IV SA/Wa 1516/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2010 r. sprawy ze skargi U. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie wymeldowania - oddala skargę - U. K. wniosła skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta L. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania U. K. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] [...] w L. Przedmiotowa skarga złożona została w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] czerwca 2002 r. postanowieniem Sądu Rejonowego [...], [...] Wydział Cywilny, sygn. akt [...], ustanowiony został zarządca dla omawianej nieruchomości w osobie D. K. W dniu [...] października 2005 r. do Prezydenta Miasta L. wpłynął wniosek P. Z., współwłaściciela nieruchomości przy ul. [...] [...] w L., o wymeldowanie U. K. z pobytu stałego w L. przy ul. [...] [...] m. [...]. Na podstawie aktu notarialnego - umowy sprzedaży z dnia [...] września 2005 r., rep. A Nr [...] organ ustalił, że A. i P. Z. są współwłaścicielami w ½ części nieruchomości położonej w L. przy ulicy [...] [...] m. [...], a zatem P. Z. posiada legitymację do występowania z wnioskiem o wymeldowanie. W dniu [...] listopada 2005 r. organ przeprowadził kontrolę meldunkową, która ustaliła, iż U. K. od około roku nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania w lokalu nr [...] przy ul. [...] [...] w L. Na okoliczność zamieszkiwania U. K. w lokalu nr [...] organ przesłuchał świadków K. S. - brata U. K., D. K., J. L. i W. N. 1 K. S. zeznał, że jego siostra zamieszkuje na stałe w przedmiotowym lokalu. Zeznał, że w lokalu tym znajdują się jej wszystkie rzeczy osobiste oraz meble. D. K. zeznała, iż od czasu do czasu widuje U. K., natomiast nie jest w stanie stwierdzić, czy zamieszkuje ona tam na stałe. Wiadomym jest jej natomiast, że syn U. K. – K. S. remontował sporny lokal. J. L. stwierdził, że od około pięciu lat U. K. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, a jedynie od czasu do czasu pojawia się na terenie posesji, aby stworzyć pozory zamieszkiwania w lokalu. Faktycznie zaś zamieszkuje przy ul. [...] [...] m. [...] wraz z konkubentem. W. N. zeznała natomiast, iż U. K. od około ośmiu lat zamieszkuje wraz R. K. w lokalu nr [...] przy ul. [...] [...] w L. Rozpytana stwierdziła, że widuje U. K. o różnych porach dnia na terenie tej posesji, wchodzącą i wychodzącą z mieszkania nr [...]. Decyzją z dnia [...] września 2006 r. Prezydent L. orzekł o wymeldowaniu U. K. z pobytu stałego w L. przy ulicy [...] [...] m. [...]. W dniu [...] października 2008 r. postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...], [...] Wydział Cywilny, sygn. akt [...] uchylono postanowienie o ustanowieniu zarządcy dla nieruchomości położonej przy ulicy [...] w L. W dniu [...] marca 2009 r. K. S. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. o wymeldowaniu U. K. ze względu na to, że P. Z. nie miał prawa wystąpić o wymeldowanie U. K. Na uzasadnienie wniosku K. S. podał, iż z wyroku Sądu Rejonowego [...], [...] Wydział Cywilny z dnia [...] września 2008 r., oddalającym powództwo o opróżnienie lokalu przeciwko K. S. wynika, iż współwłaściciel P. Z., z uwagi na ustanowiony dla nieruchomości zarząd sądowy, nie miał legitymacji do występowania przed sądem w sprawach dotyczących zarządu rzeczą wspólną. Stąd też, zdaniem K. S., P. Z. nie miał również legitymacji do występowania z wnioskami o wymeldowanie lokatorów, 2 zamieszkałych na terenie tej nieruchomości. Ponadto K. S. szeroko opisał bezprawne, jego zdaniem, działania P. Z. dotyczące m.in. rażącego podwyższenia czynszu za zajmowane lokale oraz opróżnienia lokalu zajmowanego przez U. K. bez wydanego wyroku o eksmisję. Zakwestionował również sposób nabycia przez P. Z. nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] [...]. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Prezydenta L. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania U. K. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] [...] w L. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że decyzja Prezydenta L. z dnia [...] września 2006 r., orzekająca o wymeldowaniu U. K., została wydana bezpodstawnie, bowiem P. Z. nie miał przymiotu strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym. W konsekwencji decyzja ta została skierowana do podmiotu nie będącego stroną w postępowaniu, a więc zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ wskazał na treść art. 28 k.p.a., w myśl którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zatem dla posiadania statusu strony konieczne jest powiązanie podmiotu z interesem prawnym. Natomiast o tym, czy interes ma charakter prawny czy też faktyczny, przesądzają przepisy prawa materialnego. W dalszej kolejności organ wskazał, że w świetle art. 29 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. D.U. Nr 139, poz. 993 z 2006 r. ze zm.) legitymację procesową strony posiada właściciel lub podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu. W związku z tym organ uznał, że