IV SA/Wa 1513/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi J. K. na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały W piśmie z dnia 6 lutego 2015 r. J. K. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie z jego skargi uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu wniosku podał, że Wójt Gminy w dalszym ciągu wykłada plany miejscowe, co nie powinno mieć miejsca gdy sprawa rozpatrywana jest przez Sąd i tam powinny znajdować się kompletne akta. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej Ppsa), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez Sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego. Na wnioskodawcy zatem spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W celu stwierdzenia przez Sąd, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi wskazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających na przyjęcie, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie z dnia 25 września 2009 r. sygn. I OZ 892/09, z dnia 6 października 2009 r., sygn. II OZ 833/09, z dnia 21 października 2013 r., sygn. II OZ 862/13). Powołane przez skarżącego okoliczności wykładania planów miejscowych, w sytuacji gdy, w jego ocenie, w Sadzie powinny znajdować się kompletne akta nie wypełnia przesłanki z art. 61 § 3 cyt. ustawy. Niezależnie od powyższego podkreślić także należy, że z względu na sam charakter zaskarżonej uchwały wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Jednocześnie zgodnie z art. 9 ust. 4 cyt. ustawy ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Studium nie jest aktem prawa miejscowego, na co wskazuje art. 9 ust. 5 cyt. ustawy. Z powyższych przepisów wynika, że studium określa jedynie cel polityki przestrzennej gminy. Jako akt kierownictwa wewnętrznego określa tylko kierunki i sposoby działania organów i jednostek pozostających w systemie organizacyjnym aparatu gminy przy sporządzaniu projektu przyszłego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzić zatem należy, że skarżona uchwała nie wpływa na sytuację prawną właścicieli nieruchomości znajdujących się na terenie danej gminy lub gmin sąsiednich. Takie skutki o charakterze materialnoprawnym wywiera dopiero miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 ustawy). Wobec tego nie można uznać, że w sprawie konieczne jest udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 cyt. powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.