IV SA/Wa 1524/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. A. W. wniósł w dniu 27 sierpnia 2008 r. (data złożenia pisma na biurze podawczym Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2008 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odzyskania ziemi i wypłaty odszkodowania za przejęte na własność Państwa gospodarstwo rolne. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej odrzucenie, gdyż została złożona z uchybieniem terminu. Minister podniósł, iż postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. sprostował błędne pouczenie w decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. Przedmiotowe postanowienie A. W. odebrał w dniu 24 lipca 2008 r., zaś skargę na decyzję z dnia [...] lipca 2008 r. złożył w dniu 27 sierpnia 2008 r., a zatem z przekroczeniem terminu do dokonania tej czynności. W dniu 23 października 2008 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Podniósł, iż jest osobą starszą, schorowaną , jego dochód stanowi emerytura w wysokości 700 zł. Poza mieszkaniem o pow. 18 m2 - jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach - nie posiada innych nieruchomości, nie posiada też zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Bezzasadność skargi zachodzi zaś wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego. Sąd uznał, że tego typu sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Skarżący wniósł skargę z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, liczony od dnia doręczenia postanowienia z dnia [...] lipca 2008 r. wydanego w trybie art. 111 § 1 kpa, tj. od dnia Sygn. akt IV SA/Wa 1524/08 24 lipca 2008 r. upłynął 23 sierpnia 2008 r., jednakże z uwagi na to, że była to sobota, ostatnim dniem na złożenie skargi był poniedziałek 25 sierpnia 2008 r. Tymczasem skarga została wniesiona w dniu 27 sierpnia 2008 r. W takiej sytuacji, skoro skarga została wniesiona po terminie, należy stwierdzić, że nie może ona być rozpoznana merytorycznie, a co za tym idzie, oczywiste jest, że taka skarga nie może zostać uwzględniona. Powyższe okoliczności przesądziły o zasadności zastosowania w rozpatrywanej sprawie powołanego wyżej przepisu art. 247 P.p.s.a. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 254 § 1 i art. 247 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.