IV SA/Wa 1529/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Marian Wolanin, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2010 r. sprawy ze skargi "F." Sp. z o.o. w G. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Minister Środowiska po ponownym rozpatrzeniu na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn.akt IV SA/Wa 1746/09, wniosku "F." Sp. z o.o. z siedzibą w G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2009 r. odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2007 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności Orzeczenia Nr [...] Ministra Leśnictwa z dnia [...] kwietnia 1948 r. w sprawie przejęcia na własność Państwa przedsiębiorstwa "F." Sp. z o.o. z siedzibą w G. oraz orzeczenia Ministra Leśnictwa z dnia [...] kwietnia 1951 r. w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo – odbiorczego z przejęcia tego przedsiębiorstwa – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił następujący stan sprawy. Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Minister Środowiska odmówił stwierdzenia nieważności Orzeczenia Nr [...] Ministra Leśnictwa z dnia [...] kwietnia 1948 r. w sprawie przejęcia na własność Państwa Przedsiębiorstwa "F." Sp. z o.o. z siedzibą w G. oraz orzeczenia Ministra Leśnictwa z dnia [...] kwietnia 1951 r. w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo – odbiorczego z przejęcia tego przedsiębiorstwa. "F." Sp. z o.o. z siedzibą w G. złożyła w dniu 18 grudnia 2008 r. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego powyżej opisaną decyzją odmowną z dnia [...] lipca 2007 r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Jako przyczynę wznowienia postępowania spółka wskazała ujawnienie nowych dowodów w sprawie (art. 145 § 1 pkt 5 kpa). Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. Minister Środowiska wznowił postępowanie. Po zbadaniu dołączonych do wniosku trzech dokumentów, mających uzasadniać wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 5 kpa – organ decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. odmówił uchylenia decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczeń nacjonalizacyjnych. Organ ocenił, że przedstawione dokumenty nie są istotne dla sprawy, jeden z nich nie jest nowym dowodem, gdyż znany był organowi w dniu wydawania decyzji. Ponadto dokumenty te nie mają związku z zatrudnieniem w przedmiotowej spółce w dacie nacjonalizacji, powstały i dokumentują fakty po dacie nacjonalizacji i dotyczą innego niż spółka "F." podmiotu. W ocenie organu dokumenty te nie spełniały przesłanki do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, i organ odmówił uchylenia tej decyzji. Z odmową uchylenia decyzji ostatecznej nie zgodziła się strona i złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, że dokonana przez organ interpretacja przedstawionych dowodów nosi cechy dowolności, a dowody te niewątpliwie dotyczą spółki "F." i pomimo, iż data sporządzania tych dokumentów nie pokrywa się z datą nacjonalizacji to mają one istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek powyższego wniosku, decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. organ utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. Decyzja została przez stronę zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn.akt IV SA/Wa 1746/09 uchylił decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ winien rozpatrzyć jeszcze raz wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy i zastosować się do wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. Sąd stwierdził, że organ w niedostatecznym stopniu odniósł się do jednego z trzech dowodów, w kontekście wyprowadzanych przez skarżącą spółkę wniosków z tego dokumentu. Odnośnie "wykazu tartaków w administracji Dyrekcji Lasów Państwowych Okręgu R. (bez daty i podpisu) sąd uznał nieprzydatność tego dokumentu dla wzruszenia decyzji ostatecznej. Natomiast drugi dokument "Sprawozdanie z pracy tartaku zakładów Drzewnych Lasów Państwowych w G. za czas od 1 października 1947 r. do 31 marca 