IV SA/Wa 1522/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. S. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi I. O. na działanie [...] S. A. z siedzibą w W. w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji w sprawie umowy o pracę postanawia: przyznać adwokatowi M. S. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 180 zł tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 41,40 zł stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 września 2013 r. odrzucił skargę I. O. na działanie [...] S. A. z siedzibą w W. w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji w sprawie umowy o pracę. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 3 października 2013 r. w przedmiotowej sprawie przyznano I. O. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w W. pełnomocnikiem strony wyznaczyła adwokata M. S. W dniu 20 listopada 2013 r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik, działając w imieniu skarżącej, złożył sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2013 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Jednocześnie pełnomocnik zwrócił się o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, oświadczając, że koszty udzielonej pomocy nie zostały zapłacone w całości, ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 listopada 2013 r. przywrócił I. O. termin do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 4 września 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny, wydanym na posiedzeniu niejawnym postanowieniem z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 303/14, oddalił skargę kasacyjną. W piśmie z dnia 3 marca 2014 r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącej ponowił wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne udzielone na zasadzie prawa pomocy. Ponownie też wskazał, że opłaty nie zostały zapłacone w całości, ani w części. W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia, stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 240 zł. Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) tego samego rozporządzenia, w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej stawka minimalna wynosi 50 % wskazanej wyżej kwoty, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W przedmiotowej sprawie pomoc prawna, o przyznanie kosztów której zwrócił się adwokat M. S. polegała na sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. Wyznaczony pełnomocnik powinien zatem otrzymać wynagrodzenie według stawki określonej w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. Ponieważ nie prowadził on sprawy przed wydaniem orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji, opłata wynosi 75% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.