IV SA/Wa 1524/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2013 r. sprawy ze skargi L. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Burmistrza [...] nr [...]orzekającą o wymeldowaniu L.J. z pobytu stałego z lokalu nr [...] położonego w K., przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] podał, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek S.J., która wskazała, że L.J. w miejscu zameldowania na pobyt stały mieszkał do stycznia 2012 r. Wyprowadził się dobrowolnie, zabierając ze sobą rzeczy osobiste i przewiózł je do lokalu nr [...] przy ul. [...] w K., gdzie obecnie mieszka. Ponadto złożył w Sądzie Okręgowym w W. pozew o rozwód. Organ odwoławczy wskazał, że L.J. w piśmie skierowanym do organu I instancji potwierdził, że nie mieszka w lokalu, w którym jest zameldowany na pobyt stały natomiast jego wyprowadzka nie nosi znamion trwałości, bowiem w przedmiotowym lokalu bywa w celu odebrania córek. Opuszczenie przez niego lokalu nr [...] przy ul. [...] w K. było wynikiem ułożenia się relacji rodzinnych. Wyprowadzając się zabrał rzeczy potrzebne do wykonywania zawodu, rzeczy osobiste i codziennego użytku. Poinformował, że podczas jego nieobecności i bez jego zgody został wymieniony zamek w drzwiach wejściowych do lokalu i nie wydano mu do niego klucza. Stwierdził przy tym, że chce powrócić do mieszkania jak najszybciej to będzie możliwe. L.J. wyjaśnił ponadto, że gospodarstwo domowe i życie osobiste koncentruje w miejscu obecnego zamieszkania, tj. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w K. Wojewoda podał, że przesłuchana w charakterze świadka G.L. zeznała, że L.J. lokal nr [...] przy ul. [...] w K. opuścił dobrowolnie i zamieszkał w innym miejscu. Świadek zeznała, że L.J. nie mieszka w miejscu zameldowania na pobyt stały ponad rok, nie nocuje i w innym miejscu koncentruje swoje życie. Z kolei z protokołu sporządzonego na okoliczność oględzin lokalu przy ul. [...] wynika, że w lokalu nie stwierdzono rzeczy, które potwierdzałyby, że skarżący faktycznie w nim zamieszkuje. Również z ustaleń dokonanych przez funkcjonariuszy policji wynika, że L.J. miejsce zameldowania na pobyt stały opuścił w styczniu 2012 r. Obecnie wynajmuje on lokal nr [...] przy ul. [...] w K., gdzie posiada swoje rzeczy. Wojewoda wskazał także, że z ustaleń dokonanych przez Burmistrza [...] nie wynika aby do dnia [...] lutego 2013 r. w Sądzie Rejonowym w O. toczyła się sprawa z pozwu L.J. o przywrócenie naruszonego posiadania lokalu nr [...] przy ul. [...] w K. Na podstawie powyższych dowodów Wojewoda [...] podzielił stanowisko Burmistrza [...] i uznał, że L.J. nie zamieszkuje w miejscu zameldowania. Organ odwoławczy podniósł, że kwestią sporną pozostaje natomiast, czy po stronie L.J. zaistniały przesłanki dobrowolnego i trwałego opuszczenia lokalu. Wojewoda uznał, że niezamieszkiwanie zainteresowanego pod wskazanym adresem ma charakter trwały i jest dobrowolne. L.J. nie udowodnił w żaden sposób, aby został zmuszony do opuszczenia miejsca zameldowania na pobyt stały w wyniku bezprawnych działań S.J., co więcej odwołujący w swoich oświadczeniach w trakcie prowadzonego przez Burmistrza [...] postępowania twierdził, że wyprowadził się ze względu na dobro i spokój dzieci. Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się informacja, że w lokalu nr [...] przy ul. [...] w K. miały miejsce cztery interwencje policji, to jednak Wojewoda uznał, że nie skutkowały one ponownym zamieszkaniem L.J. pod wskazanym adresem. W ocenie organu odwoławczego opuszczenie przez L.J. miejsca zameldowania na pobyt stały miało charakter trwały, bowiem w miejscu zameldowania na pobyt stały nie mieszka on stale od stycznia 2012 r., a wyprowadzając się zabrał ze sobą swoje rzeczy codziennego użytku oraz rzeczy osobiste. Przychodząc do lokalu w celu odebrania