IV SA/Wa 1532/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2015 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej oraz zatwierdzenia podziału nieruchomości oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2015 r., znak: [...] (dalej: Minister, organ II instancji, organ odwoławczy), wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 9q ust. 5 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1594, ze zm., dalej: ustawa, ustawa o transporcie kolejowym) po rozpatrzeniu odwołań A. i J. J., Spółdzielni Mieszkaniowej w Z., A. i M. G., oraz W. G., reprezentowanej przez pełnomocnika - adwokat A. B., od decyzji Wojewody [...] (dalej: organ I instancji) Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pn.: "Budowa, przebudowa i rozbudowa linii kolejowej [...]". W zaskarżonej decyzji Minister uchylił w części i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...]. Stan sprawy przestawiał się następująco: Spółka [...] S.A., (dalej: inwestor) działając na podstawie art. 9o ust. 1 ustawy, wystąpiła do Wojewody [...] w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...] o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji [...]". Jednocześnie inwestor wniósł o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając wniosek w tym zakresie inwestor wskazał, że przyjęty do realizacji projekt ma strategiczny charakter z punktu widzenia rozwoju społeczno-gospodarczego kraju i jest zgodny z drugim priorytetem strategicznym SRK: "Poprawa stanu infrastruktury technicznej i społecznej", trzecim celem horyzontalnym NSRO: "Budowa i modernizacja infrastruktury technicznej i społecznej mającej podstawowe znaczenie dla wzrostu konkurencyjności Polski oraz celem głównym POliŚ: "Podniesienie atrakcyjności inwestycyjnej Polski i jej regionów poprzez rozwój infrastruktury technicznej przy równoczesnej ochronie i poprawie stanu środowiska". Inwestor wskazał również, że realizacja przedmiotowej inwestycji pozwoli na dostosowanie tego odcinka linii do standardów wynikających z umów międzynarodowych [...]. Inwestor wyjaśnił także, że projektowany zakres prac na linii kolejowej przyczyni się do poprawy stanu bezpieczeństwa ruchu kolejowego, zwiększenia komfortu jazdy oraz poprawi warunki ochrony środowiska i warunki bytowe w obszarach sąsiadujących bezpośrednio z linią kolejową. Uzasadniając wniosek o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, inwestor podniósł także, że przedmiotowa inwestycja realizowana jest między innymi ze środków Unii Europejskiej w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko, obejmującego okres finansowania 2007-2015. Okres realizacji przewidziano na lata 2012-2015. W celu zaangażowania środków, niezbędne jest wykazanie, że strona formalno-prawna inwestycji jest przygotowana. W piśmie z dnia 9 grudnia 2013 r., znak: [...], Wojewoda [...] wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku. Inwestor uczynił zadość powyższemu wezwaniu, przedstawiając wyjaśnienia i przekazując brakujące dokumenty przy piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...]. Wojewoda [...] wydał w dniu [...] maja 2014 r. decyzję Nr [...], znak: [...], o ustaleniu lokalizacji [...]" (dalej: decyzja Wojewody [...]), nadając jej jednocześnie rygor natychmiastowej wykonalności. Od decyzji Wojewody [...] odwołania do Ministra Infrastruktury i Rozwoju, za pośrednictwem organu I instancji, wnieśli: A. i J. J., Spółdzielnia Mieszkaniowa w Z., A. i M. G., oraz W. G., reprezentowana przez pełnomocnika - adwokat A. B. A. i J. J. w odwołaniu z dnia [...] maja 2014 r. zaskarżyli decyzję Wojewody [...] w części dotyczącej działki o nr ew. [...], z obrębu [...]. Skarżący wskazali, że są odnotowani w zbiorze dokumentów [...] jako współwłaściciele nieruchomości, w skład której wchodzą działki o nr ew. [...], z obrębu [...]. A. i J. J. podnieśli, że we wniosku o wydanie decyzji Wojewody [...] powierzchnia działek o nr ew. [...] została, bez podstaw prawnych, zaliczona jako łączna do powierzchni działki o nr ew. [...], z obrębu [...]. Skarżący wyjaśnili, że Wojewoda [...] w decyzji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., znak: [...], stwierdził nabycie przez Skarb Państwa z mocy prawa z dniem 1 czerwca 2003 r. prawa własności gruntu zajętego pod część linii kolejowej [...], położonego w Z., oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna [...] w obrębie [...], o powierzchni [...] ha. A. i J. J. opisali działania, jakie podjęli w celu wznowienia postępowania zakończonego wydaniem ww. decyzji Wojewody [...], oraz w celu stwierdzenia jej nieważności. Minister w decyzji z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. w części dotyczącej projektowanych działek o nr ew. [...]. W ocenie skarżących, w decyzji Wojewody [...] błędnie wskazana została powierzchnia działki o nr ew. [...], niepomniejszona o powierzchnię działek o nr ew. [...]. Skarżący wnieśli o sprostowanie przez wnioskodawcę ww. kwestii i zmianę decyzji Wojewody [...] w tym punkcie. Spółdzielnia Mieszkaniowa w Z., reprezentowana przez L. G. - Prezesa Zarządu oraz W. Z. - Członka Zarządu, w odwołaniu z dnia [...] maja 2014 r. wskazała, że w wyniku decyzji Wojewody [...] na cele budowy przedmiotowej linii kolejowej zostaną przeznaczone części działek o nr ew. [...], z obrębu [...], stanowiących własność Spółdzielni oraz działki o nr ew. [...], z obrębu [...], położone w gminie Z. Zdaniem Spółdzielni, proponowany podział w znaczący sposób utrudni dostęp do konserwacji i napraw budowli, murów i ogrodzenia, uniemożliwi dalszą rozbudowę osiedla poprzez wybudowanie garaży i miejsc parkingowych. Spółdzielnia wskazała ponadto, że na działkach o nr ew. [...] wybudowane zostały garaże murowane, oraz że wystąpiła do Sądu Rejonowego w W. z wnioskiem o zasiedzenie tych części działek, na których są posadowione garaże i drogi dojazdowe. Spółdzielnia wskazała również, że jest ich samoistnym użytkownikiem od 1968 r. A. i M. G. w odwołaniu z dnia [...] maja 2014 r. wnieśli o uchylenie decyzji Wojewody [...] w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skarżący wnieśli również o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] na podstawie art. 135 k.p.a. A. i M. G. zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, a także dowolną, a nie swobodną, ocenę zgromadzonych dowodów; -art. 79 k.p.a., poprzez przemilczenie zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; -art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez niezawieszenie postępowania administracyjnego pomimo obligatoryjności zawieszenia związanej z rozpatrzeniem zagadnienia wstępnego w postaci wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2009 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na modernizacji linii kolejowej [...] w granicach województwa [...], (dalej: decyzja RDOŚ z [...].10.2009 r.); - art. 9q ust. 1 pkt 4 ustawy, poprzez nieprecyzyjne i sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym wskazanie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. W uzasadnieniu odwołania skarżący podnieśli, że organ I instancji nie odniósł się do zgłoszonych przez nich wniosków dowodowych, ani na etapie prowadzonego postępowania, ani w decyzji je kończącej. W piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. A. i M. G. zwrócili się o powołanie biegłego na okoliczność ustalenia wskazanych w piśmie kwestii, zaś w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. o przeprowadzenie wizji lokalnej. A. i M. G. podnieśli, że pominięcie wniosków dowodowych strony postępowania skutkuje wadliwością decyzji, a w konsekwencji winno prowadzić do jej uchylenia. Skarżący wskazali, że organ prowadzący postępowanie nie odniósł się do wniesionych przez nich pism z dnia [...] lipca 2013 r., [...] grudnia 2013 r., 2 stycznia 2014 r., 10 stycznia 2014 r. i 14 lutego 2014 r., co w ich ocenie, świadczy o nierozpatrzeniu całości zgromadzonego materiału dowodowego. W dalszej części odwołania A. i M. G. podnieśli również, że Wojewoda [...] odnosząc się do pism i wniosków dowodowych zgłaszanych przez skarżących przytoczył jedynie ich syntetyczną treść bez dokonania jej analizy w konfrontacji ze stanowiskiem przedstawionym przez inwestora. Skarżący stwierdzili, że ustalenia faktyczne przeprowadzone przez organ I instancji oparte na niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym materiale dowodowym, należy traktować jako dowolne. Skarżący podnieśli ponadto, że mając na uwadze unormowania art. 9q ust. 1 pkt 4 ustawy, obowiązkiem Wojewody [...] w niniejszej sprawie było takie wyważenie interesu społecznego, by jednocześnie zachować wymogi dotyczące ochrony osób trzecich. Utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym nieruchomości stanowiącej ich własność pozbawi ww. nieruchomość możliwości dojazdu samochodów dostawczych od ul. [...], tym samym pozbawiając zaopatrzenia prowadzone przez skarżących działalności gospodarcze (restauracja, cukiernia). Odizolowanie ekranami skutkować będzie dodatkowo brakiem klientów zarówno w sali bankietowej, jak i w innych działalnościach prowadzonych w tym budynku, natomiast przejęcie części działki spowoduje likwidację części parkingu. A. i M. G. podkreślili, że działalności gospodarcze przez nich prowadzone [...] zapewniają miejsca pracy dla 40 osób. Lokalizacja, w jakiej skarżący prowadzą działalność gospodarczą w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego była przeznaczona pod działalność handlowo - usługową i docelowo miało tam powstać Centrum Usługowe [...]. Obecna lokalizacja tunelu może doprowadzić do spadku rentowności działalności gospodarczej, a w konsekwencji do jej likwidacji i zwolnień zatrudnionych tam pracowników. Skarżący wskazali, że opisany przez nich problem dotyczy także ok. 25 podmiotów, które zatrudniają ok. 150 osób. Zdaniem A. i M. G., Wojewoda [...] winien zapewnić ochronę tym podmiotom zabezpieczając możliwość dalszego niezakłóconego prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie skarżących, inwestor przy projektowaniu inwestycji winien kierować się funkcjonalnością oraz minimalizacją strat dla osób i podmiotów znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Ponadto A. i M. G. wskazali, że w piśmie z dnia 14 stycznia 2014 r. złożyli do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji RDOŚ z dnia [...].10.2009 r. Pomimo faktu, że Wojewoda [...] dysponował przedmiotowym wnioskiem i zapoznał się z jego treścią to nie rozpoznał go pod kątem zawieszenia postępowania. Według skarżących, kwestia stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie skarżących, Wojewoda [...] naruszył przepisy postępowania, nie zawieszając obligatoryjnie postępowania. Mając na uwadze przytoczone okoliczności faktyczne i prawne skarżący stwierdzili, że należy odstąpić od przejęcia pod inwestycję fragmentu działki stanowiącej ich własność i zapewnić realne gwarancje niezakłóconego prowadzenia działalności gospodarczej poprzez zmianę lokalizacji tunelu, bądź wskazanie bardziej szczegółowych wymogów dotyczących ochrony osób trzecich. A. i M. G., uzasadniając wniosek o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji Wojewody [...] wskazali, że obligatoryjność działania organu w przypadku wystąpienia przez [...] S.A., na podstawie art. 9w ust. 1 ustawy, o nadanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej rygoru natychmiastowej wykonalności, gdy jego nadanie uzasadnione jest istnieniem interesu społecznego lub gospodarczego, nie oznacza automatyzmu działania organu. Konieczne jest wykazanie w decyzji, że tylko natychmiastowe jej wykonanie zapewni realizację celu społecznego lub gospodarczego, a bez tego niezbędnego elementu niezwłoczności i natychmiastowości interes społeczny ucierpi lub zostanie unicestwiony na skutek okoliczności faktycznych lub prawnych, które zajdą na osi czasu pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I i II instancji. W ocenie skarżących, wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi możliwości dojazdu do ich nieruchomości samochody dostawcze o masie powyżej 3,5 tony, odizolowanie ekranami skutkować będzie brakiem klientów zarówno sali bankietowej, jak i innych działalności prowadzonych w budynkach, a przejęcie części działki spowoduje likwidację części parkingu. Powyższe okoliczności mogą doprowadzić do spadku rentowności, a w konsekwencji do likwidacji działalności gospodarczej. A. i M. G. wskazali również na ogromne nakłady finansowe jakie ponieśli w celu przystosowania terenu i rozbudowy prowadzonej działalności gospodarczej. Według skarżących, wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Realizacja inwestycji może bowiem w sposób nieodwracalny unicestwić słuszny Interes stron. Mając powyższe na uwadze A. i M. G. wskazali, że zachodzi "uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 135 k.p.a., determinujący wstrzymanie wykonania decyzji przez organ odwoławczy. W. G., reprezentowana przez pełnomocnika - adwokat A. B., w odwołaniu z dnia [...] maja 2014 r. zaskarżyła decyzję Wojewody [...] wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: naruszenie art. 9q ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z § 13 ust. 5 