1948 r. jako znany organowi w dniu orzekania, gdyż był wcześniej przez organ oceniany i rozważany, nie spełniał wymogów z art. 145 § 1 pkt 5 kpa i nie mógł stanowić przesłanki wznowienia. W wykonaniu wiążących zaleceń sądu, zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 grudnia 2009 r. organ po raz kolejny rozpatrzył wniosek "F." Sp. z o.o. z siedzibą w G. o ponowne rozpatrzenie sprawy. W szczególności organ poddał ponownej ocenie, zgodnie z wytycznymi sądu "Roczne sprawozdanie zakładu za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 1947 Z. Lasów Państwowych w G. złożony do Głównego Urzędu Statystycznego w W., sporządzony dnia 24 stycznia 1948 r. "F." Spółka Drzewna Sp. z o.o. z siedzibą w G. dokumentem tym zamierzała dowieść, że wykazywany w podanym okresie stan zatrudnienia wynosił 36 osób, a po uruchomieniu drugiej zmiany 50 osób, a tartak spółki uruchomiono 27 października 1947 r. Zdaniem organu, spółka "F." nie posiadała tartaku, przed przejęciem na własność Państwa prowadziła produkcję w oparciu o dzierżawiony tartak hr. S. Organ podaje, że wnioskodawca myli dane z dwóch dokumentów: przywołuje roczne sprawozdanie zakładu za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 1947 r., lecz dane jakie podaje – 36/50 stan zatrudnienia odnoszą się do innego dokumentu: sprawozdania z pracy tartaku Z. Lasów Państwowych w G. za okres od dnia 1 października 1947 r. do 31 marca 1948 r. nie podlegającego ponownej ocenie organu, gdyż dokument ten był już oceniany przez organ w postępowaniu zwykłym, w związku z czym nie nosi cech "nowego dokumentu". Zatrudnienie w Z. Lasów Państwowych w G., w nowym podmiocie, który przejął pracowników spółki "F." wynosiło w roku 1947 przeciętnie 52 pracowników (47 robotników i 5 pracowników umysłowych). Natomiast podane przez wnioskodawcę liczby 36 osób, a po uruchomieniu drugiej zmiany 50 osób, odnoszą się do 6 miesięcy (przełomu 1947/48) i dotyczą już nowego podmiotu Z. Lasów Państwowych w G. oraz nieadekwatnego okresu, dla ustalenia wymaganej ustawowo liczby zatrudnionych. Ani dane z Rocznego sprawozdania za rok 1947, ani dane ze sprawozdania za okres półroczny 1947/48 r. nie są miarodajne dla ustalenia stanu ustawowego kryterium przejścia przedsiębiorstwa na własność Państwa. Dla oceny spełnienia przez przedsiębiorstwo ustawowego kryterium przejścia na własność Państwa była zdolność zatrudnienia w Przedsiębiorstwie na jedną zmianę produkcyjną wynosząca ponad 50 pracowników w dniu 5 lutego 1946 r. Przedstawione przez stronę w postępowaniu wznowieniowym dokumenty – zdaniem organu – wskazują zatrudnienie w roku 1947 (i 1948) i nie stanowią dowodu potwierdzającego, iż wykazywane zatrudnienie było takie same jak w dacie nacjonalizacji. Minister Środowiska wskazał, że w roku 1946, w dacie nacjonalizacji spółka "F." dysponowała dużym, własnym parkiem maszynowym, pomimo wywiezienia z własnej inicjatywy przed Niemcami kilku dużych maszyn, na których pracowało ponad 50 pracowników. Spółka "F." w końcu 1944 r. wywiozła maszyny i urządzenia do K. i nie dokonywała tam ich montażu, ani też nie sprowadziła ich z powrotem do G., bowiem wobec wygaśnięcia umowy dzierżawy z hr. S. nie miała już interesu w odbudowie przedsiębiorstwa i przestawiania go na produkcję przedwojenną. Przy użyciu maszyn stanowiących własność spółki "F." takich jak: czopownica, gryzarki, strugarki, piły tarczowe, wyrzynarki itp. małe maszyny i urządzenia, zdolność zatrudnienia spółki "F." wynosiła 60 osób. W piśmie do Izby Przemysłowo – Handlowej w R. z dnia 18 czerwca 1947 r. M. G., ówczesny zarządca spółki "F.", podaje, że na dzień 5 lutego 1946 r. przedsiębiorstwo państwowe, czynne na obiekcie M. S., pracuje pod nazwą P. "F." w G. i zatrudniało na ten dzień przy pracy na jedną zmianę 56 pracowników fizycznych i 8 pracowników umysłowych. Jednocześnie w tym samym piśmie podaje, że stan maksymalnego zatrudnienia w czasie okupacji przy pracy na dwie zmiany wynosił 130 pracowników. Po wywiezieniu maszyn przez spółkę do K. park maszynowy zmniejszył się, lecz