IV SA/Wa 1537/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazania przywrócenia poprzedniego stanu zagospodarowania działki 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz skarżącego M. W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2016 r., wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej "k.p.a." w związku z art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 199 z późn. zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", po rozpatrzeniu odwołania M. W. od decyzji Burmistrza W. z [...] stycznia 2016 r., sygn. [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego stanu zagospodarowania działki o nr ew. [...] położonej w miejscowości W., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Stan faktyczny sprawy jest następujący: Burmistrz W. decyzją z [...] stycznia 2016 r., po wszczęciu postępowania administracyjnego na wniosek E. W., nakazał M. W. przywrócenie poprzedniego stanu zagospodarowania działki nr ew. [...] położonej w miejscowości W. poprzez usunięcie ciężkiego sprzętu i użytkowanie terenu zgodnie z jego przeznaczeniem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ ustalił, że M. W. jest właścicielem działki nr ew. [...], prowadzi zarejestrowaną działalność gospodarczą pod nazwą [...] przy ul. [...] w R. Działka nr ew. [...] w W. jest dodatkowym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług transportowych, robót drogowych, pomocy drogowej oraz sprzedaży ciężkiego sprzętu budowlanego, wpisanej do CEIDG. Jednocześnie organ wskazał, że działka nr ew. [...], zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta W. dla obszaru części ul. [...] i miejscowości N., uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w W. z [...] lipca 2013 r. (opubl. w Dz. Urz. Woj. [...]. w dniu [...] sierpnia 2013 r. poz. [...]) Analizowana działka usytuowana jest na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem usług oznaczonych symbolem MNU2. Dla terenów oznaczonych symbolem MNU o numerach od 1 do 17 plan ustala jako przeznaczenie podstawowe - zabudowę jednorodzinną, a jako przeznaczenie uzupełniające - usługi nieuciążliwe. Zapisy planu określają usługi jako wszelkie budynki, lokale użytkowe lub budowlane, które służą do prowadzenia odpłatnej lub nieodpłatnej działalności mającej na celu zaspokojenie potrzeb ludności. Usługi nieuciążliwe to, zgodnie z planem, usługi handlu detalicznego, gastronomii, nieuciążliwego rzemiosła (obsługa ludności obejmująca drobną wytwórczość, naprawy i konserwację), administracji i bezpieczeństwa publicznego, łączności, informacji, nauki i oświaty, zdrowia i opieki społecznej, kultu religijnego, kultury i rozrywki, wypoczynku, rekreacji i sportu, banków i innych o analogicznym charakterze i stopniu uciążliwości, których funkcjonowanie: a) nie powoduje przekroczenia żadnego z parametrów dopuszczalnego poziomu szkodliwych lub uciążliwych oddziaływań na środowisko poza zajmowaną działką, za wyjątkiem związanych z łącznością publiczną; 2) ani w żaden oczywisty sposób nie pogarsza warunków użytkowania terenów sąsiadujących. Ponadto z § 34 uchwały wynika zakaz tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów, za wyjątkiem tymczasowego zagospodarowania w formie terenów zieleni lub jako terenów rolnych do czasu wykorzystania terenów zgodnie z planem. Organ I instancji na podstawie zebranego materiału dowodowego, m.in. scan protokołu kontroli nr [...] z załącznikami przesłany przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w W. przy piśmie z 14 października 2015 r., dokonał następujących ustaleń: 1. najbliższe sąsiedztwo przedmiotowej działki stanowią tereny zamieszkania jednorodzinnego od strony północnej - działka E. W., od strony wschodniej - budynek mieszkalny, od strony południowej budynek mieszkalno-usługowy, w którym mieści się siedziba firmy transportowej, od strony zachodniej działki niezabudowane i niezagospodarowane; 2. teren nieruchomości jest ogrodzony, niezabudowany, nieutwardzony i nieskanalizowany; 3. na terenie nieruchomości znajdują się trzy kontenery socjalne, dla pracowników, połączone w jedną całość; 4. w dniu kontroli na przedmiotowej działce znajdowały się maszyny budowlane przeznaczone do sprzedaży oraz wykorzystywane przez właściciela firmy, a także samochody ciężarowe wykorzystywane podczas prowadzenia działalności gospodarczej; 5. podmiot posiada następujące pojazdy samochodowe i maszyny budowlane: 3 samochody ciężarowe (w tym dwie pomoce drogowe), 2 wywrotki do 15 ton, 2 wywrotki do 7 ton, koparka kołowa - 3 szt., równiarka kołowa - 1 szt., walec drogowy - 2 szt., koparko-ładowarka - 1 szt., ładowarki - 3 szt. W dniu kontroli nie wszystkie pojazdy znajdowały się na terenie prowadzonej działalności, potencjalnie wszystkie posiadane pojazdy ciężarowe i maszyny budowlane mogą być parkowane na terenie przedmiotowej działki. 