IV SA/Wa 1530/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2009 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji autostrady - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] Minister Infrastruktury, zwany dalej "Ministrem", po rozpatrzeniu odwołania J. W., zwanego dalej "skarżącym", od decyzji Wojewody [...], zwanego dalej "Wojewodą", nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji drogi dla inwestycji pn. "Budowa autostrady [...] – w zakresie rozwiązań autostrady [...] na odcinku [...] od km [...] do km [...] – województwo [...], polegających na budowie dojazdów do obiektów inżynierskich, przerwanych połączeń dróg leśnych, dojazdów do działek, wjazdów awaryjnych i zbiorników ekologicznych, dojść do przejść dla zwierząt oraz rozbudowie węzła "[...]": I. Uchylił załącznik Nr 1 zaskarżonej decyzji "Wykaz nieruchomości objętych wnioskiem" i w tej części orzekł co do istoty, II. W pozostałym zakresie decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister wskazał, iż na skutek wniesienia przez skarżącego odwołania od decyzji lokalizacyjnej dokonał oceny zarówno wniosku wszczynającego postępowanie administracyjne złożonego przez inwestora, tj. Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych, jak i zgromadzonej przez organ I instancji dokumentacji pod kątem zgodności z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. nr 80, poz.721 z późn.zm.), zwanej dalej "ustawą". W ocenie Ministra zarówno wspomniany wniosek, treść decyzji lokalizacyjnej, jak i procedowanie w sprawie przez Wojewodę (w szczególności sposób wykonywania obowiązków informacyjnych) nie budzą zastrzeżeń, poza koniecznością skorygowania załącznika nr 1 do decyzji, w którym Wojewoda nie wskazał nazwisk i adresów właścicieli nieruchomości objętych wnioskiem. Jednocześnie w ocenie Ministra zarzuty odwołania skarżącego są nietrafne. Nietrafny jest zarzut skarżącego, iż odszkodowanie należne mu z tytułu przejęcia jego gruntów pod planowaną inwestycję zostanie z naruszeniem zasad konstytucyjnych ustalone nie równocześnie z odjęciem mu własności a w późniejszym odrębnym postępowaniu. Minister wskazał, iż taki tryb ustalania odszkodowania wynika z woli ustawodawcy wyrażonej w obowiązujących przepisach, stąd organy administracji muszą go honorować stosownie do art.6 k.p.a. i art.7 Konstytucji RP. Abstrahując od powyższego rozwiązanie takie, gwarantujące skarżącemu wypłatę odszkodowania nie narusza w nieuprawniony sposób interesu skarżącego. Ponadto m.in. nietrafny jest zarzut, iż decyzja lokalizacyjna dotyczy sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2003 r. nr [...], zmieniającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...] na terenie województwa [...] (zarzut nieważności decyzji Wojewody w związku z naruszeniem zakazu res iudicata – art.156§1 pkt 3 k.p.a.). Zarzut jest bezzasadny z uwagi na brak tożsamości przedmiotu sprawy (inne linie rozgraniczające, inne grunty objęte lokalizacją). W skardze na decyzję Ministra skarżący wniósł o uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji, podnosząc, że: 1. Wojewoda rażąco naruszył art.10§1 k.p.a., pozbawiając skarżącego czynnego udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej poprzez zamieszczanie wymaganych ustawą obwieszczeń wyłącznie w jednej gazie lokalnej zamiast w prasie lokalnej przez którą rozmieć należy ogól gazet lokalnych wydawanych w danym regionie (w tym w szczególności w czytanym przez skarżącego lokalnym dodatku "[...]"), 2. decyzje organów obu instancji dotyczą sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną pozostającą w obrocie prawny, tj. decyzją Ministra z dnia [...] września 2003 r. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1996 r., 3. decyzje organów obu instancji są wadliwe, albowiem spowodowały wywłaszczenie skarżącego bez odszkodowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. W piśmie z dnia [...] maja 2009 r. uzupełniającym skargę skarżący podniósł, że: 1. w decyzji Wojewody brak linii rozgraniczających zaznaczonych kolorem czerwonym na czterech odcinkach autostrady, 2. wybiórczy sposób dokonywania obwieszczeń przez Wojewodę doprowadził do pozbawienia skarżącego możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów i materiałów, co stanowi o naruszeniu art.10 i 79 k.p.a., 3. decyzja lokalizacyjna nie zawiera postanowienia o ustanowieniu służebności drogi dojazdowej do nowopowstałej działki skarżącego nr [...] z obrębu [...], 4. decyzje organów obu instancji naruszają Dyrektywy Rady: 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. (Dz.Urz. WE