zdolność zatrudnienia spółki nie obniżyła się poniżej progu ustawowego kryterium i wynosiła powyżej 50 pracowników na jedną zmianę. Wielkość zatrudnienia w spółce "F." warunkująca przejęcie przedsiębiorstwa na własność Państwa organ ustalił na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów, w oparciu o materiały źródłowe archiwalne. Dodatkowo, zdolność zatrudnienia ponad 50 osób na jedną zmianę potwierdziły ustalenia biegłych w postępowaniu administracyjnym, w tym także biegłego strony. Ponadto wcześniejsze ustalenia organu w tym zakresie potwierdził kolejny dokument, złożony w toku postępowania wznowieniowego przez inną stronę postępowania – wykazy zatrudnienia pracowników spółki "F." prowadzone od 1934 r. tj. od daty powstania spółki i obejmujące okres luty 1946. Wykazy te potwierdzają, że w dacie nacjonalizacji – 5 lutego 1946 r. – spółka "F." zatrudniała co najmniej 59 pracowników . Skargę na powyższą decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2010 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik "F." Sp. z o.o. z siedzibą w G. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1/ naruszenie prawa materialnego: a/ art. 3 ust. 1 lit. B i art. 3 ust. 6 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz.U. Nr 3, poz. 17 ze zm.) w zw. z § 17 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa (Dz.U. Nr 16, poz. 62) poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że przedsiębiorstwo "F." Sp. z o.o. z siedzibą w G. pomimo braku potencjalnej zdolności zatrudnienia powyżej 50 pracowników na jedną zmianę kwalifikowała się do przejęcia na własność Państwa na mocy tego przepisu; b/ art. 6 ust. 1 w/w ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. poprzez jego błędne zastosowanie w przedmiotowej sprawie polegające na przyjęciu, że w dacie 5 lutego 1946 r. spółka "F." stanowiła przedsiębiorstwo w rozumieniu tego przepisu kwalifikujące się do przejęcia; 2/ naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wydanych decyzji – art. 7, 8, 9, 10, 11, 77 § 1 i § 2, 80, 89 § 2, 156 § 1 pkt 2 kpa. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej spółki opisał szczegółowo postępowanie (również nieważnościowe) przed organem oraz stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, szczegółowo rozwijając wskazane zarzuty. Podkreślił, że pomimo faktu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w wyroku z dnia 17 grudnia 2009 r. zaznaczył, że dowód w postaci "Rocznego sprawozdanie zakładu za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 1947 Z. Lasów Państwowych w G. złożony do Głównego Urzędu Statystycznego w W., sporządzony dnia 24 stycznia 1948 r. powinien zostać poddany wnikliwej analizie przez organ to Minister Środowiska stwierdził jedynie, że przedstawiony dokument wskazuje na zatrudnienie w roku 1947/48 i nie stanowi dowodu potwierdzającego, iż wykazywane zatrudnienie było takie same jak w dacie nacjonalizacji. Ta interpretacja – zdaniem skarżącej spółki – jest błędna i nieuzasadniona. Organ administracji nie dopuścił dowodu z opinii biegłego pomimo istnienia sprzecznych danych, a tylko biegły biorąc pod uwagę nowe dowody jest w stanie stwierdzić czy spółka "F." w dacie nacjonalizacji była w stanie potencjalnie zatrudnić wymaganą przez ustawę liczbę pracowników. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Organ administracji orzekający w niniejszej sprawie, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany jest oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn.akt IV SA/Wa 1746/09 zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) W piśmiennictwie (J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze, Warszawa 2004, str. 223) podkreśla się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny pranej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach. Nawet w wypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalna polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego Naruszenie przez organy administracyjne postanowień powołanego przepisu powoduje