uchwały Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Centrum Miasta Z., poprzez ustalenie dla przedmiotowego przedsięwzięcia linii rozgraniczającej teren od punktu 229 do punktu 237, stanowiącej jednocześnie nową linię rozgraniczającą ul. [...] (w związku z zaproponowanym we wniosku włączeniem do tej drogi publicznej ciągu pieszo-jezdnego) w odległości 2 m od nieprzekraczalnej linii zabudowy, podczas gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wymaga odległości 7 m pomiędzy nieprzekraczalną linią zabudowy, a linią rozgraniczającą ul. [...], co również uniemożliwia, w ocenie skarżącej, zrealizowanie nałożonego na inwestora obowiązku zaprojektowania układu drogowego zgodnie z § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, dalej: rozporządzenie), co miało istotny wpływ na treść decyzji; naruszenie art. 9q ust. 1 pkt 3 ustawy w zw. z art. 72 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm., dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku), poprzez oparcie decyzji Wojewody [...] w zakresie warunków wynikających z prawnie chronionych potrzeb ochrony środowiska na decyzji RDOŚ z dnia [...].10.2009 r., podczas gdy decyzja ta wygasła i nie pozostaje w obrocie prawnym wobec upływu terminu jej obowiązywania (4 lata) przed datą złożenia wniosku o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji przedmiotowej linii kolejowej oraz nieuzyskania przez wnioskodawcę przedłużenia jej obowiązywania postanowieniem stwierdzającym, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz, że zmieniły się warunki określone w tej decyzji. Powyższe powoduje brak ustaleń dotyczących uwarunkowań środowiskowych w tym zakresie i jest rażącym naruszeniem prawa; naruszenie art. 9q ust. 1 pkt 3 ustawy w zw. z art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, poprzez oparcie decyzji Wojewody [...] w zakresie warunków wynikających z prawnie chronionych potrzeb ochrony środowiska na decyzji RDOŚ z dnia [...].10.2009 r., oraz na decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] października 2011 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na modernizacji [...], (dalej: decyzja RDOŚ z dnia [...].10.2011 r., podczas gdy obie decyzje wydane zostały dla przedsięwzięcia polegającego na modernizacji linii kolejowej, a nie dla przedsięwzięcia wynikającego z wniosku inwestora i objętego zaskarżoną decyzją polegającego na budowie, przebudowie i rozbudowie linii kolejowej. Tym samym, w ocenie skarżącej, wnioskodawca nie wykonał nałożonego przez ustawę obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem, co ma istotny wpływ na treść decyzji i stanowi rażące naruszenie prawa; naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 97 § 1 pkt 4 i art. 101 § 1 k.p.a. mające istotny wpływ na treść decyzji poprzez nie zajęcie stanowiska w przedmiocie wniosku o zawieszenie postępowania w formie prawem przewidzianej to jest postanowienia podlegającego zażaleniu, podczas gdy wniosek o zawieszenie postępowania, w związku z podjęciem przez Radę Gminy Miasta Z. uchwały o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zasadny - zmiana planu poprzez ustalenie budowy wiaduktu drogowego łączącego ul. [...] nad przewidzianym planem [...] pozostaje w związku przyczynowym z rozstrzygnięciem w sprawie decyzji Wojewody [...], przewidującej budowę tego tunelu w sposób pozbawiający łączności drogowej podzielone tunelem części centrum miasta. Tym samym, zdaniem W. G., rozstrzygnięcie sprawy o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej linii kolejowej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez Radę Gminy rozwiązań drogowych w ramach przewidzianego planem tunelu drogowego i skutkuje obligatoryjnym zawieszeniem postępowania. Niewydanie przez organ I instancji postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania uniemożliwiło złożenie przewidzianego przepisami zażalenia i miało istotny wpływ na treść decyzji; naruszenie art. 9q ust. 1 pkt 4 ustawy, poprzez określenie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich niemożliwych do spełnienia, bowiem ustalenie linii rozgraniczających teren planowanej inwestycji w zakresie ul. [...] w Z. w liniach rozgraniczających planowanego poszerzenia ulicy o ciąg pieszo-jezdny wyklucza z powodów wskazanych w zarzucie 1) odwołania spełnienie warunku zapewnienia ochrony osobom trzecim przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej. Ponadto ustalenie linii rozgraniczającej teren zaledwie w odległości 2 m od linii zabudowy [...] wyklucza spełnienie wymagań ochrony osób trzecich przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby; naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności dotyczących stanu faktycznego, a w szczególności: a) podjęcie w sposób dowolny decyzji w zakresie rozwiązania drogowego nad projektowanym tunelem przy dwóch przeciwstawnych opiniach Burmistrza Miasta Z. (nieuwzględniających interesu społecznego wyrażanego przez uczestników postępowania i mieszkańców miasta Z.), b) podjęcie w sposób dowolny decyzji w zakresie ustalenia linii rozgraniczających przedsięwzięcia na odcinku ul. [...] poprzez niewyjaśnienie możliwości realizacji przedsięwzięcia przy konieczności spełnienia wymagania dostępu do drogi publicznej dla nieruchomości sąsiadujących z przedsięwzięciem mimo zgłaszanych przez uczestniczkę postępowania słusznych zastrzeżeń w tym zakresie. Na podstawie art. 135 k.p.a. W. G. wniosła o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji Wojewody [...]. W uzasadnieniu odwołania skarżąca szczegółowo omówiła podniesione zarzuty. W. G. wyjaśniła, że w ul. [...], przy której znajduje się nieruchomość stanowiąca jej własność, inwestor zaplanował budowę tunelu drogowego pod linią kolejową z jednoczesnym poszerzeniem ul. [...] o ciąg pieszo-jezdny. W tej sytuacji linie rozgraniczające ul. [...] pokrywają się z liniami rozgraniczającymi przedsięwzięcia i znajdują się w odległości zaledwie 2 m od linii zabudowy wynikającej z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącej, jest to całkowicie niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Centrum Miasta Z., który określił tę odległość na 7 m, a jednocześnie wyklucza zapewnienie dojazdu do drogi publicznej zgodnie z § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia, w myśl którego należy zapewnić dojście i dojazd do działki budowlanej umożliwiający dostęp do drogi publicznej odpowiedni do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej (ciąg pieszo - jezdny dopuszczalny jest tylko pod warunkiem umożliwienia ruchu pieszego oraz ruchu i postoju pojazdów). Według skarżącej, projektowany ciąg pieszo-jezdny znajdować się będzie w odległości 2 m od nieprzekraczalnej linii zabudowy, co wyklucza dojazd i postój pojazdów, w tym dostawczych, obsługi oczyszczania miasta, straży pożarnej oraz dojazd i postój samochodów osobowych. Ruch samochodów przy planowanej szerokości ww. ciągu pieszo-jezdnego zagraża również ruchowi pieszych. Zdaniem W. G., ustalenie linii rozgraniczających teren planowanego przedsięwzięcia uniemożliwia zrealizowanie warunków postawionych inwestycji w zakresie ochrony interesów osób trzecich, bowiem inwestor nie może spełnić wymagania ochrony przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej oraz ochrony przed uciążliwościami powodowanymi hałasem, wibracjami, zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. W. G. wyjaśniła, że nieruchomość stanowiąca jej własność znajduje się w "Strefie ochrony wartości przyrodniczych" zaznaczonej na planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego Centrum Miasta Z. W związku z powyższym, skarżąca zainteresowana jest prawidłowym określeniem uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia w zakresie ochrony tej strefy, na której znajduje się twór polodowcowy (wydma - skarpa), starodrzew i zabytkowy budynek z 1900 r. Skarżąca podniosła również, że zarówno decyzja RDOŚ z dnia [...].10.2009 r., jak i decyzja RDOŚ z dnia [...].10.2011 r., zostały wydane zgodnie z wnioskami inwestora dla przedsięwzięcia polegającego na modernizacji linii kolejowej, podczas gdy wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej linii kolejowej jest szerszy, gdyż dotyczy budowy i rozbudowy linii kolejowej, co wiąże się z wyznaczeniem nowych linii rozgraniczających dla całej linii kolejowej objętej wnioskiem, a więc z inną (rozszerzoną) lokalizacją. Według W. G., ww. decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji zostały wydane bez rozpatrzenia "opcji lokalizacyjnych" przedsięwzięcia (co wynika z zapisów zwartych na str. 8 decyzji z RDOŚ z dnia [...].10.2009 r.). Fakt ustalenia linii rozgraniczających teren planowanej inwestycji, będących jednocześnie liniami podziału nieruchomości, które nie stanowią własności [...] S.A. lub [...] S.A. świadczy o tym, że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia konieczne było rozpatrzenie opcji lokalizacyjnych przedsięwzięcia, gdyż obejmuje ona obszar szerszy, niż dotychczasowa lokalizacja linii kolejowej. Istotne jest ponadto, że planowane przedsięwzięcie graniczy z obszarem strefy ochrony wartości przyrodniczych (budowa tunelu w ciągu ul. [...], która w tym miejscu graniczy z tą strefą). Powyższy fakt, zdaniem skarżącej, został całkowicie pominięty w związku z nieokreśleniem we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia jego pełnego zakresu. Zdaniem W. G., decyzja RDOŚ z dnia [...].10.2009 r. oraz decyzja RDOŚ z dnia [...].10.2011 r. nie określają uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji dotyczącej linii kolejowej. Skarżąca wskazała również, że w odniesieniu do linii kolejowej nr [...] - w zakresie budowy tunelu drogowo-pieszego w km [...] tej linii w ciągu ul. [...] - ww. decyzje nie zawierają żadnych uwarunkowań realizacji inwestycji, mimo że w bezpośrednim graniczącym sąsiedztwie tego przedsięwzięcia znajduje się "Strefa ochrony wartości przyrodniczych" zaznaczona na planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego, która zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku stanowi element przyrodniczy środowiska objęty zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, element środowiska objęty ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627, ze zm.); oraz istniejących w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków o opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2014 r., poz. 1446). W ocenie skarżącej, decyzja Wojewody [...] wydana została z naruszeniem art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, bowiem wnioskodawca nie uzyskał przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej linii kolejowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie, przebudowie i rozbudowie linii kolejowej, a więc adekwatnej do zakresu przedsięwzięcia wynikającego z wniosku. W. G. wskazała również, że decyzja RDOŚ z dnia [...].10.2009 r. wygasła i nie pozostaje w obrocie prawnym wobec upływu terminu jej obowiązywania (4 lata) przed datą złożenia wniosku oraz nieuzyskania przez wnioskodawcę przedłużenia jej obowiązywania postanowieniem stwierdzającym, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone w tej decyzji. Zdaniem skarżącej, kolejna uzyskana przez inwestora decyzja RDOŚ z dnia [...].10.2011 r. nie zawiera uwarunkowań dotyczących linii kolejowej nr [...] oraz powołuje się na uwarunkowania zawarte w decyzji RDOŚ z dnia [...].10.2009 r., co wobec wygaśnięcia tej decyzji, powoduje brak ustaleń dotyczących uwarunkowań środowiskowych w tym zakresie i jest istotnym naruszeniem prawa. W. G. podkreśliła, że decyzja RDOŚ z dnia [...].10.2011 r. nie konwaliduje wcześniejszej decyzji i nie nadaje jej mocy obowiązującej, bowiem ustawodawca w sposób jednoznaczny określił warunki przedłużenia do 6 lat ważności wydanej decyzji w przypadku etapowej realizacji przedsięwzięcia. Według skarżącej, podniesiony w powyższym zakresie zarzut jest w pełni uzasadniony i stanowi podstawę do uchylenia decyzji Wojewody [...] w całości. W. G. podkreśliła, że decyzja Wojewody [...] przewiduje wybudowanie tunelu w ul. [...], który choć przewidziany był w planie miejscowego zagospodarowania, budzi duże niezadowolenie uczestników postępowania mieszkających i prowadzących działalność gospodarczą wzdłuż ul. [...]. Skarżąca wskazała, że jednym z powodów negatywnego zaopiniowania przez Urząd Miasta Z. wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji kolejowej było nieuwzględnienie w materiałach do wniosku wykonania [...]. Dwa zupełnie różne stanowiska Urzędu Miasta Z. wskazują, w ocenie skarżącej, na potrzebę zajęcia stanowiska przez Radę Gminy poprzez uchwalenie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - uchwała o przystąpieniu do zmiany planu została przez Radę Gminy podjęta i postępowanie to jest w toku. Tym samym całkowicie zasadny był wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia kwestii rozwiązań drogowych związanych z realizacją tunelu. Zdaniem W. G., zarówno w powyższym zakresie, jak również w zakresie ustalenia linii rozgraniczających ul. [...], decyzja Wojewody [...] została podjęta w sposób dowolny przy niewyjaśnieniu wszystkich istotnych faktów i w sposób naruszający słuszny interes skarżącej, oraz pozostałych uczestników postępowania bezpośrednio zainteresowanych rozstrzygnięciem sprawy. W trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego Minister rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji, w tym zbadał prawidłowość przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania oraz kończącej je decyzji Wojewody [...] oraz rozpatrzył zarzuty podniesione w odwołaniach. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji powołał się na treść art. 7 ust. 1 ustawy zmieniającej, zgodnie z którym to przepisem do postępowań w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, o której mowa w rozdziale 2b ustawy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, że wobec niezłożenia przez [...] S.A. wniosku, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy zmieniającej, w przedmiotowym postępowaniu stosuje się przepisy dotychczasowe. Po dokonaniu analizy zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, organ odwoławczy uznał, że wniosek inwestora z dnia [...] listopada 2013 r., [...], uzupełniony pismem z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...], jest kompletny, gdyż zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 9o ust. 3 ustawy. W ocenie Ministra, organ I instancji prawidłowo zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, podał podstawę prawną jego prowadzenia, jak również pouczył o prawie do składania wniosków i uwag, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Organ odwoławczy stwierdził, że w aktach sprawy znajdują się także zwrotne potwierdzenia odbioru zawiadomień o wszczęciu postępowania przez dotychczasowych właścicieli nieruchomości oraz użytkowników wieczystych oraz, że w toku postępowania przed organem I instancji strony wniosły zastrzeżenia i wnioski, a organ I instancji przesłał je inwestorowi w celu zajęcia stanowiska. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniach skarżących. Minister wskazał, że inwestor jest kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu II instancji, jest sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające linii kolejowej odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w regulacjach prawnych mających znaczenie dla wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. Minister w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że z uwagi na brak zgody skarżących na przyjęte w decyzji Wojewody [...] rozwiązania projektowe w trakcie niniejszego postępowania odwoławczego w piśmie z dnia 7 lipca 2014 r., Minister wezwał inwestora do ustosunkowania się do zagadnień poruszonych przez Spółdzielnię Mieszkaniową w Z., A. i M. G., oraz W. G., reprezentowaną przez pełnomocnika - adwokat A. B. w tym do wypowiedzenia się w kwestiach dotyczących: możliwości ominięcia działek o nr ew. [...], z obrębu [...], oraz działki o nr ew. [...], z obrębu [...], jak również w kwestii dotyczącej ustalenia linii rozgraniczającej w odległości 2 m od nieprzekraczalnej linii zabudowy w związku z projektowanym włączeniem ciągu pieszo-rowerowego do drogi publicznej, sposobu zapewnienia dojazdu i postoju pojazdów (w tym dostawczych), obsługi oczyszczania miasta, straży pożarnej oraz dojazdu i postoju samochodów osobowych do działek o nr ew. [...], z obrębu [...]. Organ odwoławczy wskazał, że w odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia [...] lipca 2014 r., inwestor wyjaśnił, że z uwagi na przebudowę [...] w zamian za likwidowany przejazd kolejowy kategorii [...], nie ma możliwości ominięcia działek o nr ew. [...] oraz [...], z obrębu [...], stanowiących własność Spółdzielni Mieszkaniowej w Z., ominięcia działki o nr ew. [...], z obrębu [...], stanowiącej własność A. i M. G., jak również nie ma możliwości ustalenia linii rozgraniczającej teren przedmiotowej inwestycji kolejowej w odległości większej niż 2 m od istniejącej linii zabudowy na działkach o nr ew. [...], z obrębu [...], stanowiących własność W. G. Inwestor w swoim stanowisku podkreślił, że zajęcie części ww. działek wynika z konieczności spełnienia obowiązujących warunków technicznych dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. W ocenie Ministra, wskazane przez inwestora przyczyny zajęcia działek należących do skarżących stanowią wystarczającą podstawę do dokonania ich podziału i przejęcia pod przedmiotową inwestycję. W ocenie Ministra, organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w ramach prowadzonego postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, uzyskał stanowisko inwestora w przedmiocie wniesionych przez strony zastrzeżeń co do rozwiązań projektowych planowanej inwestycji, jak również przeprowadził rozprawę administracyjną w celu uzgodnienia interesów stron oraz wyjaśnienia okoliczności sprawy. Według organu II instancji, dokumenty znajdujące się w aktach przedmiotowej sprawy umożliwiały rzetelne zbadanie sytuacji faktycznej i podjęcie rozstrzygnięcia. Zdaniem Ministra, w niniejszej sprawie organ wyprowadził określone ustalenia z posiadanych dokumentów sporządzonych przez inwestora, do których nie było zastrzeżeń, oraz ze stanowiska przedstawionego przez inwestora w odpowiedzi na wezwanie organu odwoławczego do wypowiedzenia się w sprawie zarzutów i wniosków przedstawionych w przez odwołujące się strony. W ocenie organu odwoławczego, Wojewoda [...] orzekając w niniejszej sprawie, działał zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 80 k.p.a. Organ odwoławczy uznał za bezzasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, a także dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonych dowodów. Organ II instancji uznał za nietrafny zarzut skarżących dotyczący naruszenia art. 79 k.p.a., poprzez przemilczenie zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym m. in. o powołanie biegłego i o przeprowadzenie wizji lokalnej. Minister stwierdził, że zatwierdzenie decyzją Wojewody [...] przebiegu linii rozgraniczających teren przedmiotowej inwestycji oraz określenie zakresu niezbędnego inwestorowi terenu do jej realizacji, zostało dokonane zgodnie z prawem. Minister wskazał, że brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji Wojewody [...] do wniosku skarżących o powołanie biegłego oraz o przeprowadzenie wizji lokalnej nie ma, w ocenie Ministra, wpływu na treść rozstrzygnięcia organu I instancji. Odnosząc się do stwierdzenia skarżących, że Wojewoda [...] nie rozpatrzył uwag wniesionych przez nich w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r., ani nie powołał ww. pisma w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy wyjaśnił, że wniosek inwestora o wydanie decyzji Wojewody [...] został złożony w dniu [...] listopada 2013 r. Z uwagi na powyższe, organ I instancji nie miał podstaw do rozpatrzenia zastrzeżeń zawartych w piśmie wniesionym przez skarżących przed wszczęciem postępowania w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy za niezasadny uznał podniesiony przez A. i M. G. - zarzut dotyczący braku odniesienia się przez organ I instancji do uwag zawartych w pismach skarżących z dnia [...] grudnia 2013 r., 2 stycznia 2014 r., 10 stycznia 2014 r., oraz 14 lutego 2014 r. Organ odwoławczy wskazał, że szczegółowe rozwiązania techniczne planowanego przedsięwzięcia, m. in. dokładne określenie miejsca i sposobu wykonania zjazdu na działkę o nr ew. [...], z obrębu [...], nastąpi dopiero na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji kolejowej. Odnosząc się do zarzutu skarżących, że pomimo posiadania przez Wojewodę [...] informacji o złożeniu przez A. i M. G. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji RDOŚ z dnia [...].10.2009 r., organ I instancji nie rozpatrzył go pod kątem zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, uznał go za niezasadny. Organ II instancji nie zgodził się ze stwierdzeniem zaprezentowanym w odwołaniu A. i M. G., jakoby samo złożenie wniosku, czy też wszczęcie oraz prowadzenie przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowiło przesłankę skutkującą koniecznością zawieszenia, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji dotyczącej linii kolejowej. W ocenie Ministra, przesłanką uzasadniającą zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji dotyczącej linii kolejowej, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., może być co najwyżej wydanie decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez organ I instancji. Wówczas następowałoby zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji dotyczącej linii kolejowej do czasu uzyskania waloru ostateczności przez decyzję stwierdzającą nieważność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z powyższym, mimo powzięcia informacji o wniesieniu do właściwego organu środowiskowego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji RDOŚ z dnia [...].10,2009 r., Minister nie zawiesił postępowania odwoławczego prowadzonego w sprawie decyzji Wojewody [...]. Minister wskazał, że podjął działania mające na celu ustalenie, czy postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji RDOŚ z dnia [...].10.2009 r. zostało wszczęte, a następnie, czy zostało zakończone decyzją ostateczną. W piśnie z dnia 20 sierpnia 2014 r., Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska poinformowała, że decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska odmówił stwierdzenia nieważności decyzji RDOŚ z dnia [...].10.2009, natomiast w piśmie z dnia 6 lutego 2015 r., Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska poinformowała, że w związku z brakiem złożenia od ww. decyzji środków zaskarżenia, posiada ona walor ostateczności. Dodatkowo pismem z dnia 12 grudnia 2014 r., Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska poinformowała, że decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska odmówił stwierdzenia nieważności decyzji RDOŚ z dnia [...].10.2011 r. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, że przy piśmie z dnia [...] marca 2015 r., inwestor przekazał Ministrowi decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2015 r., utrzymującą w mocy ww. decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. W ocenie organu II instancji, zawieszanie postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji dotyczącej linii kolejowej we wskazanych powyżej przypadkach nie tylko nie wpłynęłoby na przyspieszenie procedur mających na celu przygotowanie inwestycji kolejowych do realizacji, ale spowodowałoby paraliż inwestycyjny. Odnosząc się do podniesionego przez W. G. zarzutu dotyczącego naruszenia art. 9q ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z § 13 ust. 5 uchwały Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Centrum Miasta Z., poprzez ustalenie dla przedmiotowego przedsięwzięcia linii rozgraniczającej teren w odległości 2 m od nieprzekraczalnej linii zabudowy, podczas gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wymaga odległości 7 m, pomiędzy nieprzekraczalną linią zabudowy, a linią rozgraniczającą ul. [...], organ odwoławczy wskazał, że na mocy ustawy w dnia 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1152) uchylony został art. 9ad ust. 2 ustawy stanowiący, że w sprawach dotyczących lokalizacji linii kolejowych przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się, z zastrzeżeniem art. 9o ust. 3 pkt 4 lit. g. Niemniej jednak na mocy art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2014 r., poz. 962), do art. 9ad został dodany ust. 3, zgodnie z którym w sprawach dotyczących lokalizacji linii kolejowych przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuję się, z zastrzeżeniem art. 9n ust. 2 i art. 9o ust. 3 pkt 4 lit. g ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm., dalej: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Organ wskazał, że ww. ustawa nie zawiera przepisów przejściowych w zakresie nowowprowadzonego do art. 9ad ustawy ust. 3. Wskazuje jedynie, w art. 2, że do postępowań w sprawie wydania zezwolenia na dopuszczenie do eksploatacji pojazdu kolejowego wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu wydania decyzji Wojewody [...] wymóg dotyczący zgodności planowanych inwestycji z przepisami prawa miejscowego (w tym miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego) obowiązywał, o tyle na etapie postępowania przed organem II instancji stan prawny uległ zmianie, a tym samym Minister, orzekając w niniejszej sprawie, nie jest związany postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek o nr ew. [...], z obrębu [...], uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] lutego 2010 r. Mając na uwadze treść art. 9ad ust. 3 ustawy, Minister stwierdził, że ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie są wiążące dla wyznaczenia lokalizacji inwestycji dotyczącej linii kolejowej. Zdaniem organu II instancji, przywołane przez skarżącą rozporządzenie dotyczy przypadku sytuowania budynków, a więc przepis ten normuje odległości, jakie muszą być zachowane między budynkiem, a krawędzią jezdni istniejącej drogi publicznej, wyłącznie podczas budowy (rozbudowy) obiektu budowlanego, a nie do budowy dróg w odniesieniu do istniejących budynków. Chodzi więc w nim o dostosowanie odległości nowobudowanych budynków