L 175) oraz 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. (Dz.Urz. WE L 206) – w toku postępowania nie przeprowadzono oceny oddziaływania na środowisko. Na rozprawie przed Sądem w dniu 8maja 2009 r. skarżący podniósł, iż: - gdyby mógł brać udział w postępowaniu przed Wojewodą, to decyzja lokalizacyjna miałaby inną treść w kwestii dotyczącej dojazdu do jego działki, - z załącznika nr 2 do decyzji Wojewody wynika, iż już na etapie postępowania lokalizacyjnego niektóre z działek graniczących z inwestycją przeznaczono do wykupu z racji braku dojazdu do nich – ze względu na fakt, iż tego rodzaju brak dotyka również działki skarżącego podnosiłby on, o ile miałby możliwość brania udziału w postępowaniu pierwszo instancyjnym, potrzebę objęcia jego działki takim wykupem, - kwestii tej skarżący nie zawarł w odwołaniu, albowiem w krótkim czasie pomiędzy dowiedzeniem się o wydaniu decyzji Wojewody a wniesieniem odwołania nie miał możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd rozpoznał skargę na decyzję Ministra na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia kończące postępowanie administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w tym w szczególności przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (dalej "ustawy") w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż sposób dokonywania obwieszczeń przez Wojewodę doprowadził do pozbawienia skarżącego możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów i materiałów, co stanowi o naruszeniu art.10 i 79 k.p.a., należy wskazać, iż szczególny tryb postępowania w tej kwestii wskazuje art.5 ust.5 ustawy. Przepis ten zobowiązuje organ I instancji do zamieszczania stosownych obwieszczeń w prasie lokalnej. Ustawodawca nie sprecyzował bardziej szczegółowo sposobu realizacji tego obowiązku - regulacja w tym zakresie musi więc zostać poddana stosownej wykładni. Trafnie podnosi się w skardze, iż pojecie "prasa lokalna" nie jest tożsame z określeniem "gazeta lokalna". Jednocześnie nie byłoby wynikiem racjonalnej wykładni, uznanie, iż obowiązek zamieszczenia informacji w "prasie lokalnej" należy rozumieć jako konieczność opublikowania obwieszczeń w każdym periodyku o charakterze innym niż ogólnokrajowy, dostępnym, kolportowanym na terenie gdzie realizowane ma być przedsięwzięcie. Bowiem trudności w ustaleniu pełnej liczby dostępnych tytułów prasowych, jak i mała poczytność wielu lokalnych periodyków przemawia za tym, iż przyjęcie takiej reguły byłoby stosunkowo kosztowne w stosunku do osiągniętego efektu a więc wydatkowanie środków publicznych byłoby mało racjonalne. Trudno więc prawodawcy przypisać zamiar ustanowienia tego rodzaju wymagania, o ile woli takiej nie wyraził wprost. Z kolei uznanie, iż obowiązkiem organu jest zamieszczenie obwieszczenia w tytule prasowym o największym nakładzie w danym regionie także nie zapewnia optymalnego dostępu do informacji dla zainteresowanych. Bowiem są nimi w praktyce właściciele (użytkownicy) działek, położonych wzdłuż przebiegu pasa planowanej drogi. Sam fakt najwyższego nakładu w regionie nie przesądza, iż określone pismo jest najpoczytniejsze na konkretnym obszarze planowanego przebiegu drogi. Uznać natomiast można, iż, o ile na określonym terenie wydawane jest kilka periodyków o stosunkowo dużym nakładzie (brak jest tytułu prasowego, który można uznać za zdecydowanie dominujący, docierający do większości czytelników prasy lokalnej), uwzględniając wykładnię celowościową regulacji, zasadne jest zamieszczanie obwieszczeń w kilku tytułach prasy o największym nakładzie. O ile jednak przyjąć, iż w niniejszej sprawie uchybiono, wskazanemu wyżej postulatowi, należałoby to kwalifikować jako naruszenie przepisów postępowania. Naruszanie tego rodzaju regulacji może skutkować uchyleniem zaskarżonego aktu tylko, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika a contrario z art.145§1 pkt1 lit.c p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie podniesiono, iż brak właściwej informacji (obwieszczeń o toczącym się postępowaniu) prowadził do pozbawienia stron możliwości udziału w postępowaniu przed organem I. instancji. W realiach konkretnej sprawy wymaga więc rozważenia, czy można zakładać istotny wpływ tego uchybienia na wynik sprawy. Niezapewnienie stronom udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji może mieć istotne znaczenie, o ile w wyniku tego uchybienia została faktycznie ograniczona możliwość ochrony interesu strony. Dotyczy to z reguły sytuacji, gdy strona nie mogła przedstawić określonych uwarunkowań faktycznych