IV SA/Wa 1519/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant Agnieszka Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. sprawy ze skargi A. w P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie reformy rolnej - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 roku, Nr [...] Wojewoda [...] stwierdził, że zespół pałacowo - parkowy położony w K., gmina P. na działce o aktualnym oznaczeniu nr [...] o pow. 135,5 ha (według wstępnego podziału działki nr [...] dotyczącego wydzielenia zespołu pałacowo -parkowego w K. - działka o nr ew. [...] o powierzchni 3,9 ha) będący przed przejęciem na rzecz Skarbu Państwa własnością A. R., zapisany w dniu przejęcia w księdze wieczystej K. majątek, aktualnie KW [...], nie podpadał pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 roku o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 3, poz. 13 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że zgodnie z art. 2 ust. 1 lit e dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej, na cele reformy przeznaczone były nieruchomości ziemskie stanowiące własność lub współwłasność osób fizycznych lub prawnych, jeżeli ich rozmiar łączny przekraczał bądź 100 ha powierzchni ogólnej, bądź 50 ha użytków rolnych, a na terenie województw poznańskiego, pomorskiego i śląskiego, jeżeli ich rozmiar łączny przekraczał 100 ha powierzchni ogólnej, niezależnie od powierzchni użytków rolnych. Zarówno dekret PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej jak i przepisy wykonawcze do dekretu nie definiują pojęcia nieruchomości ziemskiej. Precyzując to pojęcie, zdaniem Wojewody, należy odwołać się do istniejącego w tej materii orzecznictwa, a także ustawodawstwa przedwojennego. W dalszej części uzasadnienia decyzji Wojewoda [...], wskazując na uchwalę Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 września 1990 roku, sygn. akt W 3/89 OTK 1990, poz. 26 oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy należało ocenić pod kątem możliwości wykorzystania nieruchomości na cele reformy rolnej oraz funkcjonalnego powiązania z wchodzącym w skład nieruchomości ziemskiej gospodarstwem rolnym. Zdaniem Wojewody zespół dworsko - pałacowy stanowił wydzieloną cześć majątku ziemskiego K. o powierzchni całkowitej 753,9606 ha. Pałac z parkiem był wydzieloną enklawą - obszarem prywatnym właściciela majątku i nie miał powiązania funkcjonalnego z częścią gospodarczą i kolonią mieszkalną oraz gospodarstwem rolnym. Nie stanowił on nieruchomości, która mogłaby być wykorzystana na cele reformy rolnej, gdyż był domem mieszkalnym i pełnił jedynie Sygn. akt IV SA/Wa 1519/08 funkcje mieszkalne i reprezentacyjne. Przejmowanie nieruchomości o takim charakterze nie było zgodne z określonymi w dekrecie celami reformy rolnej. Gospodarstwo rolne z wyodrębnionym podwórzem gospodarczym mogło funkcjonować samodzielnie, bez nieruchomości pałacowej położonej w parku. Decyzją z dnia [...] maja 2007 roku, Nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpoznaniu odwołania A. w P., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006 roku i orzekł, że zespół pałacowo - parkowy w K. podpadał pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z dnia 6 września 1944 roku o przeprowadzeniu reformy rolnej. W uzasadnieniu decyzji Minister stwierdził, że wymienione w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z dnia 6 września 1944 roku o przeprowadzeniu reformy rolnej cele reformy rolnej wskazują, że pojęcie nieruchomości ziemskiej "znacjonalizowanej" jest znacznie szersze od nieruchomości "parcelowanej" na rzecz rolników. Ustawodawca za nieruchomość ziemską uznawał nie tylko użytki rolne, ale jak wynika z art. 2 ust. 1 lit. e dekretu również tereny z zabudowaniami i to nie tylko gospodarczymi, wchodzącymi w skład majątku o charakterze rolniczym. Dla tworzenia wymienionych w art. 1 dekretu ośrodków przejmowane były także zabudowania, w tym pałace, dwory, wille, z reguły położone w parku, stanowiące przed przejęciem na własność państwa tzw. ośrodek majątku, będący siedzibą jego właściciela. Związek funkcjonalny, to zdaniem Ministra, z pewnością związek finansowy, terytorialny, podatkowy, organizacyjny, jak również powiązania z siłą roboczą pomiędzy zespołem dworsko - pałacowym, a majątkiem. Związek terytorialny pomiędzy zespołem pałacowo - parkowym, a majątkiem ziemskim w K. bezspornie istniał, gdyż z akt sprawy nie wynika, by zespół dworsko - pałacowy był odrębną częścią nieruchomości ziemskiej, wyodrębnioną w wyniku dokonanego podziału prawnego. Był on wpisany do księgi wieczystej jako jedna zorganizowana jednostka gospodarcza. O funkcjonalnym powiązaniu majątku ziemskiego w K. z zespołem pałacowo - parkowym, świadczy również istniejący w tym majątku związek organizacyjny. Posługiwanie się przez właściciela majątku zarządcą było powszechnie stosowana normą, a nie czymś szczególnym nadzwyczajnym. To właściciel decydował o osobie rządcy i mógł go odwołać w każdym czasie. Władczo decydował też o sposobie wykonywania obowiązków przez zarządcę i o miejscu wykonywania tych obowiązków. Sygn. akt IV SA/Wa 1519/08 Funkcjonalne powiązanie dworu z resztą majątku istniało też poprzez więzi finansowe. Majątek dostarczał bowiem środków finansowych na utrzymanie zespołu pałacowo - parkowego oraz żywności dla mieszkańców dworu. Pałac wraz z parkiem był częścią składową folwarku, a nie wydzieloną enklawą. W pobliżu pałacu, tuż za drogą wiejską, oddzielającą pałac od pozostałych zabudowań folwarcznych znajdował się budynek mieszkalny, kuźnia, wozownia, chlewnie oraz budynek gospodarczy. Zespół pałacowo - parkowy stanowił, zdaniem Ministra, terytorialnie i przestrzennie jednolitą całość z pozostałą częścią majątku K. Wyrokiem z dnia 19 września 2007 roku sygn. akt IV SAM/a 1285/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2007 roku. W uzasadnieniu orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że nie podziela przyjętej przez organ odwoławczy definicji pojęcia nieruchomości ziemskiej. Zdaniem Sądu w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że prawidłowe odczytanie normy prawnej zawartej w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu pozwala stwierdzić, że na własność Skarbu Państwa w całości przechodzą bezzwłocznie bez żadnego wynagrodzenia tylko te nieruchomości ziemskie o charakterze rolniczym, które jednocześnie mogą być wykorzystywane na cele wskazane w art. 1 ust. 2 dekretu. Szersze rozumienie pojęcia nieruchomości ziemskiej nie znajduje uzasadnienia w przepisach dekretu. Zakres przedmiotowy reformy rolnej nie może być również rozszerzany poprzez interpretację przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 roku, jak to uczynił organ odwoławczy powołując się na § 44 tegoż rozporządzenia. Zakres nieruchomości ziemskich przejmowanych na cele reformy rolnej może wynikać tylko z samych przepisów dekretu, a nie aktów wykonawczych niższej rangi. Sąd stwierdził, że nie podziela zaprezentowanych w zaskarżonej decyzji wniosków organu odwoławczego, co do istnienia związku funkcjonalnego pomiędzy zespołem parkowym, a pozostałymi gruntami o charakterze rolnym. Zdaniem Sądu, ta część nieruchomości, która stanowiła grunty rolne pełniła funkcję gospodarczą, natomiast zespół pałacowo - parkowy pełnił funkcję mieszkaniową. Obie funkcje: gospodarcza i mieszkaniowa są funkcjami rozdzielnymi, nie spełniającymi tych samych celów. Dlatego trudno jest mówić o związku funkcjonalnym pomiędzy zespołem pałacowo - parkowym, a pozostałą gospodarczą częścią nieruchomości K., Sygn. akt IV SA/Wa 1519/08 nakazującym łączne ich przejęcie na cele reformy rolnej na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. Sąd zobowiązał organ odwoławczy, by rozpoznając odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006 roku dokonał oceny stanu faktycznego pod kątem spełniania przez zespół pałacowo - parkowy przesłanek z art. 2 ust. 1 lit. e dekretu przy uwzględnieniu rozumienia pojęcia nieruchomości ziemskiej zgodnie z obowiązującym orzecznictwem zaprezentowanym w uzasadnieniu wyroku. Decyzją z dnia [...] lipca 2008 roku, Nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006 roku, podzielając zawarte w niej stanowisko. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. w P., podnosząc następujące zarzuty: 1. rażącego naruszenia prawa materialnego, w szczególności art. 1 i art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z dnia 6 września 1944 roku o przeprowadzeniu reformy rolnej poprzez przyjęcie, wbrew normom zawartym w tych przepisach, że niewyodrębniona prawnie część nieruchomości wchodzącej w skład nieruchomości ziemskiej spełniającej normy obszarowe określone w dekrecie i stanowiąca własność tych samych osób fizycznych nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z powodu mieszkalnego charakteru tej nieruchomości i stwierdzenia, że nie istnieje w odniesieniu do tej nieruchomości "związek funkcjonalny" pomiędzy częściami przejętego majątku, 2. naruszenia art. 1, art. 2 ust. 1 lit. e dekretu oraz § 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 roku w sprawie wykonania Dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 roku o przeprowadzeniu reformy rolnej poprzez błędną ich wykładnię i nieuprawnione przyjęcie, że na gruncie tych przepisów przesłanką pozwalającą na stwierdzenie przez organ administracji, że wybrana przez wnioskodawcę cześć nieruchomości