IV SA/Wa 1530/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi O. P. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku jako oczywiście bezzasadny i odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. O. P. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Ze złożonego na urzędowym formularzu oświadczenia z dnia 12 czerwca 2015 r. o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jedne źródło jego utrzymania stanowi świadczenie pieniężne dla osób ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy w wysokości 750 zł miesięcznie. O. P. nie dysponuje nieruchomościami, zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami. Około 400 zł miesięcznie przeznacza na koszty najmu lokalu, w tym czynsz i opłaty za energię elektryczną. Pozostałe środki przeznacza na żywność i odzież. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący nie osiąga dochodu, nie dysponuje zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, a jedyne środki, będące w jego dyspozycji pochodzą ze świadczeń pieniężnych, stanowiących pomoc dla cudzoziemców ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy. Biorąc pod uwagę koszty ponoszone przez niego w związku z mieszkaniem w Polsce, a także uwzględniając aktualny poziom cen innych dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, jak wyżywienie, czy ubranie, należy stwierdzić, że środki uzyskiwane w ramach pomocy socjalnej nie pozwalają na to, aby skarżący poczynił dodatkowe oszczędności, z których bez uszczerbku koniecznego utrzymania, mógłby ponieść koszty postępowania przed sądem. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.