IV SA/Wa 1529/15

Dnia 18 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska, , po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1529/15, w ten sposób, że w miejsce kwoty "14,81 zł (słownie: czternaście 81/100 złotych)" wpisać kwotę "14,72 zł (słownie: czternaście 72/100 złotych)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1529/15, przyznał tłumaczowi przysięgłemu A. H. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 64 zł (słownie sześćdziesiąt cztery złote) tytułem wynagrodzenia za stawiennictwo na rozprawie oraz kwotę 14,81 zł (słownie: czternaście 81/100 złotych) stanowiącą 23% podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze. zm.) – dalej zwana: "P.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania sąd może dokonać na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a.). Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268). Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego PWN L-P, Warszawa 1995 pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, s. 421). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi nie budzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Błąd pisarski jest oczywistą omyłką wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 863/00). W przedmiotowej sprawie zaszła taka okoliczność, bowiem w sentencji postanowienia z dnia 14 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1529/15, omyłkowo określono kwotę 23% podatku od towarów i usług od wynagrodzenia przyznanego tłumaczowi przysięgłemu obliczając ją kwoty 64,40 zł zamiast od kwoty 64 zł wynikającej z zaokrąglenia, stosownie do § 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności tłumacza przysięgłego (Dz. U. Nr 15, poz. 131 ze zm.). Prawidłowa kwota stanowiąca 23% podatek od towarów i usług, jaką Sąd przyznała na rzecz tłumacza przysięgłego powinna zatem wynosić 14,72 zł. Taką oczywistą omyłkę należało sprostować, co też Sąd uczynił niniejszym postanowieniem. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.