IV SA/Wa 1514/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2010 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009 roku nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego A. S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 1514/09 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. Prezydent W. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, wolnostojących, budynku garażowego i dwóch szamb szczelnych na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy drodze dojazdowej od ulicy [...] i [...] wobec stwierdzenia, że teren inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej tak bezpośredniego, jak też przez drogę wewnętrzną czy służebność gruntową. Odwołanie od tej decyzji złożył A. S. Decyzją z dnia [...] lipca 2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dacie wydawania decyzji brak jest drogi publicznej czy też drogi wewnętrznej, która łączyłaby działkę nr [...], na której planowana jest inwestycja z ul. [...] lub z ul. [...]. Materiał dowodowy nie wskazuje też, by działka nr [...] posiadała dostęp do drogi publicznej przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Organ wskazał, że okoliczność nie przystosowania przez Burmistrza Gminy gruntów oznaczonych jako droga do swojej funkcji, nie może stanowić podstawy do odstąpienia od wymogu zawartego w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. S., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że dla ustalenia sposobu użytkowania gruntu przesądzające są jednoznaczne zapisy zawarte w ewidencji gruntów, z których wynika, że działki nr [..] i [...] są drogami. Z twierdzenia organu, że działki te są nieudrożnione i porośnięte drzewami wynika jedynie, że Burmistrz Dzielnicy W. nie wykonuje swoich obowiązków w zakresie utrzymania dróg lokalnych, skoro dopuścił do porośnięcia dróg drzewami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta W. wydane zostały z naruszeniem art. 7, 77 § 1 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organy obu instancji zdaniem Sądu nie wyjaśniły w sposób dostateczny istotnej dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kwestii dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej, który to dostęp zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi konieczną przesłankę uzasadniającą wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Stosownie do treści art. 2 pkt 14 tej ustawy przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć zarówno bezpośredni dostęp do tej drogi, jak też dostęp pośredni przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W decyzji z dnia [...] czerwca 2009r organ pierwszej instancji w sposób lakoniczny odniósł się do przedmiotowej kwestii wskazując jedynie, że teren inwestycji nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej co wynika z opinii Burmistrza Dzielnicy W. - zarządcy drogi oraz nie ma dostępu ani przez drogę wewnętrzną, ani przez służebność drogową. Organ drugiej instancji odnosząc się do tej kwestii wskazał, że z materiału dowodowego (opinie Burmistrza Dzielnicy W. z dnia [...] lutego 2008r. i [...] kwietnia 2009r.) wynika, że w dacie wydawania decyzji brak jest drogi publicznej, jak też brak jest drogi wewnętrznej która łączyłaby działkę nr [...] z ulicami [...] i [...], gdyż proponowane jako dojazdowe działki o nr. [...] i [...], choć w ewidencji gruntów figurują jako droga, w chwili obecnej porośnięte są lasem i są nieudrożnione w terenie. Materiał dowodowy nie wskazuje też, by działka nr [...] posiadała dostęp do drogi publicznej przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W ocenie Sądu pojęcie dostępu do drogi publicznej wskazane jako istotna przesłanka w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy rozumieć jako dostęp spełniający kumulatywnie dwie przesłanki, a więc dostęp tak faktyczny, jak też prawny. Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest to, że działka nr [...] na której planowana jest inwestycja nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej t.j. ul. [...] od której wnioskodawca zaplanował we wniosku dojazd do działki nr [...]. Bezsporne jest również to, że zaproponowane przez niego jako umożliwiające dostęp do tej drogi publicznej działki o nr [...], [...] i [...] zostały wydzielone geodezyjnie i oznaczone w ewidencji gruntów jako drogi (informacja z rejestru gruntów k. 195, 194 i 192), a zatem w sensie prawnym mogą stanowić dostęp do drogi publicznej. W ocenie Sądu organy obu instancji nie poczyniły dostatecznych ustaleń w zakresie oceny statusu tych geodezyjnie wydzielonych działek i oznaczonych symbolem droga, jako drogi wewnętrznej, ogólnodostępnej, która stanowi przecież formę dostępu do drogi publicznej. Organy winny były wnikliwie rozważyć czy działki te mogą być uznane za drogę wewnętrzną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. Ustalenie braku istnienia drogi wewnętrznej łączącej działkę nr [...] z drogą publiczną ul. [...] w oparciu o tak lakoniczne stwierdzenie z opinii Burmistrza Dzielnicy W., jak to, iż grunty stanowiące dojazd do działki nr [...] nie są drogami w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, bez wskazania konkretnych przesłanek tej oceny, świadczy o tym, że organy nie poczyniły ustaleń faktycznych w tym zakresie. Przesłanki do takiej oceny nie mógł stanowić powołany z wcześniejszej opinii Burmistrza fakt zalesienia czy nieudrożnienia działek bez wyjaśnienia tej kwestii, wskazanego w uzasadnieniu decyzji. Stosownie bowiem do treści art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych drogi, które nie zostały zaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe, są drogami wewnętrznymi. W świetle tej definicji nie jest więc wykluczone, że nawet droga o statusie drogi leśnej może być równocześnie uznana za drogę wewnętrzną w rozumieniu powołanej ustawy. Drogi leśne według definicji zawartej w art. 6 ust. 1 pkt 8 ustawy o lasach, to drogi położone w lasach, niebędące drogami publicznymi. Tak więc drogi położone w lasach mogą być drogami wewnętrznymi z tą różnicą, że mogą dotyczyć ich ograniczenia w zakresie ruchu pojazdów silnikowych, zaprzęgowych i motorowerów, które wynikają z art. 29 ust. 1 ustawy o lasach. Kwestia niezbadanego przez organy zalesienia działek oznaczonych symbolem drogi w ewidencji gruntów nie wyklucza więc istnienia drogi. Ponownie rozpoznając sprawę organ dokona szczegółowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego umożliwiających z kolei dokonanie oceny prawnej statusu działek wskazanych przez wnioskodawcę jako droga dojazdowa od drogi publicznej ul. [...] do stanowiącej jego własność działki nr [...] pod kątem spełnienia przesłanek drogi wewnętrznej, a wyniki tych ustaleń i oceny przedstawi w uzasadnieniu decyzji. Brak dostatecznych ustaleń w zakresie stanu faktycznego uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny czy w przedmiotowej sprawie spełniona jest przesłanka dostępu do drogi publicznej, określona w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzasadniająca wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.