6. właściciel działki nie prowadzi na jej terenie przeglądów eksploatacyjnych posiadanych maszyn i pojazdów ciężarowych oraz poważniejszych napraw. Są one przeprowadzane przez podmiot zewnętrzny. Na terenie firmy przeprowadzane są doraźne naprawy (prostowanie pogiętych elementów, przyspawanie oderwanych lub odłamanych sporników, dolewki płynów eksploatacyjnych). Pismem z 26 października 2015 r. M. W. potwierdził, że na przedmiotowej nieruchomości prowadzona jest działalność gospodarcza polegająca na handlu detalicznymi pojazdami, które wykorzystywane są do wykonywania zleceń na rzecz innych podmiotów poza terenem działki. Z kolei pismem z 20 listopada 2015 r. poinformował, że na przedmiotowej nieruchomości będzie prowadzona budowa budynku usługowego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej oraz załączył kopię decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę z [...] maja 2015 r. nr [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożył M. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. rozpatrując odwołanie M. W. uznało, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Kolegium wskazało, że podstawę materialnoprawną decyzji Burmistrza W. z [...] stycznia 2016 r. stanowi przepis art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., który stanowi, iż w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2 (tj. która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku), bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 59 ust. 3 u.p.z.p. znajduje odpowiednie zastosowanie również w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku, dokonanej w sposób niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por.: wyrok NSA z 21 stycznia 2009 r., II OSK 6/08). W ocenie organu odwoławczego - Burmistrz W. prawidłowo wywiódł, opierając się na materiale dowodowym zebranym w rozpatrywanej sprawie w zestawieniu z mającymi zastosowanie przepisami prawa materialnego, iż użytkowanie działki nr ew. [...] położonej w W. polegające na parkowaniu ciężkiego sprzętu, w tym samochodów ciężarowych i maszyn budowlanych, przy jednoczesnym ich wykorzystywaniu do wykonywania zleceń na rzecz innych podmiotów poza terenem działki, narusza warunki miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż przy prowadzeniu działalności tego typu niemożliwe jest zamknięcie ich uciążliwego oddziaływania w granicach własnej działki. Ruch takich pojazdów powoduje emisje hałasu uciążliwe dla mieszkańców sąsiednich nieruchomości. Zatem zasadnie orzekł, korzystając z regulacji przepisu art. 59 ust.3 pkt 2 u.p.z.p. - o nakazaniu M. W. przywrócenie poprzedniego stanu zagospodarowania działki o nr ew. [...] położonej w miejscowości W. poprzez usunięcie ciężkiego sprzętu i użytkowanie terenu zgodnie z jego przeznaczeniem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z [...] kwietnia 2016 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. wywiódł M. W. Skarga zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., poprzez błędne jego zastosowanie i w efekcie wezwanie skarżącego do przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania, podczas gdy skarżący prawidłowo korzysta z działki nr ew. [...] tj. zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, co zostało potwierdzone w niedawno wydanej decyzji Starosty Powiatu W. z [...] maja 2015 r., Nr [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, poprzedzonej wydaniem pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Skarga zarzuca również naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: - art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach faktycznych, które z uwagi na brak wypowiedzenia się przez stronę co do treści tych ustaleń oraz poprzedzających je dowodów w ogóle nie mogą być uznane za udowodnione, nie mogą stanowić podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 84 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez: brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, brak powołania biegłego oraz zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wadliwego nakazania skarżącemu