sprawy (kwestionowanie określonych ustaleń, zaprezentowanie rozwiązań alternatywnych itp.), w wyniku czego nie zostały one rozważone w ramach postępowania przed organem pierwszej instancji a jedynie w postępowaniu odwoławczym. Gdy chodzi o okoliczności faktyczne, można z reguły uznać, iż dwukrotne ich rozważenie, może przyczynić się do bardziej wnikliwego, szczególnego wyjaśnienia sprawy (jej okoliczności istotnych). W takiej sytuacji nie możnaby wykluczyć, iż uchybienie wymaganiom postępowania miało wpływ na wynik sprawy. Jednak należy skonstatować, iż w rozpatrywanej sprawie okoliczności podnoszone przez skarżącego w odwołaniu do decyzji organu pierwszej instancji miały wyłącznie charakter formalnoprawny (kwestia możliwości dwukrotnego orzekania w przedmiocie lokalizacji, możliwości orzekania o wywłaszczeniu, bez rozstrzygnięcia o odszkodowaniu itp.). Niesporne były okoliczności faktyczne (np. objęcie decyzją Wojewody [...] z 1998 roku oraz obecnie kwestionowaną tego samego odcinka drogi, brak równoczesnego orzeczenia o należnym odszkodowaniu itp.). W takiej sytuacji nie można uznać, iż ewentualne pozbawienie stron możliwości udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przypadku bowiem powstania sporu co do rozumienia przepisów prawa, o ile organ odwoławczy zastosuje prawidłową wykładnię regulacji, a równocześnie nie są sporne okoliczności faktyczne, ewentualne ograniczenie udziału stron w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie może mieć wpływu na wynik sprawy, w myśl wskazanego art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Zastosowanie wykładni przepisów postulowanej w skardze, w myśl której każde uchybienie wymaganiu zapewniania stronie udziału w postępowaniu, stanowi naruszenie, które powinno prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, pozostawałoby w oczywistej sprzeczności z treścią wskazanego przepisu p.p.s.a. Skarżący podnosi, iż gdyby mógł brać udział w postępowaniu przed Wojewodą, to decyzja lokalizacyjna miałaby inną treść w kwestii dotyczącej dojazdu do jego działki. Z załącznika nr 2 do decyzji Wojewody wynika, iż już na etapie postępowania lokalizacyjnego niektóre z działek graniczących z inwestycją przeznaczono do wykupu z racji braku dojazdu do nich – ze względu na fakt, iż tego rodzaju brak dotyka również działki skarżącego podnosiłby on, o ile miałby możliwość brania udziału w postępowaniu pierwszo instancyjnym, potrzebę objęcia jego działki takim wykupem. Kwestii tej skarżący nie zawarł w odwołaniu, albowiem w krótkim czasie pomiędzy dowiedzeniem się o wydaniu decyzji Wojewody a wniesieniem odwołania nie miał możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Rozumowania powyższego nie sposób podzielić. Należy bowiem podnieść, iż: (-) odwołanie skarżącego wpłynęło do organu I instancji w dniu [...] kwietnia 2008 r., (-) decyzja odwoławcza wydana została w dniu [...] czerwca 2008 r., (-) pomiędzy wpłynięciem odwołania a jego rozpatrzeniem upłynęło zatem ponad dwa miesiące, (-) w okresie tym, wystarczająco długim, skarżący miał możność dokładnego zapoznania się z aktami sprawy i uzupełnienia w stosownym zakresie własnego odwołania, (-) czynności tych skarżący zaniechał, (-) kwestii wykupu działki (i innych kwestii merytorycznych) skarżący nie podniósł również w skardze, (-) kwestia ta podniesiona została dopiero w piśmie z dnia [...] maja 2009 r., uzupełniającym skargę. Powyższe pozwala przyjąć, iż nawet gdyby obowiązki publikacyjne organu i instancji wykonane byłyby w szerszym zakresie, wskazane wyżej kwestie nie zostałaby podniesione na etapie postępowania administracyjnego, albowiem skarżący powziął świadomość ich istnienia dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Na tej podstawie Sąd stwierdza, iż uchybienie obowiązkom informacyjnym, którego można dopatrzeć się w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, nie miało wpływu na wynik sprawy. Nietrafny jest zarzut, iż zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., tj. iż dotyczy sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną pozostającą w obrocie prawny, tj. decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2003 r., zmieniającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. Małą wagę mają w tym kontekście, podnoszone przez organ odwoławczy, argumenty, iż decyzja wydana w trybie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ma dalej idące skutki prawne np. w zakresie przewłaszczenia (patrz art. 12 ust. 4), to, iż obie decyzje wydano w innym stanie faktycznym (uprzednio działki nie były