dzieci nie próbuje się do niego dostać i ponownie w nim zamieszkać. Ponadto jak wynika z ustaleń dokonanych w niniejszej sprawie, odwołujący od stycznia 2012 r. życie swoje koncentruje pod innym adresem, gdzie zamieszkuje wraz z inną partnerką. Złożony pozew o rozwód z S.J. świadczy, zdaniem Wojewody, o tym, że wymieniony nie wiąże dalszych planów życiowych z zainteresowaną i z przedmiotowym lokalem. Tym samym organ odwoławczy uznał, że spełnione zostały przesłanki o jakich mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych warunkujące możliwość wymeldowania osoby z pobytu stałego. Na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł L.J., reprezentowany przez adwokata. Zaskarżonej decyzji zarzucił wydanie z naruszeniem: 1. art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez przyjęcie, że w stosunku do skarżącego zachodzą matrerialnoprawne podstawy do jego wymeldowania na pobyt stały; 2. art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji błędne wydanie decyzji o wymeldowaniu skarżącego; 3. art. 7 K.p.a., 77 K.p.a. oraz 80 K.p.a. poprzez wadliwą ocenę zebranego materiału dowodowego i błędne przyjęcie, że skarżący opuścił dobrowolnie i ze stałym zamiarem lokal nr [...] położony w K., przy ul. [...] nr [...] oraz, że tam nie przybywa i nie koncentruje się tam już jego ośrodek życiowy, podczas gdy zebrane w sprawie dowody, w tym wyjaśnienia skarżącego oraz świadków prowadzą do odmiennych wniosków; 4. art. 7 K.p.a., 77 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że tymczasowa sytuacja skarżącego, polegająca na uregulowaniu swych kwestii rodzinnych i wystąpieniu na drogą sądową z pozwem o rozwód nie ma wpływu na decyzję o wymeldowaniu, podczas gdy sprawa rozwodowa zmierza do uporządkowania sytuacji rodzinnej odwołującego i powrotu do lokalu nr 1 położonego w K., przy ul. [...] nr [...]; 5. art. 7 K.p.a., 77 K.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że w działaniach skarżącego można dopatrzyć się woli (animus) stałego i trwałego opuszczenia lokalu podczas gdy jak wynika z prawidłowo ocenionego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, sytuacja ta podyktowana została przymusowym położeniem będącym wynikiem ułożenia się relacji rodzinnych i trwającej na tym tle sprawy o rozwód; 6. art. 10 K.p.a. poprzez brak powiadomienia skarżącego przez organ administracji o możliwości końcowego zaznajomienia się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, co skutkowało pozbawieniem prawa strony do czynnego udziału w ostatnim stadium postępowania i skutkowało wydaniem decyzji o wymeldowaniu skarżącego na pobyt stały i miało wpływ na wynik postępowania albowiem uniemożliwiło skarżącemu merytoryczną obronę przeciwko argumentom wniosku o wymeldowanie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że z zeznań świadków oraz samych wyjaśnień skarżącego jednoznacznie wynika, że nie miał on woli opuszczenia lokalu, zrobił to z przyczyn przejściowych (rodzinnych), zmierzających de facto do uregulowania sytuacji prawnej i faktycznej. Skarżący twierdzi, że wokół lokalu nr [...] położonego w K., przy ul. [...] nr [...] nadal koncentruje się jego ośrodek życia, ma tam swoje rzeczy osobiste i przebywa tam. Podniesiono, że nawet sam fakt "spania" gdzie indziej nie stanowi wystarczającej przesłanki do wymeldowania z pobytu stałego. Zdaniem skarżącego ocena materiału zgromadzonego w sprawie winna prowadzić do wniosków, iż opuszczenie przedmiotowego lokalu nie ma charakteru dobrowolnego, ani trwałego. Jest wynikiem trwającej sprawy rodzinnej o rozwód pomiędzy małżonkami, która toczy się przed Sądem Okręgowym [...] w W. Tym samym czasowe opuszczenie lokalu zameldowania z uwagi na sprawę rodzinną (konflikt małżonków będących w fazie rozwodu) nie stanowi dostatecznej i wystarczającej przesłanki do dokonania