przywrócenia poprzedniego stanu zagospodarowania działki; - art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 4 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji tylko na jednej definicji tzn. "usług nieuciążliwych" bez analizy definicji "usług uciążliwych" czy też wreszcie samego pojęcia "usług" ujętych z miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta W.; - art. 77, art. 78 i art. 80 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, brak uwzględnienia wnioskowanego przez stronę dowodu w postaci kopii pozwolenia na budowę oraz akt sprawy; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu, zrozumienia motywów, a w rezultacie ustosunkowania się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób - nie wskazano dlaczego odmówiono mocy dowodowej aktom postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, które poprzedzone było wydaniem pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych; - art. 136 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia przez SKO uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie wskazanym w odwołaniu od decyzji Burmistrza W. W konsekwencji powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) dalej "p.p.s.a.", uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej ma stwierdzić, że doszło nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe kryteria, Sąd uznał, że podlega ona uchyleniu, ponieważ narusza prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obiegu prawnego. Podkreślenia wymaga, iż w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż zgodnie z art. 59 ust. 2 w zw. z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. wydania decyzji o warunkach zabudowy wymaga każda zmiana sposobu zagospodarowania terenu, nawet taka, która nie wymaga pozwolenia na budowę, chyba że jest to zmiana o charakterze jednorazowym, tymczasowym, trwająca do 1 roku (por. wyrok NSA z 13 lipca 2007 r. sygn. akt II OSK 1069/06, wyrok NSA z 26 stycznia 2012 r., sygn. akt 2144/10). Z uwagi na nasuwając się wątpliwości co do właściwego rozumienia przepisów art. 59 ust. 2 i 3 u.p.z.p. oraz zakresu ich stosowania w kontekście odniesienia do zmiany sposobu zagospodarowania terenu objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, stały się one przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II OSK 6/08. W wyroku z 21 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 6/08 Sąd stanął na stanowisku, iż przepis art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym znajduje odpowiednie zastosowanie również w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, dokonanej w sposób niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż dla ustalenia treści normy prawnej wypływającej z przepisu art. 59 ust. 3 u.p.z.p. koniecznym jest sięgnięcie do wykładni celowościowej i systemowej, a nie ograniczenie się do literalnego brzmienia przepisu. Należy przy tym podkreślić, że bez względu na to, czy niezgodna z przepisami zmiana sposobu zagospodarowania terenu następuje na terenie nieobjętym planem czy też na terenie, dla którego uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to takie zdarzenie prawne należy ocenić jako bezprawne, zatem wymagające odpowiedniego przeciwdziałania ze strony powołanych do tego organów państwa. I tak, w przypadku samowolnej zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 59 ust. 2 u.p.zp. (braku planu miejscowego), właściwy organ administracyjny dysponuje instrumentem prawnym umożliwiającym doprowadzenie terenu do stanu zgodnego z prawem; tym instrumentem jest możliwość wydania decyzji na podstawie art. 59 ust. 3 u.p.z.p. Również w razie samowolnej zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, bez względu na to, czy nastąpiło to na terenie objętym planem miejscowym czy też nieposiadającym planu właściwy organ (organ nadzoru budowlanego) wyposażony został w uprawnienie do zastosowania środków prawnych likwidujących samowolną zmianę zagospodarowania terenu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 stycznia 2009 r. podkreślił, iż interpretując przepis art. 59 ust. 3 w związku z ust. 2 u.p.z.p. w myśl konstytucyjnych zasad państwa prawnego (art. 2) i równości wobec prawa (art. 31 ust. 1) należy uznać, że przepis ten ma również odpowiednie zastosowanie w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu trwającej do roku, dokonanej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przeznaczenie terenu ustala