podzielone ostateczną decyzją) lub to, iż orzekano na podstawie regulacji zawartych w innych aktach normatywnych. Przytaczane okoliczności nie mają wpływu na to, iż w pewnym, ograniczonym zakresie, oba orzeczenia dotyczą tych samych kwestii, co trafnie zauważono w skardze. Jednak w rozpoznawanym przypadku tego rodzaju ponowne orzeczenie w sprawie nie narusza prawa. Wynika to z następujących uwarunkowań formalnoprawnych. W okresie funkcjonowania odnośnych przepisów ustawy o autostradach płatnych, obowiązywała równocześnie ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), regulująca kompleksowo zasady lokalizacji zarówno innych niż autostrady płatne inwestycji celu publicznego jak i pozostałych inwestycji. W świetle obowiązujących ówcześnie regulacji, warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego określano generalnie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym dla danego terenu było dopuszczalne wydanie kilku decyzji (art. 46 ust. 1 wskazanej ustawy). W takiej sytuacji trzeba uznać, iż tym bardziej było dopuszczalne wydanie kilku decyzji względem tego samego inwestora, przy czym wybór, które przedsięwzięcie (lub, na których warunkach) zechce on zrealizować, było pozostawione zainteresowanemu. Wprawdzie, obowiązująca ówcześnie ustawa o autostradach płatnych, nie zawierała analogicznej regulacji. Brak jest jednak racjonalnych przesłanek, aby uznać, iż w świetle wykładni systemowej i celowościowej, także w tym przypadku podobna praktyka byłaby niedopuszczalna (pomimo treści art. 25 ust. 1 ustawy o autostradach płatnych), uwzględniając analogiczne skutki obu rodzajów decyzji dla osób trzecich, np. w zakresie braku przewłaszczania, czy chociażby podziału nieruchomości. W obu przypadkach ostateczne decyzje w przedmiocie lokalizacji mogły stanowić dopiero podstawę do wszczęcia stosownych procedur wywłaszczeniowych, w myśl ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) albo ustawy o autostradach płatnych. Jak wskazano, ówczesny prawodawca nie wyraził normatywnie expressis verbis żadnych ograniczeń odnośnie możliwości wydawania kilku decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zarysowany stan formalnoprawny uległ zmianie dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Prawodawca, wydzielając w pewnym zakresie regulacje dotyczące lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 4 ust. 2 pkt 1 i art. 50-58 a art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59-64), jedynie w stosunku do innych niż tego rodzaju przedsięwzięć utrzymał możliwość wydania kilku decyzji dotyczących tego samego terenu (art. 63). Wprowadzając obecne regulacje prawodawca przyjął koncepcję, iż pośrednie skutki prawne decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego (np. możliwość przeprowadzenia postępowania wywłaszczeniowego w trybie odrębnych przepisów) przemawiają przeciw wydaniu obowiązujących w tym samym czasie kilku decyzji dotyczących przedmiotowo tego samego terenu (per analogiam tego samego przedsięwzięcia). Zasadę tą należy w pełni odnieść do wprowadzonych równocześnie regulacji ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zwłaszcza po jej nowelizacji, w której następstwie decyzja o lokalizacji drogi rodzi wprost skutki prawne w sferze przewłaszczenia (przejście na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego). Jednak wskazanego wyżej ograniczenia możliwości wydania dwu decyzji dotyczących lokalizacji inwestycji, co do jednego przedsięwzięcia, nie można odnosić do stanów prawnych wynikających z decyzji wydanych pod rządami uprzednich regulacji, gdy praktyka taka była dopuszczalna, co wywieść należy z zasady nie działania prawa wstecz. Konkluzji tej nie podważa treść przywołanego w skardze art. 41 ust. 2, w myśl którego wcześniej wydane decyzje o lokalizacji autostrady pozostają w mocy. Przepis ten bowiem nie wskazuje, iż w przypadku tych decyzji stosuje się regulacje ustanowione nową ustawą. Bez znaczenia jest również kwestia zawieszenia obowiązywania części regulacji ustawy o autostradach płatnych (art. 44 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych). Wskazanych uwarunkowań nie dostrzegł organ orzekający w sprawie, co musiałoby znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji (art. 107 § 3 K.p.a.). Jednak trafna była konstatacja organu administracji publicznej, co do braku wadliwości decyzji w kontekście orzekania w rozpoznawanym przypadku powtórnie w przedmiocie lokalizacji drogi. Oznacza to, iż uchybienie przepisom postępowania, co do obowiązku właściwego uzasadnienia decyzji, nie