do przebiegu drogi publicznej, a nie - jak nietrafnie twierdzi strona skarżąca - sytuowania drogi w stosunku do istniejących budynków. Według organu odwoławczego, przyjęcie wykładni zastosowanej w odwołaniu wykluczałoby dopuszczalność sytuowania dróg publicznych w miejscach już zabudowanych. Za niezasadny Minister uznał zarzut W. G. dotyczący naruszenia art. 9q ust. 1 pkt 3 ustawy w zw. z art. 72 ust. 3 i 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, poprzez oparcie decyzji Wojewody [...] w zakresie warunków wynikających z prawnie chronionych potrzeb ochrony środowiska na decyzji RDOŚ z dnia [...].10.2009 r., podczas gdy decyzja ta wygasła i nie pozostaje w obrocie prawnym wobec upływu terminu jej obowiązywania (4 lata) przed datą złożenia wniosku o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji przedmiotowej linii kolejowej oraz nie uzyskania przez wnioskodawcę przedłużenia jej obowiązywania postanowieniem stwierdzającym, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz że zmieniły się warunki określone w tej decyzji. Organ II instancji wskazał, że decyzja RDOŚ z dnia [...].10.2009 r. została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150, dalej: ustawa Prawo ochrony środowiska). Powyższe oznacza, że przy dokonywaniu oceny ważności tej decyzji zastosowanie znajdują zasady określone właśnie w ustawie Prawo ochrony środowiska. Organ II instancji wskazał, że w niniejszej sprawie, decyzja RDOŚ z dnia [...].10.2009 r. stała się ostateczna w dniu [...] listopada 2009 r., a więc 4-letni termin na złożenie wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej upłynął w dniu [...] listopada 2013 r. Natomiast wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji został złożony w [...] Urzędzie Wojewódzkim w W. w dniu [...] listopada 2013 r. Wobec powyższego, złożenie wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej nastąpiło przed upływem czterech lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie inwestor przedłożył również decyzję RDOŚ z dnia [...].10.2011 r., która stała się ostateczna w dniu [...] listopada 2011 r., a więc 4-letni termin na złożenie wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej upłynie w dniu [...] listopada 2015 r. Powyższe oznacza w ocenie Ministra, że przedłożona przez inwestora decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację ww. przedsięwzięcia jest ważna i mogła stanowić podstawę do złożenia w dniu [...] listopada 2013 r. wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Za bezzasadny organ II instancji uznał podniesiony przez skarżącą - zarzut dotyczący naruszenia art. 9q ust. 1 pkt 3 ustawy w zw. z art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, poprzez oparcie decyzji Wojewody [...] w zakresie warunków wynikających z prawnie chronionych potrzeb ochrony środowiska na decyzji RDOŚ z dnia [...].10.2009 r., oraz na decyzji RDOŚ z dnia [...].10.2011 r., podczas gdy obie decyzje wydane zostały dla przedsięwzięcia polegającego na modernizacji linii kolejowej, a nie dla przedsięwzięcia wynikającego z wniosku inwestora i objętego zaskarżoną decyzją polegającego na budowie, przebudowie i rozbudowie linii kolejowej. Organ II instancji powołał się na pkt 2 załącznika do decyzji RDOŚ z dnia [...].10.2011 r., stanowiącego charakterystykę przedsięwzięcia, wskazując, że w ramach analizowanego przedsięwzięcia realizowane będą prace modernizacyjne budowlane polegające głównie na dobudowie dwóch torów po północnej stronie torów istniejących na odcinku [...] w celu poprawienia przepustowości na ww. odcinku, regulacji torów w planie i profilu na dojeździe [...], modernizacji układów torowych obejmującej wymianę nawierzchni, korektę układów geometrycznych, przebudowę głowic rozjazdowych na linii nr [...] w miejscu doprowadzenia linii na [...] oraz przebudowie skrzyżowań w poziomie szyn na odcinku [...], co poprawi bezpieczeństwo na linii kolejowej. W ocenie organu odwoławczego, określenie "modernizacja" użyte w decyzji RDOŚ z dnia [...].10.2009 r. oraz w decyzji RDOŚ z dnia [...].10.2011 r. faktycznie oznacza budowę, przebudowę i rozbudowę linii kolejowej [...] na odcinku [...], a zatem przedsięwzięcie wskazane w ww. decyzjach RDOŚ jest zgodne z wnioskiem inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, którego przedmiotem były prace polegające na budowie, przebudowie i rozbudowie linii kolejowej [...]. Za nietrafny Minister uznał, podniesiony przez skarżącą zarzut dotyczący pominięcia przez Wojewodę [...] faktu, że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia konieczne było rozpatrzenie opcji lokalizacyjnych przedsięwzięcia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Wojewoda [...] prowadził postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją na podstawie przepisów ustawy, zaś postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia prowadzone były przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. na podstawie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Według Ministra, biorąc pod uwagę fakt, że decyzja RDOŚ z dnia [...].10.2009 r. stała się ostateczna z dniem [...] listopada 2009 r., zaś decyzja RDOŚ z dnia [...].10.2011 r. stała się ostateczna z dniem [...] listopada 2011 r., organ I instancji orzekający w sprawie ustalenia lokalizacji przedmiotowej linii kolejowej wydał decyzję dysponując ostatecznymi decyzjami określającymi warunki realizacji przedsięwzięcia, będąc związany ich postanowieniami. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 97 § 1 pkt 4 i art. 101 § 1 k.p.a. poprzez niezajęcie stanowiska w przedmiocie wniosku o zawieszenie postępowania w formie prawem przewidzianej, w związku z podjęciem przez Radę Gminy Miasta Z. uchwały o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ II instancji wskazał, że ani Wojewoda [...], ani Minister, orzekając w niniejszej sprawie, nie są związani postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek o nr ew. [...], z obrębu [...], uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] lutego 2010 r. Wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej został złożony przez skarżącą na rozprawie administracyjnej, która odbyła się w dniu [...] kwietnia 2014 r. Skarżąca powołała art. 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ II instancji wyjaśnił również, że w piśmie z dnia 11 kwietnia 2014 r., skierowanym do pełnomocnika skarżącej, Wojewoda [...] wyjaśnił, że zawieszenie postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy może nastąpić wyłącznie na podstawie art. 97 i art. 98 k.p.a., a nie na podstawie art. 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z faktem, iż wniesiony przez W. G., reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosek o zawieszenie postępowania został złożony na podstawie art. 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Wojewoda [...] nie wydał w tym zakresie rozstrzygnięcia na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem Ministra, na gruncie niniejszej sprawy podjęcie przez Radę Gminy Miasta Z. uchwały o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie było zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Za nietrafny organ II instancji uznał zarzut W. G., jakoby niewydanie przez Wojewodę [...] postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania na podstawie art. 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiło rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego. W ocenie Ministra, wbrew twierdzeniom skarżącej - niewydanie takiego postanowienia nie miało istotnego wpływu na treść zaskarżonej decyzji Wojewody [...] i w związku z tym nie może wpłynąć negatywnie na ocenę prawidłowości tej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia art. 9q ust. 1 pkt 4 ustawy poprzez określenie niemożliwych do spełnienia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, organ odwoławczy wyjaśnił, że Minister w zaskarżonej decyzji w pkt II zobowiązał inwestora do zapewnienia dostępu do drogi publicznej działkom o nr ew. [...], z obrębu [...], powstałym po podziale działek o nr ew. [...], na czas prowadzenia robót budowlanych, tj. do czasu oddania do użytkowania przedmiotowej inwestycji (w tym ciągu pieszo-jezdnego, który będzie zlokalizowany na działkach o nr ew. [...], a który stanowić będzie część drogi publicznej - ul. [...]). Odnosząc się do stwierdzenia skarżącej, że ustalenie linii rozgraniczającej teren zaledwie w odległości 2 m od linii zabudowy wyklucza spełnienie wymagań ochrony osób trzecich przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zanieczyszczenie powietrza, wody i gleby, organ II instancji uznał je za nietrafne. Organ wyjaśnił, że powyższe kwestie zostały przeanalizowane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. w trakcie przeprowadzonego postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkować przedmiotowego przedsięwzięcia. Zdaniem organu odwoławczego, na etapie postępowania środowiskowego, zakończonego wydaniem decyzji RDOŚ z dnia [...].10.2009 r. oraz decyzji RDOŚ z dnia [...].10.2011 r., określających dla omawianego przedsięwzięcia środowiskowe uwarunkowania nastąpiła ocena oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. Ewentualne uwagi i zastrzeżenia co do skutków środowiskowych realizacji przedmiotowej inwestycji strony mogły zgłaszać w toku ww. postępowania środowiskowego. Jak zaś wynika z ww. rozstrzygnięć środowiskowych, w rejonie nieruchomości skarżącej normy hałasu nie zostaną przekroczone, w związku z czym organ środowiskowy nie nałożył w tym względzie dodatkowych obowiązków na inwestora. Organ odwoławczy wskazał, że zarówno Wojewoda [...], jak i Minister, w ramach postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji ww. inwestycji kolejowej, są związani ustaleniami decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ II instancji wskazał, że na stronie 8 decyzji RDOŚ z dnia [...].10.2009 r. wyjaśniono, iż na potrzeby sporządzania raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko wykonana została analiza wielokryterialna w zakresie wpływu czynników określonych zarówno dla fazy realizacji jak i eksploatacji przedsięwzięcia, na: ludzi, florę, faunę, wodę, glebę, powietrze, klimat, krajobraz, wzajemne ich oddziaływania oraz dobra materialne i dziedzictwo kulturowe. W ramach analizy wielokryterialnej w fazie realizacji przedsięwzięcia uwzględniono następujące oddziaływania: krótkotrwały hałas związany z użyciem sprzętu ciężkiego, antropopresja na wyjątkowo cenne i wrażliwe ekosystemy oraz obszary ochrony roślin i zwierząt, możliwość zanieczyszczenia środowiska gruntowo-wodnego substancjami ropopochodnymi i innymi używanymi podczas prac modernizacyjnych, zniszczenie roślinności i krajobrazu w pobliżu linii w związku z budową sieci elektrycznej niezwiązanej z linią oraz osadzanie się materiałów zanieczyszczonych w pobliżu torów. Przeprowadzona analiza wykazała, że różnice w oddziaływaniu na środowisko poszczególnych opcji są niewielkie. W skardze W. G. zaskarżyła decyzję Ministra w całości i wniosła o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła decyzji Ministra: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 9ad ust. 3 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, poprzez jego błędne zastosowanie i stwierdzenie, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie są wiążące dla ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji w zakresie dotyczącym przebudowy drogi publicznej, a w konsekwencji ustalenie przebiegu linii rozgraniczającej teren od punktu 229 do punktu 237 stanowiącej jednocześnie nową linię rozgraniczającą ul. [...] (w związku z zaproponowanym we wniosku włączeniem do tej drogi publicznej ciągu pieszo-jezdnego) w odległości 2 m od nieprzekraczalnej linii zabudowy, podczas gdy przebudowa drogi publicznej przewidywana w ramach przedmiotowej modernizacji linii kolejowej podlega przepisom ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych i ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny, w rezultacie czego decyzja Ministra narusza § 13 ust. 5 Uchwały Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] lutego 2010 r. Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Centrum Miasta Z., który ustala odległość 7 m pomiędzy nieprzekraczalną linią zabudowy, a linią rozgraniczającą ul. [...], a także art. 14 ust. 8 i art. 15 ust. 2 pkt 1 i pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz jednocześnie uniemożliwia zrealizowanie nałożonego na inwestora obowiązku zaprojektowania układu drogowego zgodnie z ustawą o drogach publicznych, z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (w szczególności przyjęcie dla przebudowanych dróg na dojazdach parametrów technicznych i użytkowych nie niższych niż określone w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, b) art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych w związku z § 3 pkt. 2 rozporządzenia poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wynikające z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych odległości krawędzi drogi publicznej "w terenie zabudowy" nie dotyczą terenu już zabudowanego, a więc odnoszą się do obiektów budowlanych, które mają być dopiero usytuowane w pobliżu drogi, podczas gdy pojęcie "teren zabudowy", którym ustawodawca posłużył się w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zdefiniowane zostało w § 3 pkt 2 rozporządzenia i odnosi się ono zarówno do obszarów, które są już zagospodarowane, ale także takich, które dopiero są przeznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego do zagospodarowania o cechach miejskich, co w konsekwencji spowodowało utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji Wojewody [...] i ustalenie linii rozgraniczającej drogi publicznej w odległości 2 m od istniejącej linii zabudowy, c) art. 9q ust. 1 pkt 3 i art. 9o ust. 3 ustawy w związku z art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 10 i pkt 11 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez oparcie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej w zakresie warunków wynikających z prawnie chronionych potrzeb ochrony środowiska na decyzji RDOŚ w W. z dnia [...].10.2009 r., o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na modernizacji linii kolejowej [...] w granicach województwa [...], oraz na decyzji RDOŚ w W. z dnia [...].10. 2011 r., o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na modernizacji linii kolejowej [...], podczas gdy decyzje te nie obejmują całości przedsięwzięcia, a w szczególności brak jest decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na przebudowie drogi publicznej (ul. [...]), w rezultacie czego decyzja Ministra nie zawiera warunków wynikających z prawnie chronionych potrzeb ochrony środowiska w zakresie związanym z przebudową drogi publicznej. Ponadto, w ocenie skarżącej, obie decyzje RDOŚ w W. wydane zostały dla przedsięwzięcia polegającego na modernizacji linii kolejowej, a nie dla przedsięwzięcia wynikającego z wniosku inwestora i objętego decyzją Ministra polegającego na budowie, przebudowie i rozbudowie linii kolejowej. Tym samym, zdaniem W. G., wnioskodawca nie wykonał w pełni nałożonego przez ustawę o udostępnianiu informacji o środowisku obowiązku uzyskania tych decyzji dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem, a organ II instancji błędnie uznał wniosek inwestora w zakresie wymaganych dokumentów za kompletny, 2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające wpływ na treść decyzji, tj. a) art. 6 i art. 8 k.p.a., polegające na zastosowaniu przy podejmowaniu decyzji przez organy obu instancji w przedmiotowej sprawie przepisów ustawy w zakresie projektowanej przebudowy drogi publicznej z bezpodstawnym pominięciem przepisów ustawy o drogach publicznych, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co narusza zasadę praworządności, a więc działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa adekwatnych w przedmiotowej sprawie. Powyższe, w ocenie W. G., powoduje, że postępowanie było prowadzone w sposób podważający zaufanie obywateli do organów Państwa, tym bardziej, że wobec treści przepisów ustawy o drogach publicznych oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wynikające z wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji kolejowej rozwiązania drogowe wymagające ustalenia linii rozgraniczających inwestycji (drogi publicznej - ul. [...]) w odległości 2 m od istniejącej linii zabudowy należy uznać za naruszające niniejsze przepisy, b) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. mające wpływ na treść decyzji poprzez: - niewyjaśnienie wszystkich okoliczności dotyczących stanu faktycznego, w szczególności związanych z zapewnieniem warunków ochrony środowiska dotyczących "Strefy ochrony wartości przyrodniczych" znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie linii rozgraniczającej inwestycji (ul. [...]), w której to strefie znajduje się twór polodowcowy (wydma-skarpa), starodrzew i zabytkowy budynek z 1900 r., przy błędnym przyjęciu przez organ II instancji, że wystarczające są załączone przez inwestora do wniosku decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia nieodnoszące się do projektowanej przebudowy ul. [...] graniczącej z ww. strefą przyrodniczą. W ocenie skarżącej, zapewnienie warunków ochrony środowiska wymagało dołączenia do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na przebudowie drogi publicznej - ul. [...], - błędną ocenę materiału dowodowego i uznanie, że ustalenie linii rozgraniczającej teren inwestycji w zakresie przebudowy drogi publicznej (ul. [...]) w odległości 2 m od linii istniejącej zabudowy umożliwia zaprojektowanie układu drogowego zgodnie z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie i w rezultacie nałożenie w tym zakresie na inwestora niewykonalnego zobowiązania, - brak ustaleń faktycznych dotyczących sposobu wykorzystania projektowanego w ul. [...] pasa pieszo-jezdnego w odległości 2 m od istniejącej linii zabudowy (linia rozgraniczająca teren) i zapewnienia bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, który w związku z istniejącą wzdłuż tego pasa zabudową mieszkaniową i prowadzoną działalnością gospodarczą stanowić będzie jedyną drogę dojazdową dla samochodów ciężarowych dostawczych, samochodów oczyszczania miasta, straży pożarnej i samochodów osobowych, a jednocześnie ruchu pieszego. Zdaniem skarżącej, w decyzji Ministra nastąpiło zobowiązanie inwestora do spełnienia w ramach projektowanej inwestycji obiektywnie nierealnych wymagań obejmujących ochronę w szczególności przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zanieczyszczenie powietrza - co czyni decyzję obiektywnie niewykonalną wobec szerokości projektowanego pasa pieszo-jezdnego i odległości jego krawędzi od linii zabudowy. Z uwagi na powyższe, w ocenie W. G., nie zapewniono ochrony interesów osób trzecich. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W. G. wniosła również, na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Ministra, bądź ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia ww. wniosku przez Ministra, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości przez sąd administracyjny z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania wykonaniem decyzji trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu skargi skarżąca szczegółowo omówiła podniesione zarzuty. W. G. wyjaśniła mianowicie, że w ul. [...], przy której znajduje się nieruchomość stanowiąca jej własność, inwestor zaplanował budowę tunelu drogowego pod linią kolejową z jednoczesnym poszerzeniem ul. [...] o ciąg pieszo-jezdny. W tej sytuacji linie rozgraniczające ul. [...] pokrywają się z liniami rozgraniczającymi przedsięwzięcia i znajdują się w odległości zaledwie 2 m od linii zabudowy wynikającej z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącej, ruch samochodów ciężarowych i osobowych, samochody oczyszczania miasta, straż pożarna, ruch rowerowy i pieszy, zgodnie z założeniami przedmiotowego wniosku, będzie odbywał się w odległości zaledwie 2 m od linii zabudowy m.in. na działce stanowiącej jej własność. W ocenie skarżącej, decyzja lokalizacyjna została wydana z istotnym naruszeniem prawa procesowego i prawa materialnego, gdyż nie ustaliła i nie uwzględniła uwarunkowań dla przebudowy drogi publicznej, choć projekt w tym zakresie stanowi cześć wniosku inwestora. Skarżąca wskazała, że decyzja Ministra dotyczy ustalenia lokalizacji linii kolejowej i zgodnie z wnioskiem inwestora jest "zbiorczą sprawą administracyjną" obejmującą m.in. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego linii kolejowej w rozumieniu ustawy, sprawę zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości, tj. materię regulowaną w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, sprawę przebudowy układu drogowego tj. materię regulowaną ustawą o drogach publicznych. Chociaż konstrukcja takiej "zbiorczej sprawy" jest słusznie krytykowana w doktrynie prawa administracyjnego i pozostaje w jaskrawej sprzeczności z indywidualnym i konkretnym charakterem sprawy administracyjnej, to jest to konstrukcja znajdująca podstawę normatywną w ustawie i jest obowiązująca. Oznacza to, że uchybienia procesowe, o ile są istotne, dyskwalifikują cały akt administracyjny będący rozstrzygnięciem takiej "zbiorczej sprawy administracyjnej". W konsekwencji w przypadku stwierdzenia tego rodzaju wad nie ma zatasowania ograniczenie wynikające z art. 9r ust. 2 ustawy. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, a uchybienia te są istotne. W ocenie skarżącej, Minister, a wcześniej Wojewoda [...], procedowali w zakresie przebudowy ww. drogi, a w szczególności w zakresie ustalenia odległości linii rozgraniczającej drogi będącej jednocześnie linią rozgraniczającą inwestycji w oderwaniu od przepisów mających zastosowanie w przypadku drogi publicznej, w konsekwencji zobowiązując inwestora do niewykonalnego w świetle przepisów ustawy o drogach publicznych i rozporządzenia zaprojektowania układu drogowego zgodnie z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Zdaniem W. G., powyższy sposób procedowania z jednej strony stanowi naruszenie prawa materialnego z drugiej zaś istotne naruszenie zasad postępowania administracyjnego (zasady praworządności), a także powoduje, że postępowanie prowadzone jest w sposób podważający zaufanie obywateli do organów państwa, wbrew zasadzie wyrażonej w art. 8 k.p.a. Skarżąca stwierdziła, że niejako konsekwencją przyjęcia, że do ustalenia linii rozgraniczającej ul. [...] nie ma zastosowania ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisy miejscowego planu zagospodarowania Centrum Z., a także art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, było naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż zarówno Wojewoda [...], jak i Minister, nie poczynili istotnych ustaleń faktycznych związanych z lokalizacją inwestycji dotyczących warunków ochrony środowiska, w szczególności odnoszących się do "Strefy ochrony wartości przyrodniczych" znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie linii rozgraniczającej teren inwestycji. Ponadto, zdaniem skarżącej, organ II instancji błędnie uznał za wystarczające przedłożone przez inwestora decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, nieodnoszące się do projektowanej przebudowy drogi publicznej (ul. [...]) graniczącej z ww. strefą przyrodniczą, podczas gdy ustalenie warunków ochrony środowiska wymagało dołączenia do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na przebudowie ww. drogi publicznej. W ocenie W. G., równie istotnym naruszeniem powyższych przepisów postępowania administracyjnego jest ustalenie, przy niepoczynieniu w tym zakresie ustaleń faktycznych, że linia rozgraniczającej inwestycji w zakresie przebudowy ul. [...] w odległości 2 m od linii istniejącej zabudowy umożliwia zaprojektowanie układu drogowego zgodnie z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie i w rezultacie nałożenie w tym zakresie na inwestora niewykonalnego zobowiązania. Kolejnym istotnym naruszeniem wyżej wymienionych przepisów prawa administracyjnego jest brak ustaleń faktycznych dotyczących sposobu wykorzystania pasa pieszo-jezdnego w ul. [...] i zapewnienia tym pasem bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, a w konsekwencji zobowiązanie inwestora w ramach projektowanej inwestycji do spełnienia obiektywnie nierealnych, w ocenie skarżącej, wymagań obejmujących ochronę przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zanieczyszczenie powietrza. Zdaniem W. G., powyższe czyni decyzję obiektywnie niewykonalną wobec szerokości projektowanego pasa pieszo-jezdnego i odległości jego krawędzi od linii zabudowy. Odnośnie wniosku o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak również decyzji Wojewody [...], skarżąca wyjaśniła, że zgodnie z art. 9r ust. 2 ustawy, w postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka linii kolejowej, nieruchomości lub działki. Mając na względzie, że decyzja Wojewody [...] dotyczy odcinka linii kolejowej - zaskarżenie nie dotyczy części decyzji dotkniętej wadą w zakresie odcinka linii kolejowej, a całej decyzji. Odwołanie również nie dotyczyło konkretnej nieruchomości lub działki. Tym samym ograniczenie wynikające z powołanego wyżej przepisu nie ma w tym wypadku zastosowania. Skarżąca stwierdziła ponadto, że w przypadku naruszenia gwarancji procesowych przyznanych stronom postępowania administracyjnego - w niniejszym postępowaniu istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mającego wpływ na treść decyzji - art. 9r ust. 2 ustawy nie będzie miał zastosowania. Skarżąca powołała się na pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1144/12, LEX nr 1277987, wydanym na gruncie art. 11 g ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687, ze zm.), o brzmieniu analogicznym do art. 9r ust. 2 ustawy. Tym samym, zdaniem W. G., istotne uchybienia procesowe, określone w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., dyskwalifikują całą decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej i w takim przypadku art. 9r ust. 2 ustawy nie będzie miał zastosowania. Mając na uwadze art. 1 pkt 5 i art. 4 pkt 2 ustawy, skarżąca stwierdziła, że ustawa nie określa warunków i zasad przygotowania inwestycji dotyczących dróg publicznych i w tym zakresie nie może mieć