IV SA/Wa 1535/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 11 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi W. D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj.: 1). zwolnić W. D. od kosztów sądowych, 2). ustanowić adwokata z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W.. W. D. w skardze na wskazane w sentencji postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] lipca 2011 r. znak: [...] zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Z informacji zawartych w formularzu wniosku wynika, iż skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z małżonką. Źródłem utrzymania rodziny wnioskodawcy są świadczenia emerytalne w łącznej wysokości 1864, 13 zł brutto miesięcznie. Z rubryki 7 dotyczącej stanu majątkowego wynika, iż żona skarżącego z tytułu otrzymanego w 2010 r. spadku nabyła ½ domu o pow. 99 m2 oraz ½ nieruchomości rolnej o pow. 8,5 ha. W związku z tym, że dział spadku w stosunku do nabytego majątku nie został jeszcze przeprowadzony, nieruchomość rolna nie jest dotychczas użytkowana i nie przynosi dochodów. Według oświadczenia skarżącego, opłacany jest natomiast z tego tytułu podatek rolny. Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazał, iż nie jest w stanie poniesienie jakichkolwiek kosztów sądowych w niniejszej sprawie, bowiem jego sytuacja materialna jest trudna. Aktualnie kwota uzyskiwanych dochodów (1598,13 zł netto) nie wystarcza często na zaspokojenie niezbędnych potrzeb, a także pokrycia kosztów leczenia, których miesięczna wysokość kształtuje się na poziomie ok. 1560 zł. Zarówno wnioskodawca jak i jego żona są osobami schorowanymi, skarżący aktualnie oczekuje na operację kolana. Rozpoznając wniosek, stwierdzono co następuje: Na gruncie obowiązujących regulacji prawnych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Jednakże przepisy postępowania sadowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nieposiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącego dotyczy obu instytucji prawa pomocy tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika. Ze względu na tak określone granice wniosku, skarżący powinien udowodnić, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje go przepis art. 246 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a. Stan majątkowy, dochodowy i rodzinny skarżącego opisany we wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy we zakresie całkowitym. Udowodnił on bowiem, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Należy mieć na uwadze, iż jedynym dochodem skarżącego i jego małżonki są świadczenia emerytalne w łącznej wysokości 1864,13 zł brutto miesięcznie. Dochody te prawie w całości przeznaczane są na pokrycie kosztów utrzymania domu, leczenia oraz bieżących wydatków. Zestawiając wysokość kosztów sądowych związanych z wniesieniem skargi oraz ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z wysokością środków finansowych, którymi skarżący dysponuje na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, mając także na uwadze, że skarżący nie posiada oszczędności, które mogłyby stanowić dodatkowe źródło dochodów, należało uznać, że spełnia on przesłankę z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Uiszczenie przez skarżącego kosztów sądowych oraz kosztów ewentualnego zastępstwa procesowego mogłoby skutkować brakiem możliwości zaspokojenia jego niezbędnych potrzeb życiowych. Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.