wymeldowania, a wręcz stanowi przeszkodę. W ocenie skarżącego przejściowe opuszczenie lokalu nie nosi znamion stałości. Skarżący odwiedza bowiem córki. Dlatego w jego działaniu nie można dopatrzyć się woli trwałego i dobrowolnego opuszczenia mieszkania. Zdaniem skarżącego organ II instancji nie zastosował w sprawie art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W jego ocenie sprawa o rozwód nie uzasadnia wymeldowania skarżącego gdyż terminiowy pobyt w innym miejscu niż miejsce zameldowania jest podyktowany względami rodzinnymi. Skarżący zarzucił także, że organy nie podjęły żadnych czynności umożliwiających wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i dowodów, przez co naruszyły art. 73 § 1 K.p.a. Zaniechanie realizacji obowiązków z art. 10 K.p.a. oraz 73 § 1 K.p.a. miało wpływ na wynik postępowania albowiem uniemożliwiło skarżącemu merytoryczną obronę przeciwko argumentom wniosku o wymeldowanie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 powołanej wyżej ustawy). Organ administracji przed wydaniem decyzji w przedmiocie wymeldowania winien zbadać czy dana osoba opuściła lokal, czy też w lokalu tym przebywa. Fakt opuszczenia lokalu stanowi bowiem jedyną przesłankę uprawniającą organ meldunkowy do wydania decyzji o wymeldowaniu, gdyż w aktualnym stanie prawnym ewidencja ludności jest instytucją służącą odzwierciedlaniu jedynie stanu faktycznego, dostarcza organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu bądź zajmowanego pomieszczenia (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2006 roku, sygn. akt II OSK 561/05). Opuszczenie miejsca stałego pobytu oznacza obowiązek dokonania czynności wymeldowania się z pobytu stałego przez osobę, która dokonuje takiej zmiany stanu faktycznego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że za "miejsce stałego pobytu" należy uznać miejsce koncentracji życiowych interesów danej osoby, w którym to osoba realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe tj. mieszka, nocuje, spożywa posiłki, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego użytku (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny i znajomych itp. (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 6 marca 2012 r., II SA/Rz 1180/11, LEX nr 1138768). Z kolei przez "opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu" należy rozumieć takie opuszczenie, które jest dobrowolne i ma charakter trwały. Dobrowolność ta musi wynikać z własnej woli zainteresowanego, a nie z bezprawnego działania innych osób, przy czym – co istotne - za dobrowolne opuszczenie lokalu uznaje się także taką sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta przez dysponenta lokalu, bądź przymuszona do opuszczenia tego lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (vide wyrok WSA w Olsztynie z dnia 31 stycznia 2012 r., II SA/Ol 674/11). W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, zaistniały okoliczności pozwalające na wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego z lokalu nr [...] położonego w K., przy ul. [...]. Ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Organ przesłuchał zainteresowane strony, świadków, dokonał oględzin spornego lokalu, a także wykorzystał informację dostarczoną przez Policję. Następnie dokonał kompleksowej oceny tego materiału przy uwzględnieniu poszczególnych środków dowodowych. W szczególności oparł ustalenia faktyczne na oświadczeniach samego zainteresowanego, przy czym odmówił wiarygodności niektórym jego twierdzeniom uzasadniając to zarówno zasadami logicznego rozumowania, jak również obiektywnymi okolicznościami ustalonymi w oparciu o inne wiarygodne dowody. Zdaniem Sądu, brak jest podstaw do przyjęcia, iż organy administracji naruszyły art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Organy bowiem podjęły takie czynności, które wyczerpują przesłankę dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na uwadze tutaj w szczególności słuszny interes obywateli. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia przez organy administracji art. 80 K.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przytoczony przepis statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów przez organ administracji. Nie zawiera on kryteriów, jakimi organ administracji powinien się kierować przy dokonywaniu oceny materiału dowodowego. Zasadnym jest, zdaniem Sądu, sięgnięcie do kryteriów oceny wypracowanych w tym przedmiocie przez orzecznictwo. W wyroku z dnia 20 sierpnia 1997 roku, sygn. akt III SA 150/96 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że: "organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalenia prawdy materialnej i według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności". Pomimo odległej daty podjęcia rozstrzygnięcia wyrażony powyżej pogląd pozostaje w pełni aktualny. Organ administracji zatem, dokonując oceny materiału dowodowego w ramach swobodnej oceny dowodów, powinien kierować się zasadami logiki i doświadczeniem życiowym. Odnosząc powyższe rozważania do kontrolowanej przez Sąd decyzji stwierdzić należy, iż dokonana przez organ I instancji oraz Wojewodę [...] ocena materiału dowodowego nie wykracza poza granicę swobodnej oceny. Dokonując oceny materiału dowodowego Wojewoda nie naruszył zasad logiki, jak również ocena ta nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym, co w tego rodzaju sprawach jest istotnym elementem gwarantującym realizację przez organy zasady praworządności. Stan faktyczny na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego również został ustalony prawidłowo. Twierdzenia skarżącego, że jego pobyt w tym samym mieście, ale pod innym adresem związany jest z sytuacją rodzinną tj. trwająca sprawą rozwodową, ale po rozwodzie zamierza wrócić do spornego lokalu, kłócą się z regułami doświadczenia życiowego. Jak sam przyznał skarżący w miejscu stałego zameldowania nie mieszka od połowy stycznia 2012r. z powodów rodzinnych (k. 24 akt administracyjnych). Przychodzi jedynie, aby zabrać swoje małoletnie córeczki. Skarżący twierdzi, że do opuszczenia lokalu zmusiła go sytuacja rodzinna tj. kłótnie z małżonką. Uważa, że zmiana miejsca zamieszkania ma charakter przejściowy. Po zakończeniu sprawy rozwodowej powróci do mieszkania. Argumentacja ta nie może jednak skutkować uznaniem, że skarżący nie opuścił trwale lokalu, chociaż od daty opuszczenia lokalu do chwili wydania decyzji przez organ II instancji minęło jedynie 16 miesięcy. Po pierwsze rozwód, o który wystąpił skarżący świadczy, że ustały więzi wynikające z zawartego związku małżeńskiego. Nie oznacza to oczywiście, że jednocześnie ustał w sposób definitywny związek skarżącego z miejscem, w którym dotychczas koncentrowały się jego codzienne sprawy. Nie mniej jednak po orzeczeniu rozwodu wspólne zamieszkiwanie w tym samym lokalu z byłą małżonką będzie w istotny sposób utrudnione, a nie można wykluczyć, że wręcz niemożliwe. Gdyby opuszczenie lokalu przez skarżącego było związane z próbą mediacji i chęci utrzymania związku małżeńskiego wówczas usunięcie się na pewien czas z domu miałoby uzasadnienie przejściowości tego stanu. W wypadku jednak rozpadu małżeństwa – organ odwoławczy nadto przyjął, że skarżący zamieszkuje w wynajmowanym lokalu z nową partnerką - twierdzenia skarżącego o przejściowym opuszczeniu lokalu są niewiarygodne i sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania. Po drugie skarżący zabrał ze spornego lokalu właściwie wszystkie rzeczy, które związane są z codziennym życiem, co znajduje potwierdzenie w protokole oględzin. W ocenie Sądu działanie takie świadczy o tym, że definitywnie postanowił on zmienić miejsce