IV SA/Wa 1516/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku U. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi U. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2009 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. U. K. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z oświadczeniem skarżącej złożonym na urzędowym formularzu oraz uzupełnionym pismem z dnia 17 grudnia 2009 r. wnioskodawczyni jest osobą bezdomną. U. K. nie pracuje i nie uzyskuje jakiegokolwiek dochodu. Nie jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Nie otrzymuje też świadczeń socjalnych. Potrzeby żywieniowe skarżąca zaspokaja korzystając z żywności innych osób. Nie posiada jakichkolwiek nieruchomości, wartościowych przedmiotów ani zasobów pieniężnych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżąca, która nie osiąga dochodu, podstawowe potrzeby życiowe zaspokaja dzięki wparciu innych osób, a przy tym nie posiada nieruchomości, wartościowych przedmiotów, ani jakichkolwiek zasobów pieniężnych, nie może poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. W konsekwencji nie jest w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Należy zatem przyjąć, iż aktualna sytuacja materialna skarżącej uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.