zarówno na dzień złożenia wniosku przez P. Z. o wymeldowanie z pobytu stałego U. K. jak i na dzień wydania decyzji w tej sprawie, zarządcą nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] [...] pozostawał D. K., a P. Z. nie mógł skutecznie dokonać czynności wymeldowania. Biorąc pod uwagę orzecznictwo sądowe w tym zakresie organ stwierdził, iż zarząd wykonywany przez zarządcę, ustanowionego przez sąd w trybie art. 203 k.c, sprawowany nie we własnym imieniu, lecz w imieniu współwłaścicieli, 3 upoważnia do podejmowania czynności zwykłego zarządu, co oczywiście wiąże się z ograniczeniem korzystania z rzeczy przez współwłaścicieli (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2005 r., sygn. akt OSK 1914/04, publ. LEX nr 195011). Organ uznał, iż ustanowienie zarządcy sądowego wyłącza współwłaścicieli od sprawowania zarządu, gdyż równoczesne umożliwienie zarządu współwłaścicielom czyniłoby bezcelowym istnienie instytucji zarządu sądowego. Organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie legitymację procesową do występowania w toczącym się postępowaniu administracyjnym jako jego strona- do czasu uchylenia zarządu w dniu [...] października 2008 r., -posiadał jedynie zarządca sądowy D. K. Tymczasem jak wynika z akt sprawy D. K. nie brał udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, ani nie otrzymał wydanej w sprawie decyzji. Od w/w decyzji P. Z. wniósł odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, podnosząc, iż o ustanowieniu zarządu dowiedział się dopiero w 2008 r. i występując z wnioskiem o wymeldowanie działał w dobrej wierze. Podniósł ponadto, że lokal nr [...] obecnie już nie istnieje, gdyż został dołączony do innego lokalu i stanowi obecnie jedną całość z lokalem o numerze [...], a zatem niemożliwe jest ponowne zameldowanie U. K. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu odwołania P. Z., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał argumentację organu I instancji i stwierdził, iż ustanowienie zarządcy sądowego skutkuje odsunięciem nie powołanych współwłaścicieli od wykonywania zarządu rzeczą wspólną. Organ wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych wystąpienie z wnioskiem o wymeldowanie zaliczane jest do czynności zwykłego zarządu. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, iż podmiotem uprawnionym do wystąpienia z wnioskiem, a tym samym stroną w przedmiotowym postępowaniu o wymeldowanie mógł być wyłącznie zarządca sądowy, a nie P. Z. jako współwłaściciel nieruchomości. Na powyższą decyzję skargę wniosła U. K. W skardze stwierdziła, iż ww. decyzje zostały, jej zdaniem, sfałszowane. W dalszej kolejności opisała naruszenia prawa i zasad współżycia społecznego, których w jej ocenie miałby dopuścić się P. Z. Opisała również naruszenia prawa, których wspólnie z 4 P. Z. i innymi nie określonymi przez nią osobami, miały dopuścić się urzędy i instytucje państwowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi uznał, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Należy zwrócić uwagę, iż U. K. zaskarżyła korzystne dla siebie decyzje. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Prezydenta L. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania U. K. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] [...] w L. Mimo iż od w/w decyzji P. Z. wniósł odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, to decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu odwołania P. Z., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. Decyzja organu II instancji była zatem korzystna dla skarżącej, gdyż ma dla niej taki skutek, że (utrzymując w mocy decyzję I instancji) wyeliminowała z obrotu prawnego decyzję o wymeldowaniu U. K. Skarżąca w pismach podkreślała, że nie zgadza się z decyzją o wymeldowaniu i dążyła do jej wyeliminowania z obrotu prawnego; poprzez uzyskanie zaskarżonej decyzji, U. K. osiągnęła swój cel. Jednakże U. K., zapewne z powodu nieznajomości przepisów, zaskarżyła tę korzystną dla siebie decyzję. W skardze stwierdziła, iż ww. decyzje zostały, jej zdaniem, sfałszowane. W dalszej kolejności opisała naruszenia prawa i zasad współżycia społecznego, których w jej ocenie miałby dopuścić się P. 5 Z. Opisała również naruszenia prawa, których wspólnie z P. Z. i innymi nie określonymi przez nią osobami, miały dopuścić się urzędy i instytucje państwowe. Należy podkreślić, że uchylenie skarżonej decyzji nie leży w interesie skarżącej. Z treści skargi wynika, iż nie zgadza się ona z wymeldowaniem jej z przedmiotowego lokalu, podczas gdy skarżona decyzja właśnie utrzymuje w mocy decyzję stwierdzającą nieważność decyzji o wymeldowaniu U. K. Z tego też względu w przedmiotowej sprawie znajdzie zastosowanie art. 134 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., w myśl którego Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdza naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Mając powyższe względy na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 134 §2 p.p.s.a. 6