IV SA/Wa 1515/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Rady Miasta O. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1515/13 w sprawie ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miasta O. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odmówić wykładni wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pkt I.3. wyroku z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1515/13 stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta O. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] "§ 69 § 70 pkt 6 lit. j i k, § 71 pkt 7 lit. k i l, § 72 pkt 4 lit. j i k, § 73 pkt 4 lit. 1 – n, o -q, § 74 pkt 4 lit. I - o, p-r, § 75 pkt 1 - m, n-o, § 76 pkt 6 lit. k i l, § 77 pkt, 5 lit. 1 i m, § 78 pkt 6 lit. i i j, § 79 pkt 7 lit. j i k, § 86 pkt 6 lit. k, § 93 pkt 4 lit. i uchwały w odniesieniu do trybu podziału innego niż scalenia i podziały nieruchomości". W piśmie z dnia 17 października 2013 r. Rada Miasta O. wniosła o sprostowanie błędów pisarskich wyroku w ten sposób, że w punkcie 3. wyroku: - zamiast § 69 wpisać § 69 pkt 6 lit. j i k, - zamiast "§ 73 pkt 4 lit. 1-n, o-q" wpisać "§ 73 pkt 4 lit. l-n, o-q", - zamiast "§ 74 pkt 4 lit. 1-o, p-r" wpisać "§ 74 pkt 4 lit. l-o, p-r", - zamiast "§ 75 pkt 1-m, n-o" wpisać "§ 75 pkt 5 lit. l-m, n-o", - zamiast "§ 77 pkt 5 lit. 1 i m" wpisać "§ 77 pkt 5 lit. l i m". Postanowieniem z dnia 27 listopada 2013 r. Sąd sprostował wyrok w ten sposób, że w punkcie 3. sentencji postanowił wpisać: a. zamiast "§ 73 pkt 4 lit. 1-n, o-q" wpisać "§ 73 pkt 4 lit. l-n, o-q", b. zamiast "§ 74 pkt 4 lit. 1-o, p-r" wpisać "§ 74 pkt 4 lit. l-o, p-r", c. zamiast "§ 75 pkt 1-m, n-o" wpisać "§ 75 pkt 5 lit. l-m, n-o", d. zamiast "§ 77 pkt 5 lit. 1 i m" wpisać "§ 77 pkt 5 lit. l i m", oraz odmówił sprostowania wyroku w zakresie zmiany z "§ 69" na "§ 69 pkt 6 lit. j i k". Wnioskiem z dnia 13 marca 2015 r. Rada Miasta O. zażądała wykładni wyroku w zakresie § 69 uchwały przez określenie czy stwierdzenie nieważności odnosi się do całego § 69 uchwały, czy do jego części, tj. w odniesieniu do trybu podziału innego niż scalenia i podziały nieruchomości. W uzasadnieniu wniosku Rada wyjaśniła, że § 69 uchwały zawiera ustalenia szczegółowe dla terenu przeznaczonego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną ekstensywną. W pkt 6 lit. j ustalona została minimalna powierzchnia nowo wydzielanej działki budowlanej w zabudowie wolnostojącej, a w pkt 6 lit. k – minimalny front nowo wydzielanych działek. W uzasadnieniu do wyroku Sąd stwierdził, że Rada Miasta nie była upoważniona do określenia zasad i warunków podziałów nieruchomości, innych niż dokonywane w trybie scalania i podziału nieruchomości. Tym samym Rada Miasta, jak wynika z uzasadnienia wyroku, nie miała możliwości określenia minimalnej powierzchni nowo wydzielanej działki i nie miała podstaw prawnych do określenia minimalnej szerokości frontu działki w odniesieniu do trybu podziału innego niż scalenia i podziały nieruchomości. Zdaniem Rady, domniemywać należy, że Sąd stwierdził nieważność tylko liter j i k punktu 6 § 69, a nie całości § 69. W ocenie Rady nieważność § 69 odnosi się jedynie do minimalnej powierzchni nowo wydzielanej działki budowlanej w zabudowie wolnostojącej, tj. pkt 6 lit. j oraz minimalnego frontu nowo wydzielanych działek, tj. pkt 6 lit. k. Rada podniosła, że jasne ustalenie treści wyroku poprzez jego wykładnię jest nieodzowne z punktu widzenia obowiązującej treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku gdy unieważniony został cały § 69 koniecznym jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenów oznaczonych w uchwale Rady Miasta symbolem MN1. W przypadku zaś, gdy Sąd stwierdził uchylenie tylko punktu 6 lit. j i k wydanie decyzji wiązałoby się z jej nieważnością. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa jak i doktryny, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może ponadto zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania [zob. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2010 r., II GZ 1/10 i z dnia 11 kwietnia 2014 r., I OSK 662/09 (dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl); a także T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 652]. We wniosku o dokonanie wykładni należy wyraźnie wskazać, który fragment uzasadnienia jest dla strony niezrozumiały bądź nasuwa określone wątpliwości i dlaczego. W ocenie Sądu w sprawie tej nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni wyroku z dnia 15 października 2013 r. Zarówno bowiem sentencja kwestionowanego wyroku, jak i jego uzasadnienie jest sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Uzasadnienie wniosku o dokonanie wykładni sprowadza się zaś w istocie do usunięcia zaistniałych zdaniem wnioskodawcy błędów merytorycznych w wyroku, co nie mieści się w pojęciu wykładni i jest niedopuszczalne. Wnioskodawca polemizuje bowiem ze stanowiskiem Sądu co do zakresu stwierdzenia nieważności § 69 uchwały oraz wskazuje, że w jego ocenie stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały powinno dotyczyć tylko pkt 6 lit. j i k § 69. Tymczasem wykładnia wyroku nie może prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy, ani też do formułowania przez sąd dodatkowych motywów podjętego rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania; za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu . Jak wyjaśniono wyżej, w ramach wykładni wyroku nie mieści się żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania oraz sposobu ponownego rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2008 r., I OZ 427/08, Lex nr 493808). W ocenie Sądu wniosek organu stanowi w istocie taką właśnie prawnie niedopuszczalną polemikę ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku z dnia 15 października 2013 r. Wnioskodawca stwierdził, że wątpliwość wynika z pkt 3. sentencji wyroku z dnia 15 października 2015 r., którym stwierdzono nieważność § 69. Podsumowując zaś wnioskodawca stwierdził, że zachodzi wątpliwość, czy zamiarem Sądu było wyeliminowanie z obrotu prawnego całego § 69, czy domniemywać należy, że Sąd stwierdził nieważność tylko liter j i k punktu 6 § 69. Sąd stoi na stanowisku, że w niniejszej sprawie, treść sentencji orzeczenia oraz jego uzasadnienie, w tym i rozstrzygnięcie, jest sformułowana w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. W uzasadnieniu wyroku Sąd szczegółowo wyjaśnił dlaczego uznał za zasadne stwierdzenie nieważności § 69 uchwały. Obecnie organ w istocie domaga się podania dodatkowych, niezamieszczonych w uzasadnieniu wyroku motywów, a nawet postuluje zmianę treści rozstrzygnięcia, poprzez jego poszerzenie o inne elementy. Należy również zauważyć, że instytucja z art. 158 powołanej ustawy nie służy do wyjaśnienia stronie zasad stosowania przepisów prawa i ewentualnych co do nich wątpliwości. Wobec tego brak jest podstaw do reinterpretacji wyroku, zaś uwzględnienie żądania wnioskodawcy doprowadziłoby do zmiany treści rozstrzygnięcia, co jak wyżej wywiedziono, jest niedopuszczalne. Ze wskazanych wyżej przyczyn, wobec braku podstaw do dokonania wykładni wyroku, na podstawie art. 158 a contrario Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.