IV SA/Wa 1516/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Agnieszka Góra - Błaszczykowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 lipca 2010 r. wniosku U. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi U. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2009 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wymeldowania postanawia: 1. oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, 2. ustanowić w niniejszej sprawie dla U. K. adwokata w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2009 r. referendarz sądowy przyznał U. K. prawo pomocy we wnioskowanym przez nią zakresie, to jest zwolnił ją od kosztów sądowych (k. 105-106). Już po wydaniu wyroku, pismem z dnia 8 maja 2010 r. U. K. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu (k. 137-138). Uzupełniając brak formalny wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF, skarżąca zażądała także zwolnienia od kosztów sądowych (k. 159-160). W piśmie z dnia 8 maja 2010 r. U. K. powołała się na oświadczenia zawarte w złożonym przez nią wcześniej w przedmiotowej sprawie wniosku z dnia 31 października 2009 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, a także w piśmie uzupełniającym ten wniosek. Skarżąca nie przedstawiła nowych okoliczności dotyczących jej stanu majątkowego, dochodów oraz stanu rodzinnego. Jak wynika z powołanego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz uzupełniającego go oświadczenia skarżącej, wnioskodawczyni jest osobą bezdomną, która nie pracuje i nie uzyskuje jakiegokolwiek dochodu. Nie jest zarejestrowana jako bezrobotna i nie otrzymuje świadczeń z pomocy społecznej. Nie posiada nieruchomości, wartościowych przedmiotów, oszczędności, papierów wartościowych, ani innych zasobów pieniężnych. W celu zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych zmuszona jest korzystać z pomocy innych osób. Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowił w niniejszej sprawie dla U. K. adwokata w ramach przyznania prawa pomocy (k. 164-166). Sprzeciw od wyżej wskazanego postanowienia referendarza sądowego wniosła U. K. (k. 195-196). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Jako że sprzeciw nie został odrzucony sprawa, zgodnie z powyższym przepisem, podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Sąd w pkt 1 sentencji postanowienia oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, ponieważ skarżąca już wcześniej została zwolniona z obowiązku uiszczania kosztów sądowych postanowieniem referendarza sądowego z dnia 23 grudnia 2009 r. Zwolnienie to jest nadal aktualne i obejmuje także postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, stąd nie jest możliwe powtórne zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Z kolei rozpoznając wniosek o ustanowienia adwokata z urzędu Sąd uznał, że nie osiągając dochodu i nie posiadając wartościowych przedmiotów ani jakichkolwiek zasobów pieniężnych skarżąca nie jest w stanie pokryć niezbędnych kosztów utrzymania. W związku z tym w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych zmuszona jest korzystać z pomocy innych osób. W tej sytuacji niewątpliwie nie jest w stanie wygospodarować środków, które pozwoliłyby jej pokryć koszty zastępstwa prawnego. Zostały więc spełnione przesłanki obligujące do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W świetle powyższego, na podstawie art. 254 § 1 i art. 243 § 1 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p. p. s. a., Sąd postanowił jak w sentencji.