miało we wskazanym przypadku żadnego wpływu na wynik sprawy. Jego dostrzeżenie nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji (a contrario art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący podnosili równocześnie kwestie związane ze stanem niepewności prawa, w następstwie pozostawania w obiegu prawnym wcześniejszej decyzji o lokalizacji autostrady (na warunkach z niej wynikających prowadzone były odrębne postępowania wywłaszczeniowe). Podnoszone uwarunkowania nie są następstwem wadliwości zaskarżonej decyzji, lecz skutkiem dopuszczenia, w uprzednim prawodawstwie, pozostawania w obrocie prawnym decyzji, z których wynika możliwość prowadzenia postępowania wywłaszczeniowego w trybie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazana kwestia nie ma wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Można jedynie wskazać, iż po wydaniu nowej decyzji określającej warunki lokalizacji zasadnym byłoby rozważenie wydania, odnośnie do decyzji Wojewody [...] o lokalizacji autostrady z 1996 roku orzeczenia w granicach art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. Nie trafny jest zarzut naruszenia zaskarżonym orzeczeniem stosownych przepisów Konstytucji (podnoszony obowiązek stosowania bezpośrednio przepisów Konstytucji w kontekście zasady wypłaty stosownego odszkodowania przy wywłaszczaniu). Sąd nie dopatruje się by stosowne regulacje mogły naruszać przepisy Konstytucji, stąd brak jest przesłanek dla wystąpienia ze stosownym pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego (art. 193 Konstytucji R.P.). Wprowadzenie bowiem przez prawodawcę odrębnego trybu administracyjnego dochodzenia roszczeń (art. 12 ust. 4, art. 18 i 18a ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych), nie wyklucza wypłaty odszkodowania w stosownie krótkim czasie (kwestia tez sformułowanych przez Trybunał Konstytucyjny). Organ administracji, właściwy do orzekania w przedmiocie odszkodowania, musi bowiem procedować w terminach wskazanych w K.p.a. a jego ewentualna bezczynność podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Równocześnie stronie, która poniosłaby określone szkody z winy organów władzy publicznej przysługuje stosowne odszkodowanie (na zasadach wskazanych w K.c.), które może być dochodzone przed sądami powszechnymi. Nietrafny jest zarzut braku wyznaczenia w decyzji lokalizacyjnej linii rozgraniczających na czterech odcinkach autostrady. Brak ciągłości w wyznaczeniu tych linii jest oczywistą konsekwencją określenia przedmiotu inwestycji – budowa dojazdów do obiektów inżynierskich, przerwanych połączeń dróg leśnych, dojazdów do działek, wjazdów awaryjnych i zbiorników ekologicznych, dojść do przejść dla zwierząt oraz rozbudowa węzła "J.". Jest to zatem inwestycja nie o charakterze ciągłym, a o charakterze uzupełniającym w różnych oddzielonych od siebie miejscach inwestycję główną, tj. autostradę [...]. Zgodnie z art.13 ust.3 ustawy w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 4, jeżeli przejęta jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości. Na zasadach określonych w tym przepisie skarżący może realizować swoje roszczenia o wykup należącej do niego nieruchomości. Nietrafne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów z zakresu ochrony środowiska, w zakresie prawidłowego przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko przed wydaniem zaskarżonej decyzji. W związku z nowelizacją ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 113, poz. 954), procedura ocen jest przeprowadzana w ramach odrębnego postępowania, kończącego się wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, co wynika z art. 46 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150), w wersji obowiązującej na dzień wydania zaskarżonego orzeczenia. W przedmiotowej sprawie organy orzekały, mając na uwadze treść ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Ewentualne zarzuty, dotyczące przeprowadzenia procedury ocen (zachowanie w tym zakresie wymagań prawa stanowionego na szczeblu wspólnotowym czy krajowym) mogą być rozważane wyłącznie w ramach kontroli legalności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a więc wykraczają poza granice niniejszej sprawy. Zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji mogłyby dotyczyć wyłącznie kwestii sprzeczności pomiędzy warunkami wynikającymi z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia a kwestionowaną decyzją. Skarga nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw. Z przytoczonych wyżej przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.