zastosowania. W zakresie, w jakim wniosek o ustalenie lokalizacji linii kolejowej przewiduje przebudowę drogi publicznej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Centrum Z., zastosowanie mają bowiem ustalenia tego planu oraz ustawa o drogach publicznych i rozporządzenie. Tym samym, zdaniem W. G., zasadny jest zarzut naruszenia przez organ II instancji art. 9ad ust. 3 ustawy. W ocenie skarżącej, nie można również zgodzić się z zastosowaną przez organ II instancji wykładnią art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Na potwierdzenie powyższego stwierdzenia W. G. przywołała treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1070/11, LEX 1234050. Uzasadniając zarzut dotyczący naruszenia art. 9q ust. 1 pkt 3 i art. 9o ust. 3 ustawy w związku z art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt. 10 i pkt 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku skarżąca stwierdziła, że zarówno decyzja RDOŚ z [...].10.2009 r., jak i decyzja RDOŚ z [...].10.2011 r., są wiążące dla organu administracji orzekającego w przedmiotowej sprawie, jednak podlegają ocenie w kontekście objęcia ich treścią całego przedsięwzięcia inwestycyjnego, czego Minister nie uczynił w zaskarżonej decyzji. Zdaniem W. G., ww. decyzje nie obejmują całości przedsięwzięcia, brak jest bowiem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na przebudowie drogi publicznej (ul. [...]), wymaganej na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 10 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W rezultacie nieuzyskania przez inwestora powyższej decyzji, skarżąca stwierdziła, że decyzja Ministra nie zawiera warunków wynikających z prawnie chronionych potrzeb ochrony środowiska w zakresie związanym z przebudową drogi publicznej. Ponadto skarżąca podniosła w skardze, że obie decyzje środowiskowe dołączone do wniosku inwestora wydane zostały dla przedsięwzięcia polegającego na modernizacji linii kolejowej, a nie dla przedsięwzięcia wynikającego z wniosku inwestora i objętego zaskarżoną decyzją lokalizacyjną, polegającego na budowie, przebudowie i rozbudowie linii kolejowej. Tym samym, zdaniem skarżącej, wnioskodawca nie wykonał w pełni nałożonego przez ustawę obowiązku uzyskania tych decyzji dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem. Z powyższych powodów organ II instancji błędnie uznał wniosek inwestora w zakresie wymaganych dokumentów za kompletny. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, odniósł się do zarzutów skarżącej i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 14 lipca 2015 r. uczestnik postępowania [...] S.A. odniósł się do zarzutów skargi i wniósł o oddalenie skargi. Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 15 lipca 2015 r., pełnomocnik skarżącej popierając skargę, rozszerzył stanowisko zawarte w skardze poprzez uznanie, że nastąpiło naruszenie przepisów ustawy o transporcie kolejowym i ustawy o drogach publicznych polegające na przekroczeniu zakresu przedmiotowego decyzji ustalającej lokalizację linii kolejowej dla przedmiotowej inwestycji, oraz naruszenie art. 7 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1) lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r. W ocenie Sądu, za niezasadny uznać należy - podniesiony przez skarżącą – zarzut dotyczący naruszenia art. 9ad ust. 3 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, poprzez jego błędne zastosowanie i stwierdzenie, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie są wiążące dla ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji w zakresie dotyczącym przebudowy drogi publicznej. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu należy wskazać, że Minister w zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że na mocy ustawy w dnia 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1152) uchylony został art. 9ad ust. 2 ustawy stanowiący, że w sprawach dotyczących lokalizacji linii kolejowych przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się, z zastrzeżeniem art. 9o ust. 3 pkt 4 lit. g. Na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2014 r., poz. 962), do art. 9ad został bowiem dodany ust. 3, zgodnie z którym w sprawach dotyczących lokalizacji linii kolejowych przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuję się, z zastrzeżeniem art. 9n ust. 2 i art. 9o ust. 3 pkt 4 lit. g ustawy. Ww. ustawa nie zawiera przepisów przejściowych w zakresie wprowadzonego do art. 9ad ustawy ust. 3. Wskazuje jedynie, w art. 2, że do postępowań w sprawie wydania zezwolenia na dopuszczenie do eksploatacji pojazdu kolejowego wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Tym samym, w pozostałym zakresie należy stosować zasady ogólne. Należy podzielić stanowisko Ministra, według którego, o ile w dniu wydania decyzji Wojewody [...] wymóg dotyczący zgodności planowanych inwestycji z przepisami prawa miejscowego (w tym miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego) obowiązywał, o tyle na etapie postępowania przed organem II instancji stan prawny uległ zmianie, a tym samym Minister, orzekając w przedmiotowej sprawie, nie był związany postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] lutego 2010 r. Podkreślić również należy, że żaden przepis rozdziału 2b ustawy nie zawiera wskazania, że decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej powinna być zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani wskazania, że w przypadku, gdy na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej nie jest w ogóle wymagana. Biorąc pod uwagę to, że ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie są wiążące dla ustalenia lokalizacji inwestycji dotyczącej linii kolejowej, nie można uznać za uzasadniony podniesionego przez skarżącą zarzutu dotyczącego naruszenia § 13 ust. 5 Uchwały Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] lutego 2010 r. Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Centrum Miasta Z. oraz art. 14 ust. 8 i art. 15 ust. 2 pkt 1 i pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy wskazać również, że podobne (do zawartego w uchylonym art. 9ad ust. 2 ustawy) wyłączenie stosowania przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na gruncie ustawy o inwestycjach drogowych nie zostało uznane za niekonstytucyjne w wyroku TK z dnia 6 czerwca 2006 r., K 23/05, Dz. U. Nr 106, poz. 720. W literaturze wyrażono pogląd, według którego ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie są wiążące dla ustalenia lokalizacji inwestycji dotyczącej linii kolejowej (zob. E. Skorczyńska, Komentarz do art. 9(ad) ustawy o transporcie kolejowym [w:] P. Wajda (red.), M. Wierzbowski Marek (red.), Ustawa o transporcie kolejowym. Komentarz, LEX, 2014, nr 162200). Sąd nie podziela także zarzutu skarżącej dotyczącego uniemożliwienia inwestorowi zrealizowania nałożonego na niego obowiązku zaprojektowania układu drogowego zgodnie z ustawą o drogach publicznych oraz z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu, skutkujący naruszeniem art. 6 i art. 8 k.p.a. Według Sądu, zgodnie z treścią art. 6 k.p.a., Minister działał na podstawie przepisów prawa, a mianowicie na podstawie przepisów ustawy i przepisów k.p.a. Przepis art. 6 k.p.a. określa zasadę praworządności stosowania prawa przez organy administracji publicznej. W tym ujęciu praworządność oznacza zgodność z normami (przepisami) prawa obowiązującego. Chodzi tu o zakres, w jakim normy prawne regulują procedurę podejmowania decyzji administracyjnej. Do norm tych należą w szczególności normy prawa materialnego stosowane przez organ administracji publicznej (podstawa normatywna decyzji) i normy proceduralne regulujące poszczególne fazy postępowania (podstawa proceduralna decyzji). W ocenie Sądu, stosownie do art. 7 k.p.a., organ II instancji stał na straży praworządności, podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgłoszone w toku postępowania prowadzonego przed organem II instancji uwagi i wnioski stron postępowania zostały przez Ministra rozpatrzone w sposób prawidłowy. Zdaniem Sądu, nie ma podstaw do stwierdzenia, że organ II instancji prowadził postępowanie w sposób, który nie budził zaufania jego uczestników do władzy publicznej i naruszył art. 8 k.p.a. Każdy wniosek strony może być załatwiony dwojako - pozytywnie dla niej, bądź nie, jednak w każdym wypadku rozstrzygniecie musi wynikać z materiału dowodowego sprawy i mieć w nim oparcie. Rozstrzygnięcie nie może pozostawiać wątpliwości co do swojej zasadności, bowiem w przypadku kontroli przez sad administracyjny musi jasno ze sprawy wynikać, która ze stron ma rację, czy organ, czy strona z rozstrzygnięcia organu niezadowolona. Tego wymaga zarówno art. 7, jak i art. 8 k.p.a. (zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2877/12, LEX nr 1518041). Odwołanie skarżącej zawierające zastrzeżenia co do lokalizacji przedmiotowej inwestycji kolejowej zostało przez Ministra przekazane inwestorowi w celu zajęcia przez niego stanowiska co do odległości ustalenia linii rozgraniczającej teren przedmiotowej inwestycji kolejowej w odległości 2 m od nieprzekraczalnej linii zabudowy w związku z projektowanym włączeniem ciągu pieszo-rowerowego do drogi publicznej, sposobu zapewnienia dojazdu i postoju pojazdów (w tym dostawczych), obsługi oczyszczania miasta, straży pożarnej oraz dojazdu i postoju samochodów osobowych do działek o nr ew. [...], z obrębu [...]. W zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że zarówno Wojewoda [...] orzekający w sprawie jako organ I instancji, jak i Minister działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwymi do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej, nie są uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji kolejowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Według art. 9o ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej decyduje o jej przebiegu oraz o wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg linii kolejowej (linie rozgraniczające teren) oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Określenie przez inwestora tych elementów wiąże organ wydający decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji linii kolejowej. Postępowanie to jest prowadzone na wniosek inwestora. Treść wniosku inwestora określa kształt sprawy administracyjnej, do rozstrzygnięcia której kompetentny jest organ administracji publicznej. Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, dotyczy to także przebiegu linii podziału nieruchomości, według sposobu zaproponowanego przez wnioskodawcę. Organy administracji mogą natomiast badać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach ustawy. Organ orzekający w przedmiocie lokalizacji linii kolejowej nie może modyfikować wniosku [...] S.A., ani też korygować przebiegu linii. Aby odmówić ustalenia lokalizacji linii kolejowej w sposób proponowany przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Podkreślić należy, że w toku postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji linii kolejowej organ administracji nie ma prawa modyfikować przebiegu inwestycji wyznaczonego przez inwestora. Nie może też odmówić wydania decyzji pozytywnej, o ile planowana lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Ustawa statuuje zasadę wnioskowego (a nie urzędowego) trybu wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. Wymagane przez przepisy informacje zawarte we wniosku lub załącznikach nie służą tylko do oceny możliwości wszczęcia postępowania, a wręcz przeciwnie, w zdecydowanej ich większości mogą, a nawet wręcz powinny być następnie użyte w postępowaniu jako środki dowodowe. Wniosek o ustalenie lokalizacji linii kolejowej jest w rozumieniu k.p.a. żądaniem wszczęcia postępowania w tej sprawie i powinien odpowiadać minimalnym wymaganiom formalnym określonym w art. 63 § 2 k.p.a. Wymagania dotyczące treści wniosku, o których mowa w art. 90 ustawy, są w rozumieniu powołanego przepisu 63 § 2 k.p.a., właśnie "wymaganiami określonymi w przepisach szczególnych" i mają dla składającego wniosek charakter równie wiążący, jak wymagania kodeksowe. Z treści uzasadnienia postanowienia NSA z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II OPS 2/14 oraz z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 października 2012 r., sygn. K 4/10 wynika, że występuje specyfika spraw dotyczących budowy dróg publicznych, których budowa jest realizacją celu publicznego. TK zwrócił uwagę, że drogi publiczne są budowane nie w interesie państwa, jednostki samorządu terytorialnego czy zarządcy drogi, lecz w interesie wszystkich członków społeczeństwa, także tych wywłaszczonych. TK wskazał jednocześnie, że "Należy zauważyć, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w sobie nie tylko rozstrzygnięcia kilku różnych kwestii administracyjnoprawnych i odnosi skutek w stosunku do licznej grupy podmiotów, ale – jeśli chodzi o skutki cywilnoprawne – rodzi je w odniesieniu do wielu nieruchomości, przez które przebiegać ma planowana droga. Dokonując konstytucyjnoprawnej oceny zakwestionowanych przepisów, trzeba mieć na względzie liniowy charakter inwestycji drogowych, który dyktuje w sposób naturalny pewne rozstrzygnięcia, w szczególności co do wyboru nieruchomości objętych decyzją i – w następstwie jej wydania – wywłaszczonych. Wydaje się oczywiste, że – przy założonym przebiegu drogi – z jednej strony, wybór działek, przez które ma ona przebiegać, jest bardzo ograniczony albo wręcz wybór taki nie istnieje, z drugiej strony – wypadnięcie choćby jednej z grupy wywłaszczanych nieruchomości może unicestwić całą inwestycję". Cytowany pogląd TK ma zastosowanie także w odniesieniu do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji dotyczących linii kolejowych. Inwestor w piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. wyjaśnił, że ciąg pieszo-jezdny zaplanowany do realizacji na działkach nr [...] z obrębu [...], posiada szerokość zgodną z obowiązującymi warunkami technicznymi i umożliwia dojazd pojazdów do pozostałych po podziale działek nr [...] z obrębu [...]