konieczność - w razie złożenia na tej podstawie skargi - uchylenia zaskarżonej decyzji, zaś niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu sądu administracyjnego jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej. Orzekający uprzednio w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał m.in. "Minister winien wnikliwie przeanalizować dwa pozostałe z przedłożonych dowodów. Wypowiedź organu odnosząca się do rocznego sprawozdania zakładu za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 1947 roku nie mogła więc ograniczyć się do stwierdzenia, iż jest to sprawozdanie dotyczące innego okresu oraz innego podmiotu (skoro podmiot ten w dużej części przejął składniki majątkowe, w oparciu które prowadziła działalność przejęta Spółka). Zwłaszcza, iż strona skarżąca wywiodła jakie wnioski, w jej ocenie, płyną z przedłożonych nowych dokumentów. Nakłada to na Ministra obowiązek poddania ich szczegółowej analizie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, która polega na ustalaniu prawdy obiektywnej na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Organ musi więc swobodnie, tj. zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego (wyjaśniającego) w danej sprawie ustalić jej stan faktyczny. Organ dokonując oceny wyników postępowania dowodowego jest zobowiązany mieć na względzie wiarygodność każdego z dowodów, jak też jego moc dowodową. Odnosząc się do drugiego z tych dokumentów, w ocenie Sądu, Minister w trafny i wyczerpujący sposób wywiódł nieprzydatność dokumentu w postaci wykazu tartaków w administracji Dyrekcji Lasów Państwowych Okręgu R. do wzruszenia kwestionowanej decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2007 r. Wznowione postępowanie wymaga natomiast wnikliwego rozważenia znaczenia przedstawionego przez spółkę nowego dokumentu w postaci rocznego sprawozdania zakładu z 1947 r." Stosownie więc do wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku dowodem, który miał być poddany ponownej analizie przez organ jest "Roczne sprawozdanie zakładu za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 1947 r. Z. Lasów Państwowych w G. złożony do Głównego Urzędu Statystycznego w W., sporządzony dnia 24 stycznia 1948 r. Oceniając ten dowód w sprawie organ wskazał przede wszystkim, że podawane przez skarżących liczby 36 osób, a po uruchomieniu drugiej zmiany 50 osób – odnoszą się do 6 miesięcy przełomu 1947/48 i jest to okres nieadekwatny dla ustalenia wymaganej ustawowo liczby pracowników. Przedstawiony dokument w postępowaniu wznowieniowym wskazuje na zatrudnienie w roku 1947 i nie stanowi dowodu potwierdzającego, że wykazywane nim zatrudnienie było takie same jak w dacie nacjonalizacji. Należy zgodzić się z argumentacją organu bowiem użyte sformułowanie "przedsiębiorstwa przemysłowe... jeżeli zdolne są zatrudnić" oznacza możliwość zatrudnienia określonej liczby pracowników istniejącą w dniu 5 lutego 1946 r. Zdolność ta nie odnosi się do możliwości zaistniałych w przyszłości, ale właśnie w dniu wejścia w życie ustawy. Ustawodawca nie odnosi się do faktycznej liczby zatrudnionych pracowników, ale do zdolności zatrudnienia w tej dacie. Jednakże ta zdolność musi być oceniona zgodnie z istniejącym potencjałem produkcyjnym danego przedsiębiorstwa w dniu 5 lutego 1946 r., a nie z takim potencjałem w przyszłości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2006 r., sygn.akt I OSK 1693/06, Lex 291417). W tym kontekście należy przytoczyć dane z pisma M. G., ówczesnego zarządcy Spółki "F." z dnia 18 czerwca 1947 r. do Izby Przemysłowo – Handlowej w R., że "na dzień 5 lutego 1946 r. przedsiębiorstwo państwowe pracuje pod nazwą P. "F." w G. i zatrudniało na ten dzień, przy pracy na jedną zmianę 56 pracowników fizycznych i 8 pracowników umysłowych". Dodatkowo zdolność zatrudnienia ponad 50 osób na jedną zmianę w spółce "F." potwierdziły ustalenia biegłych w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie zaś z treścią art. 145 § 1 pkt 5 kpa uruchomienie nadzwyczajnego środka odwoławczego uzasadniać może ujawnienie okoliczności lub dowodu istotnego dla sprawy, przez co rozumieć należy okoliczność lub dowód, których istnienie lub brak bezpośrednio wpływać będzie na treść wydanego w sprawie orzeczenia. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 1985 r., I SA 198/85, ONSA). Innymi słowy nie każde pojawienie się nowego dowodu czy nowego faktu będzie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie. Tym samym wskazać należy, że dokument przedstawiony przez stronę nie stanowi "istotnej okoliczności", o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Dokument przedstawiony przez stronę nie podważył ustaleń organu dokonanych w decyzji ostatecznej Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2007 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności Orzeczenia Nr [...] Ministra Leśnictwa z dnia [...] kwietnia 1948 r. w sprawie przejęcia na własność Państwa przedsiębiorstwa "F." Sp. z o.o. z siedzibą w G. oraz orzeczenia Ministra Leśnictwa z dnia [...] kwietnia 1951 r. w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo – odbiorczego z przejęcia tego przedsiębiorstwa. W niniejszej sprawie w aktach znajdują się dokumenty bardziej miarodajne i bezpośrednio wskazujące stan zatrudnienia na dzień 5 lutego 1946 r. Niezasadny jest zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 lit. B i art. 3 ust. 6 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej w zw. z § 17 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa. W prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjne w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn.akt IV SA/Wa 2027/05 rozpoznającym skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2007 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności Orzeczenia Nr [...] Ministra Leśnictwa z dnia [...] kwietnia 1948 r. sąd wyraził pogląd, iż zarówno art. 3, jak i art. 6 ustawy nacjonalizacyjnej dawał podstawę przejęcia przedsiębiorstwa, które obejmowało wszystkie jego składniki niezbędne do prawidłowego funkcjonowania i to niezależnie od tego czyją stanowiły własność. Ocena prawna w nim wyrażona zachowuje więc aktualność w obecnie prowadzonym postępowaniu, mającym prowadzić do wznowienia tego postępowania nieważnościowego. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przez organ art. 89 § 2 i 156 § 1 pkt 2 kpa. Rozprawa administracyjna, przeprowadzona na podstawie art. 89 kpa, została bowiem przeprowadzona w postępowaniu nieważnościowym, na skutek związania organu, w tym przedmiocie, wytycznymi co do dalszego postępowania, zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2006 r. sygn., akt IV SA/Wa 2027/05 uchylającym decyzję wydaną w trybie nieważnościowym. Po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej Minister Środowiska wydał w trybie nieważnościowym decyzję, która następnie stała się ostateczna i do której odnosi się to postępowanie wznowieniowe. Zatem podnoszenie zarzutu dotyczącego prawidłowości prowadzenia innego postępowania administracyjnego jest nieuprawnione w postępowaniu wznowieniowym. Nie jest również zasadny podniesiony zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa, ponieważ postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w trybie wznowieniowym - określonym w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Organ w niniejszym postępowaniu nie stosował art. 156 § 1 pkt 2 kpa, nie mógł więc go naruszyć. Podsumowując Sąd – w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę - stanął na stanowisku, iż w postępowaniu administracyjnym podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 kpa. W konsekwencji – zgodnie z zasadą przekonania unormowaną w art. 11 kpa dokonano uzasadnienia faktycznego i prawnego zajętego stanowiska zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Analiza akt postępowania administracyjnego i wydana w tej sprawie decyzja wskazuje, że organy administracji publicznej prowadząc postępowanie w sposób właściwy zastosowały przepisy procedury administracyjnej. Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.