest zawarcie umowy, określającej warunki dofinansowania projektu (art. 26 ust. 5 ustawy). Jednocześnie w uchwale z dnia 22 lutego 2007r., podjętej w składzie 7 sędziów, Naczelny Sąd Administracyjny ( IIGPS 3/06 OSNA i WSA 3/2007/59) wskazał, że jedynie odrzucenie wniosku, o którym mowa w art. 26 ust.1 w/w ustawy następuje w formie decyzji administracyjnej. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że pomiędzy stronami (K. K. i Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa) została zawarta umowa w przedmiocie realizacji projektu. A zatem, w opinii Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, uzasadnionym jest twierdzenie, że w wyniku zawarcia umowy o dofinansowanie projektu pomiędzy beneficjentem a właściwą w tym względzie instytucją zarządzającą programem, instytucja wdrażającą lub działającą w imieniu instytucji zarządzającej instytucją pośredniczącą pomiędzy jej stronami powstaje stosunek o charakterze cywilno-prawnym (inaczej, więc niż ma to miejsce w pierwszym etapie postępowania, gdzie stosunek pomiędzy podmiotami ma charakter administracyjno-prawny) a to oznacza, iż do rozstrzygnięcia ewentualnych sporów wynikłych w związku z wykonywaniem przedmiotowej umowy właściwy będzie - w myśl art. 2 § 1 k.p.c. -sąd powszechny. W ocenie Sądu pisma organu kierowane do beneficjenta na tym etapie postępowania tj. po zawarciu umowy o dofinansowanie projektu a dotyczące realizacji postanowień przedmiotowej umowy nie są decyzjami administracyjnymi w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a., nie mogą zatem podlegać kontroli sądów administracyjnych na podstawie art. 3 cytowanej wyżej ustawy P.p.s.a. Reasumując należy wskazać, iż z informacji przedstawionej w skardze, z akt sprawy i odpowiedzi na skargę wynika, iż w wyniku pozytywnej weryfikacji wniosku skarżącego o dofinansowanie z publicznych środków wspólnotowych projektu w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego w dniu [...] lipca 2005 r. pomiędzy ARiMR a skarżącym została zawarta umowa określająca prawa i obowiązki stron związane z realizacją projektu zakupu maszyn. Z chwilą zakończenia weryfikacji wyżej wymienionego wniosku o dofinansowanie projektu zakończył się pierwszy etap postępowania, w trakcie którego rozstrzygnięcia ARiMR miały charakter decyzji administracyjnych. Zaskarżone natomiast przez K. K. pismo Prezesa ARiMR z dnia 18 maja 2007 r. jako, że zostało sporządzone już po zawarciu umowy i dotyczy jej wykonania, w świetle dotychczasowych rozważań nie stanowi decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju. W związku z tym nie podlega kontroli sądu administracyjnego stosownie do art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 powołanej ustawy P.p.s.a. Mając powyższe na względzie, uznając brak kognicji do rozpoznania sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 58 § 1 pkt1 i § 3 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.