zamieszkania. Składając skargę L.J. przywołał art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy, który stanowi, że osoba zameldowana na pobyt czasowy i przebywająca w tej samej miejscowości nieprzerwanie dłużej niż 3 miesiące jest obowiązana zameldować się na pobyt stały, chyba że zachodzą okoliczności wskazujące na to, iż pobyt ten nie utracił charakteru pobytu czasowego. Za okoliczności uzasadniające zameldowanie na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące uważa się w szczególności okoliczności związane z kształceniem się, leczeniem, wypoczynkiem lub ze względów rodzinnych. W ten sposób L.J. próbuje wykazać, że proces rozwodowy świadczy o koniczności przebywania poza wspólnym miejscem zamieszkania, natomiast po jego zakończeniu powróci do mieszkania przy ul. [...]. W ocenie Sądu rozumienie przywołanego przepisu przez skarżącego jest nieprawidłowe. Norma ta nie może być stosowana w sprawie skarżącego z tego względu, że po pierwsze przepis ten reguluje innego rodzaju sytuacje życiowe, po drugie skarżący nie wykazał się meldunkiem czasowym. Mianowicie okoliczności wymagane tym przepisem uzasadniają opuszczenie miejsca stałego pobytu i zamieszkanie w innym miejscu – właściwym ze względu na te okoliczności oraz zameldowanie w tym innym miejscu na pobyt czasowy. Gdyby zatem skarżący podjął się opieki nad chorą matką, która przebywa pod innym adresem i ze względu na tę opiekę opuścił mieszkanie przy ul. [...] oraz zameldował się pod adresem przebywania chorej matki na pobyt czasowy, wówczas nie byłoby podstaw do jego wymeldowania z pobytu stałego, a przywołany art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy miałby zastosowanie. Z kolei – jak trafnie wykazały organy – także skarżący nie wykazał, aby opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu miało charakter przymusowy. Kwestia wymiany jednego z kluczy od drzwi wejściowych miała miejsce już po wyprowadzeniu się. Zatem nie było to bezpośrednią przyczyną niemożności zamieszkiwania w lokalu przy ul. [...]. Przymus psychiczny – jak twierdzi skarżący, którego wystąpienie tutaj mogłoby uzasadniać przyjęcie faktu niedobrowolności opuszczenia nie został przez niego wykazany. Fakt jedynie kłótni małżeńskich, być może o dużym nasileniu, nie tłumaczy opuszczenia lokalu w sytuacji przymusu. Skarżący nie udowodnił aby został zmuszony przez S.J. do opuszczenia lokalu wskutek bezprawnych jej działań tj. nie uzyskał na potwierdzenie tego faktu żadnego rozstrzygnięcia czy to sądu cywilnego czy karnego. Przede wszystkim nie wystąpił na drogę prawną, aby wykazać, że niezgodnie z prawem został pozbawiony możliwości zamieszkiwania w spornym lokalu. Jak wskazał Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ślad za organem I instancji, do dnia [...] lutego 2013r. w Sądzie Rejonowym w O. nie toczyła się sprawa z pozwu L.J. o przywrócenie naruszonego posiadania lokalu. Skarga podnosi naruszenie art. 10 K.p.a. Przepis ten nakłada na organ obowiązek powiadomienia strony o możliwości końcowego zaznajomienia się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. W ocenie Sądu norma powyższa nie została naruszona. W aktach administracyjnych znajduje się zawiadomienie z dnia [...] lutego 2013r. Urzędu Miejskiego w K. realizujące obowiązek procesowy organu gwarantujący stronie możliwość zapoznania się ze wszystkimi dowodami zgromadzonymi w toku całego postępowania administracyjnego (k. 58). Zawiadomienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] marca 2013r., co osobiście skarżący potwierdził (k. 59). Tym samym twierdzenia strony w tym zakresie mijają się z faktami. W konsekwencji, zdaniem Sądu przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia zarówno przepisów procesowych, jak również prawa materialnego. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.