. Należy także podkreślić, że mapa w skali 1:500, która przedstawia istniejące uzbrojenie terenu, proponowany przebieg linii kolejowej z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla planowanych obiektów budowlanych m.in. w zakresie przebudowy ul. [...] (załącznik nr 1 do decyzji Wojewody [...]), została przygotowana przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia oraz niezbędną wiedzę w zakresie projektowania drogowych obiektów budowlanych. Nie można zatem podzielić zarzutu skarżącej, że w niniejszej sprawie organy administracji publicznej obu instancji zobowiązały inwestora do niewykonalnego zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych i rozporządzenia zaprojektowania układu drogowego zgodnie z warunkami technicznymi, jakimi powinny odpowiadać drogi publiczne. Odnosząc się do stwierdzenia strony skarżącej, że ustawa nie określa warunków i zasad przygotowania inwestycji dotyczących dróg publicznych i w tym zakresie nie może mieć zastosowania do zaplanowanej przebudowy ul. [...], należy wskazać, że ustawa nie definiuje pojęcia "inwestycja dotycząca linii kolejowej". W ocenie Sądu, w pojęciu tym mieści budowa tunelu w ul. [...] wraz z dojazdami do niego, zwłaszcza wtedy, gdy tunel taki jest budowany na skrzyżowaniu z torami kolejowymi. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, do zarządów kolei należy również: budowa skrzyżowań dróg z torami kolejowymi w różnych poziomach w razie budowy nowej lub zmiany trasy istniejącej linii kolejowej, zwiększenia ilości torów, elektryfikacji linii, zwiększenia szybkości lub częstotliwości ruchu pociągów. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, który Sąd w tym składzie w pełni podziela, według którego "Pojęcia "inwestycja dotycząca linii kolejowej" nie można utożsamiać z linią kolejową. Przygotowanie inwestycji dotyczącej linii kolejowej w rozumieniu art. 9n u.t.k. może obejmować przedsięwzięcia, które są związane ściśle z linią kolejową i są konieczne. W pojęciu tym mieści się budowa wiaduktu drogowego wraz z dojazdami do niego, jeżeli wiadukt taki jest budowany na skrzyżowaniu z torami kolejowymi, albowiem budowa skrzyżowań dróg publicznych z torami kolejowymi w rożnych poziomach należy do kolei (art. 28 ust. 2 pkt 3 u.d.p.). Dla przyjęcia stanowiska, iż tego rodzaju wiadukt wraz z dojazdami do tego wiaduktu jest inwestycją dotyczącą linii kolejowej, nie jest niezbędny wywód, iż tego rodzaju inwestycja stanowi budowlę w rozumieniu art. 4 pkt 2 u.t.k. będącą drogą przeznaczoną do prowadzenia ruchu kolejowego" (zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1181/11, LEX nr 1151821). Wykładnię pojęcia "inwestycja dotycząca linii kolejowej" należy przeprowadzić z uwzględnieniem znaczenia pojęcia proces inwestycyjno-budowlany. Określenie "proces inwestycyjno-budowlany" jest zaliczane do pojęć języka prawniczego. Brak konsekwencji terminologicznej i wiele niejasności w tym zakresie dostrzega S. Jędrzejewski. Jego zdaniem ze względu na potrzeby praktyczne należy dokonać rozdzielenia pojęć: "proces budowlany" oraz "proces budowy" (S. Jędrzejewski, Proces budowlany: zagadnienia administracyjno-budowlane, Bydgoszcz 1995, s. 27). Proces budowlany oznacza działalność regulowaną prawem, w ramach której odbywają się następujące czynności: projektowanie, budowa, utrzymanie i rozbiórka obiektów budowlanych. Proces budowy obejmuje wykonywanie robót budowlanych. Pojęcie procesu inwestycyjno-budowlanego jest pojęciem najszerszym, które obejmuje "stadium poprzedzające proces budowlany, to znaczy działania związane z planowaniem i zagospodarowaniem przestrzennym (postępowanie w sprawach przeznaczania terenu na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania)" (zob. J. Goździewicz-Biechońska, Wadliwość decyzji administracyjnych w procesie inwestycyjno-budowlanym, Warszawa 2011, s. 30). W ramach problematyki procesu inwestycyjno-budowlanego można wyróżnić dwa zasadnicze zagadnienia obejmujące: 1) przebieg przygotowania i realizacji inwestycji budowlanej oraz 2) współdziałanie pomiędzy uczestnikami procesu inwestycyjnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy uznać za prawidłową interpretację organu obejmującą treść pojęcia "inwestycja dotycząca linii kolejowej". Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych w zw. z § 3 pkt. 2 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię, należy podzielić stanowisko organu II, który w zaskarżonej decyzji wskazał, że art. 43 ustawy o drogach publicznych określa generalny obowiązek zachowania w szczególności ze względów bezpieczeństwa odpowiedniej odległości pomiędzy obiektami budowlanymi zlokalizowanymi przy drodze, a zewnętrzną krawędzią jezdni. Celem normy wynikającej z tego przepisu jest określenie wymagań dla zminimalizowania wzajemnych negatywnych oddziaływań pomiędzy istniejącą już drogą publiczną, a innymi obiektami budowlanymi, które mają być dopiero usytuowane w pobliżu tej drogi. Zdaniem NSA, "1. Art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie dotyczy sytuowania drogi publicznej przy istniejącym obiekcie budowlanym (ani przeznaczenia terenu pod drogę w planie miejscowym). 2. Dyspozycja art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych normuje odległości, jakie muszą być zachowane między obiektem budowlanym, a krawędzią jezdni istniejącej drogi publicznej, podczas budowy obiektu budowlanego. Przepis ten nie normuje przeznaczenia terenu na drogę publiczną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. 3. Obrona interesu prawnego opartego o tytuł prawny podmiotu dysponującego "dotychczasowym zagospodarowaniem", w które ingeruje norma planu miejscowego, ustanawiająca zmieniony sposób zagospodarowania terenu, nie znajduje oparcia w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych" (zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1687/07, LEX nr 470931). W ocenie Sądu, niezastosowanie przez organ II instancji przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 43 ustawy o drogach publicznych nie stanowiło naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. Nie można podzielić zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia art. 9q ust. 1 pkt 3 i art. 9o ust. 3 ustawy w zw. z art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 10 i pkt 11 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku. Odpowiadając na ten zarzut należy stwierdzić, że w pkt 2 załącznika do decyzji RDOŚ z [...] października 2011 r., stanowiącego charakterystykę przedsięwzięcia, w ramach kontrolowanego przedsięwzięcia, w zakresie branży drogowej, planowana jest likwidacja skrzyżowania oraz budowa tunelu drogowego w [...]. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, która została wydana dla przedmiotowej inwestycji kolejowej obejmowała przebudowę ul. [...]. W literaturze wskazuje się, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, którego zwieńczeniem jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, służy ocenie na wstępnym etapie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne oddziaływania na środowisko, które następnie powinny być wykorzystane na dalszych etapach postępowania administracyjnego (K. Gruszecki, Komentarz do art. 72 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Lex 2009). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest, zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, aktem administracyjnym ustalającym środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Ustalenie tychże uwarunkowań powinno być w konsekwencji podstawowym elementem jej treści. Ustalenie uwarunkowań powinno nastąpić w trakcie postępowania zmierzającego do wydania tejże decyzji, przy czym szczególnym elementem takiego postępowania, w sytuacjach określonych ustawą, może być procedura indywidualnej podstawowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przeprowadzenie takiej procedury daje zestaw prawnie określonych informacji, uzyskanych w szczególnym, sformalizowanym trybie, służących ustaleniu treści decyzji. Brak wymogu przeprowadzenia procedury indywidualnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie oznacza jednak, że środowiskowe uwarunkowania nie powinny być w decyzji określone – przepis art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku ma charakter generalny i dotyczy treści każdej decyzji tego typu. Wymagania dotyczące treści decyzji środowiskowej, odnoszące się do decyzji wydawanej w postępowaniu obejmującym procedurę oceny podstawowej, szczegółowo określa art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W treści decyzji powinny znaleźć się m.in.: ewentualne stwierdzenie potrzeby dokonania kompensacji przyrodniczej, utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania czy wykonania analizy porealizacyjnej oraz ewentualne nałożenie obowiązku przeprowadzenia procedury uzupełniającej. Decyzja środowiskowa dotyczy konkretnego – co do rodzaju i miejsca realizacji – przedsięwzięcia, ma się odnosić zarówno do fazy jego realizacji, jak i eksploatacji. W kontrolowanej sprawie w ramach planowanego przedsięwzięcia będą realizowane głównie prace modernizacyjne i budowlane polegające głównie na dobudowaniu dwóch torów północnej stronie torów istniejących na odcinku [...]. Celem planowanego przedsięwzięcia będzie poprawa przepustowości na ww. odcinku regulacji torów w planie i profilu na dojeździe [...], modernizacji układów torowych obejmującej wymianę nawierzchni, korektę układów geometrycznych, przebudowę głowić rozjazdowych na linii [...] w miejscu doprowadzenia linii na stację w Z. oraz przebudowie skrzyżowań w poziomie szyn na odcinku [...] na wielopoziomowe w celu poprawienia warunków bezpieczeństwa eksploatacji linii kolejowej. Należy podzielić stanowisko organu, że określenie "modernizacja" użyte w decyzji RDOŚ z dnia [...].10.2009 r. oraz w decyzji RDOŚ z dnia [...].10.2011 r. faktycznie oznacza budowę, przebudowę i rozbudowę linii kolejowej [...] na odcinku [...], a zatem przedsięwzięcie wskazane w ww. decyzjach RDOŚ jest zgodne z wnioskiem inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, którego przedmiotem były prace polegające na budowie, przebudowie i rozbudowie linii kolejowej [...]. Pojęcie "modernizacja" w języku powszechnym oznacza unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu budowlanego lub jego części. Zgodnie z art. 4 pkt 43 ustawy, modernizacja oznacza większe prace modyfikacyjne wykonywane w podsystemie lub w jego części, poprawiające całkowite osiągi podsystemu. Jak wynika z art. 4 pkt 31 ustawy, podsystem to część systemu kolei o charakterze strukturalnym bądź funkcjonalnym, dla której ustalono odrębne zasadnicze wymagania dotyczące interoperacyjności systemu kolei. Pojęcia: budowa, przebudowa, a także rozbudowa są zdefiniowane w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2010, Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Uwzględniając definicje legalne ww. pojęć należy stwierdzić, że definicja ustawowa pojęcia "modernizacja" na gruncie ustawy obejmuje budowę, rozbudowę i przebudowę. Oznacza to, że posłużenie się w ww. decyzjach RDOŚ w W. określeniem "modernizacja" nie wskazuje na to, że budowa, rozbudowa i przebudowa linii kolejowej, objęte decyzją o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej i decyzją Ministra, nie są objęte w całości decyzjami RDOŚ w W., o których mowa, ani też nie przesądza o wadliwości tych decyzji. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 7, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. należy stwierdzić, że w kontrolowanej sprawie została przeprowadzona wszechstronna i rzetelna analiza zebranego materiału dowodowego oraz ocena poczynionych ustaleń faktycznych w świetle przesłanek określonych w art. 9q ustawy. Sformułowana w art. 7 k.p.a. ogólna zasada postępowania administracyjnego odnosi się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak i do stosowania norm prawa materialnego, to jest do całokształtu przepisów prawnych służących "załatwieniu sprawy". W ocenie Sądu, organ II instancji prowadząc niniejsze postępowanie należycie wypełnił dyspozycję art. 77 § 1 k.p.a. i rozważył cały materiał dowodowy. Organ uwzględnił stanowisko inwestora, w którym ustosunkował się do zgłaszanych przez strony zarzutów oraz wniesionych zastrzeżeń i uwag stron. Zdaniem Sądu, analiza materiału dowodowego została przeprowadzona zgodnie z art. 80 k.p.a., łącznie z oceną zebranych dowodów i znalazła swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu II instancji. Zdaniem NSA, "Prawidłowe sporządzenie uzasadnienia decyzji wymaga najpierw dokonania oceny dowodów, z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Na tym etapie organ winien ocenić, którym dowodom winien odmówić dania wiary (w całości bądź części), a którym dać wiarę i dlaczego. Ta praca myślowa organu znaleźć winna odzwierciedlenie w odrębnej części uzasadnienia decyzji (uzasadnieniu faktycznym, które w szczególności winno zawierać wskazanie dowodów, na których organ się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności (verba legis - art. 107 § 3 in medio k.p.a.). Dopiero wykonanie tej pracy myślowej organu, winno być przełożone na ustalony stan faktyczny, to jest wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione. Tylko bowiem fakty ustalone przez organ, a nie twierdzone przez strony, mogą być podstawą aktu subsumcji (podciągnięcia prawidłowo ustalonego przez organ stanu faktycznego, pod normę prawa materialnego, która winna znaleźć zastosowanie w sprawie)", (zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2234/12, LEX nr 1569034). Odnosząc się do podniesionej w skardze kwestii zapewnienia warunków ochrony środowiska dotyczących "Strefy ochrony wartości przyrodniczych" znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie linii rozgraniczającej planowanej inwestycji, należy wskazać, że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej Minister wziął pod uwagę treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowego przedsięwzięcia (decyzji RDOŚ z dnia [...].10.2009 r. oraz decyzji RDOŚ z dnia [...].11.2011 r.). Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uwarunkować oznacza uzależnić od określonych warunków. Inaczej mówiąc uwarunkować czymś swoją zgodę. Uwarunkowania środowiskowe powinny obejmować ogół elementów przyrodniczych, znajdujących się zarówno w stanie naturalnym, jak też przekształconych w wyniku działalności człowieka. Uwarunkowania środowiskowe należy odnosić do układu relacji człowieka ze środowiskiem jako podmiotu oddziałującego na środowisko. Według G. Dobrowolskiego, "Przedmiotem postępowania zmierzającego do wydania decyzji, o której mowa w art. 71 ustawy o ocenach, jest określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji konkretnego przedsięwzięcia" (G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s. 268). J. Goździewicz -Biechońska rozpatrując charakter prawny decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdza, że jest "ona decyzją administracyjną w znaczeniu kodeksu postępowania administracyjnego, wykazuje ponadto cechy szczególne: nie stwarza praw do terenu, nie narusza praw własności i uprawnień innych osób, wiąże natomiast organ wydający decyzje wymienione w art. 72 u.u.i.ś." (J. Goździewicz-Biechońska, Wadliwość decyzji administracyjnych w procesie inwestycyjno-budowlanym, Warszawa 2011, s. 41). Według cytowanej autorki zapewnienie spełnienia wymagań dotyczących ochrony środowiska w procesie inwestycyjno-budowlanym stanowi fundamentalną zasadę wyrażona zarówno w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie, na etapie postępowania środowiskowego, zakończonego wydaniem decyzji RDOŚ z dnia [...].10.2009 r. oraz decyzji RDOŚ z dnia [...].10.2011 r., określających dla omawianego przedsięwzięcia środowiskowe uwarunkowania nastąpiła ocena oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. W kontrolowanej sprawie Wojewoda [...], jak i organ II instancji, w ramach postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji ww. inwestycji kolejowej, byli związani ustaleniami decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Należy podnieść, że na potrzeby sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wykonana została analiza wielokryterialna w zakresie wpływu czynników określonych zarówno dla fazy realizacji jak i eksploatacji przedsięwzięcia, na: ludzi, florę, faunę, wodę, glebę, powietrze, klimat, krajobraz, wzajemne ich oddziaływania oraz dobra materialne i dziedzictwo kulturowe. W ramach analizy wielokryterialnej w fazie realizacji przedsięwzięcia uwzględniono następujące oddziaływania: krótkotrwały hałas związany z użyciem sprzętu ciężkiego, antropopresja na wyjątkowo cenne i wrażliwe ekosystemy oraz obszary ochrony roślin i zwierząt, możliwość zanieczyszczenia środowiska gruntowo-wodnego substancjami ropopochodnymi i Innymi używanymi podczas prac modernizacyjnych, zniszczenie roślinności i krajobrazu w pobliżu linii w związku z budową sieci elektrycznej niezwiązanej z linią oraz osadzanie się materiałów zanieczyszczonych w pobliżu torów. Przeprowadzona analiza wykazała, iż różnice w oddziaływaniu na środowisko poszczególnych opcji są niewielkie. W ramach analizy wielokryterialnej w fazie eksploatacji przedsięwzięcia pod uwagę wzięte zostały następujące czynniki mające wpływ na środowisko: emisja hałasu, możliwość zniszczenia przylegających ekosystemów, możliwość zanieczyszczenia gleby, wód powierzchniowych i gruntowych w wyniku wypadków przy transporcie materiałów niebezpiecznych, możliwość zderzenia z pojazdami na przejazdach oraz możliwość zderzenia ze zwierzętami na trasach migracji zwierząt. W tym zakresie najkorzystniejsza dla środowiska okazała się opcja 1+. Jednocześnie opcja 1 + wyróżnia się spośród wszystkich mniejszym oddziaływaniem na środowisko wodne oraz została oceniona wysoko pod względem bezpieczeństwa drogowo-kolejowego, gdyż zmniejszona zostanie kolizyjność transportu drogowego z kolejowym. Należy wyjaśnić, że raport taki jest podstawowym dokumentem wykorzystywanym w trakcie indywidualnych procedur oceny oddziaływania na środowisko dla uzyskania informacji, które w takiej procedurze powinny być zebrane i zgodnie z ustawą wykorzystane. Raport taki powinien być traktowany jako sformalizowany środek dowodowy stosowany w odpowiednich postępowaniach administracyjnych. Sformalizowany przede wszystkim dlatego, że ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku konstruuje w rozdziale 2 działu V bardzo rozbudowany zestaw wymagań, jakim tego typu dokument powinien odpowiadać. Są to przede wszystkim wymagania o charakterze materialnym, dotyczące treści, ale także formalnym. Istotne jest założenie, iż chociaż ustalone wymagania są wiążące, raport musi je spełniać, to jednak istnieją możliwości "dopasowywania" raportu do konkretnego przedsięwzięcia i postępowania z tym przedsięwzięciem związanego. Szczegółowe wymagania dotyczące treści raportu zawiera przede wszystkim art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Jednym z najważniejszych elementów jest opis analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, a także wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, wraz z uzasadnieniem ich wyboru. W raporcie musi znaleźć się określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów i uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko. Za sporządzenie i przedłożenie raportu odpowiada inwestor. Raport musi także określać źródła informacji stanowiące podstawę jego sporządzenia. Odnosząc się do stwierdzenia skarżącej, że brak ustaleń faktycznych dotyczących sposobu wykorzystania projektowanego w ul. [...] pasa pieszo-jezdnego w odległości 2 m od istniejącej linii zabudowy, skutkuje zobowiązaniem inwestora do spełnienia obiektywnie nierealnych wymagań należy wyjaśnić, że działki nr [...], z obrębu [...], powstałe po podziale działek nr [...], stanowiące własność skarżącej, mają zapewniony dostęp do drogi publicznej - ul. [...]. Wskazać należy, że organ II instancji w pkt II zaskarżonej decyzji zobowiązał inwestora do zapewnienia dostępu do drogi publicznej ww. działkom na czas prowadzenia robót budowlanych, tj. do czasu oddania do użytkowania przedmiotowej inwestycji (w tym ciągu pieszo-jezdnego, który będzie zlokalizowany na działkach o nr ew. [...], a który stanowić będzie część drogi publicznej - ul. [...]). Nie można podzielić zarzutu skarżącej dotyczącego niewykonalności decyzji Ministra wobec ustalonej szerokości projektowanego pasa pieszo-jezdnego i odległości jego krawędzi od linii zabudowy. W niniejszej sprawie, inwestor, posiadający specjalistyczną wiedzę w zakresie projektowania inwestycji liniowych, jaką jest linia kolejowa, zaproponował taki, a nie inny zakres zajęcia terenu w niniejszej sprawie oraz konkretne rozwiązania projektowe. W ocenie Sądu, błędne jest przekonanie skarżącej, że decyzję Ministra, oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...], dotyczące odcinka linii kolejowej relacji [...], można potraktować jako decyzje dotknięte wadą skutkująca koniecznością ich uchylenia w całości. Pomimo że decyzja Ministra oraz decyzja Wojewody [...] obejmują swym zakresem ustalenie lokalizacji jedynie odcinka linii kolejowej relacji [...], a nie całej linii kolejowej, nie prowadzi to do wniosku, że ewentualne wady dotyczące części ww. decyzji oznaczają konieczność uchylenia ich w całości. Zgodnie z art. 9r ust. 2 ustawy, w postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka linii kolejowej, nieruchomości lub działki. Treść cytowanego wyżej przepisu dotyczy sytuacji, w których wadliwość decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, uzasadniająca uchylenie tej decyzji w postępowaniu odwoławczym, względnie uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym, dotyczy wyłącznie części inwestycji (odcinka linii kolejowej, nieruchomości lub działki). W takich sytuacjach ustawodawca wprowadza wyraźny zakaz uchylenia (stwierdzenia nieważności) wyżej wskazanej decyzji w całości, nakazując a contrario wydawanie w takich przypadkach orzeczeń uchylających (stwierdzających nieważność) decyzji jedynie w części. Przepis ten jest powieleniem analogicznych rozwiązań zawartych w epizodycznej ustawie drogowej (zob. E. Skorczyńska, Komentarz do art. 9r ustawy o transporcie kolejowym [w:] P. Wajda (red.), M. Wierzbowski Marek (red.), Ustawa o transporcie kolejowym. Komentarz, LEX, 2014, nr 162200). Pojęcie "odcinek linii kolejowej" oznacza część linii kolejowej objętej konkretnym wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji tej linii, nie zaś część linii kolejowej konkretnej relacji. Należy podkreślić, że inwestycja w zakresie linii kolejowej jest inwestycją liniową obejmującą wiele nieruchomości. Powyższe wyznacza konieczność realizacji etapowo poszczególnych fragmentów linii kolejowej. Wady decyzji Ministra uchylającej w części i orzekającej w tym zakresie co do istoty sprawy oraz utrzymującej w mocy w pozostałym zakresie decyzję Wojewody [...], dotyczące odcinka linii kolejowej, nieruchomości lub działki, nie oznaczają konieczności uchylenia jej w całości. Odnosząc się do stanowiska strony skarżącej przedstawionego na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 15 lipca 2015 r., że nastąpiło naruszenie przepisów ustawy o transporcie kolejowym i ustawy o drogach publicznych polegające na przekroczeniu zakresu przedmiotowego decyzji ustalającej lokalizację linii kolejowej dla przedmiotowej inwestycji, oraz naruszenie art. 7 k.p.a., powtórzyć należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że "Pojęcia "inwestycja dotycząca linii kolejowej" nie można utożsamiać z linią kolejową. Przygotowanie inwestycji dotyczącej linii kolejowej w rozumieniu art. 9n u.t.k. może obejmować przedsięwzięcia, które są związane ściśle z linią kolejową i są konieczne. W pojęciu tym mieści się budowa wiaduktu drogowego wraz z dojazdami do niego, jeżeli wiadukt taki jest budowany na skrzyżowaniu z torami kolejowymi, albowiem budowa skrzyżowań dróg publicznych z torami kolejowymi w rożnych poziomach należy do kolei (art. 28 ust. 2 pkt 3 u.d.p.). Dla przyjęcia stanowiska, iż tego rodzaju wiadukt wraz z dojazdami do tego wiaduktu jest inwestycją dotyczącą linii kolejowej, nie jest niezbędny wywód, iż tego rodzaju inwestycja stanowi budowlę w rozumieniu art. 4 pkt 2 u.t.k. będącą drogą przeznaczoną do prowadzenia ruchu kolejowego". (zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1181/11, LEX nr 1151821). W ocenie Sądu, nie nastąpiło naruszenie przepisów ustawy o transporcie kolejowym i ustawy o drogach publicznych polegające na przekroczeniu zakresu przedmiotowego decyzji ustalającej lokalizację linii kolejowej dla przedmiotowej inwestycji, oraz naruszenie art. 7 k.p.a. Pojęcie "inwestycja dotycząca linii kolejowej" należy interpretować w ramach znaczenia określenia "infrastruktura techniczna", która spełnia szczególne funkcje ogólnospołeczne. W literaturze zwrócono uwagę, że obowiązujące ustawodawstwo polskie czyni z infrastruktury kategorię prawną. Na gruncie ustawowym określono rodzaje rodzaje rzeczy, budynków, budowli lub urządzeń zaliczanych do takiej infrastruktury. Podstawą ich wyróżnienia stało się przeznaczenie, a czasami także lokalizacja (np. infrastruktura kolejowa) (zob. R. Stasikowski, Transport kolejowy. Analiza administracyjnoprawna, Warszawa 2013, s. 65). Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. znalazły jednoznaczny wyraz w jej uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.