ziemskiej nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e Dekretu jest brak związku funkcjonalnego między zespołem pałacowo - parkowym, a pozostałą częścią majątku oraz pominięcie innych przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 6, art. 7, art. 19 ust. 1 Dekretu, § 44 pkt 2, pkt 3 i pkt 4, § 11 pkt 1 lit. a Rozporządzenia, które wskazują na to, że zgodnym z ówczesnym prawem było przejęcie na cele 3. Sygn. akt IV SA/Wa 1519/08 reformy rolnej nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi, także i tych, w których zamieszkiwali właściciele nieruchomości ziemskiej, 3. rażącego naruszenia przepisów postępowania, w szczególności błędne zastosowanie oceny prawnej sformułowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 września 2007 roku, sygn. akt IV SA/Wa 128/07 i naruszenie tym samym art. 87 Konstytucji, art. 7 i art. 2 Konstytucji w zw. z art. 6 kpa oraz art. 153 i art. 141 § 4 ppsa poprzez zastosowanie w sprawie aktów nie będących źródłami prawa, jak również oparcie się przez Ministra na ocenie dowodów wyrażonej przez sąd administracyjny, 4. naruszenia art. 80 kpa poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego oraz poczynienie konkluzji sprzecznych ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, art. 127 § 3 kpa i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 104 § 2 kpa w zw. z art. 140 kpa poprzez wydanie decyzji w trybie ponownego rozpoznania sprawy bez ustosunkowania się do wszystkich zarzutów merytorycznych podniesionych w odwołaniu, jak również naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez niewskazanie konkretnych faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej z powołaniem się na te dowody. Skarżąca A. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo 0 ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Biorąc pod uwagę powyższe kryterium Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sygn. akt IV SA/Wa 1519/08 Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż stanowisko Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyrażone w zaskarżonej decyzji jest konsekwencją poglądu prawnego i wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1285/07. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że "[...] Biorąc pod uwagę przedmiot dekretu, jakim jest reforma rolna, należy uznać, iż nieruchomość ziemska winna ulec zawężeniu do takiej, która ma charakter rolniczy. Wszelkie inne nieruchomości ziemskie, nie mające jednocześnie charakteru rolniczego, przedmiotowo nie mogą podlegać pod działanie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej [...]". Stwierdził też, że "(...) ta część nieruchomości, która stanowiła grunty rolne pełniła funkcję gospodarczą. Natomiast zespół pałacowo-parkowy pełnił funkcję mieszkaniową. Obie te funkcje: gospodarcza i mieszkaniowa są funkcjami rozdzielnymi, nie spełniającymi tych samych celów. Dlatego trudno jest mówić o związku funkcjonalnym pomiędzy zespołem pałacowo-parkowy m a pozostałą gospodarczą częścią nieruchomości K. nakazującym łączne ich przejęcie na cele reformy rolnej na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu [...]". Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, wydając decyzję z dnia [...] lipca 2008 r, stosownie do treści art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z zm.), związany był oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w powołanym wyroku z dnia 19 września 2007 r. Stosownie bowiem do treści tego przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z kolei zgodnie z art. 170 powołanej ustawy orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Należy tu wskazać, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1285/07 nie został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego - w dacie wydania zaskarżonej decyzji był prawomocny. Analogiczne do powołanego rozwiązanie prawne przewidywała ustawa z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z 1995 roku Nr 74, poz. 368 z późn. zm.). Z art. 30 tejże ustawy wynikało, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Sygn. akt IV SA/Wa 1519/08 Administracyjnego jakie ukształtowało się na tle stosowania tego przepisu zachowało więc w pełni swoją aktualność. W wyroku z dnia 6 września 2001 roku, sygn. akt I SA 45/03 (LEX 148897) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Sformułowana w artykule 30 ustawy 0 NSA zasada, w myśl której "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ" oznacza, że także w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten Sąd i organ, będą one związane oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ona uchylona w prawem określonym trybie i oczywiście o ile nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie". W wyroku z dnia 16 grudnia 1998 roku, sygn. akt I SA 977/98 (LEX 44656) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "Zarówno organ administracji,jak i Sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązani są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach". Z kolei w wyroku z dnia 10 kwietnia 2003 roku, sygn. akt I SA 45/03 (LEX 148897) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Wyrażona w orzeczeniu sądu ocena prawna pozostaje wiążąca także wówczas, gdyby okazała się nietrafna". Mając na uwadze powołane powyżej fragmenty uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 1285/07, należy stwierdzić, że w powołanym orzeczeniem przesądzono, że brak jest związku funkcjonalnego pomiędzy zespołem pałacowo-parkowym a pozostałą częścią nieruchomości, który nakazywałby łączne ich przejęcie na cele reformy rolnej na mocy art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Jak sama skarżąca zauważa, ocena prawna, to wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Należy zauważyć, iż pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za błędne. Takiej też oceny w powołanym orzeczeniu dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na tle zastosowania przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej, oczywiście w kontekście stanu faktycznego ustalonego w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją. Powoływane w skardze wątpliwości, co do prawidłowości poglądu Sądu wyrażonego w wyroku z dnia 19 września 2007 r., czy też braku jednolitości orzecznictwa sądów administracyjnych w kwestii rozumienia Sygn. akt IV SA/Wa 1519/08 wskazanego przepisu, nie ma znaczenia dla obowiązków organu administracji i sądu płynących z powołanych wyżej przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie sposób więc przyjąć, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi naruszył prawo przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, stosując się do wiążących go wskazań i poglądów prawnych zawartych w wyroku sądu administracyjnego. Stąd też zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów dekretu z dnia 6 września 1944 r. i rozporządzenia z dnia 1 marca 1945 r., a także zarzut błędnego zastosowania oceny prawnej sformułowanej przez Sąd w wyroku z dnia 19 września 2007 r. i naruszenia przy tym art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, art. 7 i art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. oraz art. 153 i art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy uznać za bezzasadne. Należy podkreślić, że wyrokiem z dnia 19 września 2007 r. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jest z powodu naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Sąd nie stwierdził zatem naruszeń przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powodem uchylenia zaskarżonej decyzji było niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy. Mając powyższe na uwadze, za bezzasadne należy uznać także zarzuty skarżącej w zakresie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, to jest art. 80 k.p.a., art. 127 § 3 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 104 § 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., jak również art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew twierdzeniu A., organ nie oparł się na ocenie dowodów wyrażonej przez sąd administracyjny. Zastosował jedynie ocenę prawną wyrażoną przez Sąd w orzeczeniu z dnia 19 września 2007 r. do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Materiał dowodowy został przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi zgromadzony w sposób wyczerpujący. Organ dokonał również prawidłowej jego oceny, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej przez niego decyzji, w której prawidłowo powołał się na związanie oceną prawną zawartą w wyroku z dnia 19 września 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1285/07. Pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarty w orzeczeniu z dnia 19 września 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1285/07 wiąże również Sąd w niniejszej sprawie. Odstąpienie od niego byłoby w istocie podważaniem funkcjonującego Sygn. akt IV SA/Wa 1519/08 w obrocie prawnym prawomocnego wyroku sądu. Wyeliminowanie z obrotu prawnego prawomocnego wyroku sądu administracyjnego możliwe jest ewentualnie tylko w wyniku wznowienia postępowania sądowego, w którym wyrok ten zapadł. Konkludując, ocena legalności zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest prawidłowe. Wobec tego wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za niezasadne. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.