się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jest to akt prawa miejscowego, o charakterze planistycznym i wiążącym w zakresie wyznaczonego w nim obszaru. Niezgodna z przepisami zmiana sposobu zagospodarowania terenu następująca również na terenie dla którego uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to działanie bezprawne wymagające odpowiedniego przeciwdziałania np. w postaci odpowiedniego zastosowania art. 59 ust. 3 pkt 2 w zw. z ust. 2 u.p.z.p. Uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego staje się aktem prawa miejscowego z chwilą wejścia jej w życie. Z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wynika, że uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w W. z [...] lipca 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. dla obszaru części ul. [...] i miejscowości N. została opublikowana w Dz. Urz. Woj. [...] w dniu [...] sierpnia 2013 r., poz. [...]. i zgodnie z § 86 weszła w życie z dniem 11 września 2013 r. Zatem z dniem 11 września 2013 r. zapisy planu miejscowego, w tym dotyczące działki nr ew. [...], stały się obowiązujące. Dopiero zmiana sposobu zagospodarowania terenu, po tej dacie, w sposób niezgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. dla obszaru części ul. [...] i miejscowości N., może skutkować zobowiązaniem do przywrócenia poprzedniego stanu działki. Organy uznały, że użytkowanie działki nr ew. [...] polegające na parkowaniu ciężkiego sprzętu, w tym samochodów ciężarowych i maszyn budowlanych, przy jednoczesnym ich wykorzystywaniu do wykonywania zleceń na rzecz innych podmiotów poza terenem działki, narusza warunki miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gdyż przy prowadzeniu działalności tego typu niemożliwe jest zamknięcie ich uciążliwego oddziaływania w granicach własnej działki. Ruch takich pojazdów powoduje emisje hałasu uciążliwe dla mieszkańców sąsiednich nieruchomości. Jednakże w toku postępowania organy nie ustaliły od kiedy skarżący użytkuje działkę nr ew. [...] w wyżej opisany sposób. Czy i kiedy nastąpiła zmiana sposobu zagospodarowania terenu tej działki. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie [...] od 28 listopada 1990 r. Działalność ta prowadzona jest m. in. na działce ew. nr [...]. Z pisma E. W. z dnia 7 lipca 2015 r. wynika, że skarżący uciążliwą działalność w postaci bazy samochodów ciężarowych, tirów, ładowarek, koparek i innych ciężkich maszyn, warsztatu i wiele innych usług na działce nr ew. [...] prowadzi od ponad trzech lat, a zatem co najmniej od lipca 2012 r., tj. przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji należy postawić pytanie, czy w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 59 ust. 2 u.p.z.p., która miała miejsce przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego i obecnie nie jest zgodna z zapisami tego planu, można odpowiednio zastosować sankcję z art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. w postaci nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania. W ocenie Sądu nie, gdyż nie mamy w takiej sytuacji do czynienia ze zmianą zagospodarowania terenu niezgodną z ustaleniami planu miejscowego. Organy w powyższym zakresie nie poczyniły żadnych ustaleń faktycznych, co nie pozwala na przesądzenie, czy w sprawie były podstawy do zastosowania art. 59 ust. 3 pkt 2 w zw. z ust. 2 u.p.z.p. W sytuacji, gdy istnieje plan zagospodarowania przestrzennego, w procesie ubiegania się przez stronę o pozwolenie na budowę, organ prowadzący postępowanie dokonuje z urzędu sprawdzenia zgodności tego zamierzenia budowlanego z planem zagospodarowania przestrzennego. Z decyzji Starosty Powiatu W. z [...] maja 2015 r. wynika, że skarżący uzyskał zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku usługowego (kategoria obiektu XVII) na działce nr [...] w W. Kategoria XVII - to budynki handlu, gastronomii i usług, jak: sklepy, centra handlowe, domy towarowe, hale targowe, restauracje, bary, kasyna, dyskoteki, warsztaty rzemieślnicze, stacje obsługi pojazdów, myjnie samochodowe, garaże powyżej dwóch stanowisk, budynki dworcowe. Z uzasadnienia decyzji z [...] maja 2015 r. wynika jednocześnie, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami zmian do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. dla obszaru części ul. [...] i miejscowości N. uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w W. Nr [...] z [...] lipca 2013 r. Skarżący w toku postępowania administracyjnego podnosił, że decyzja ta związana jest z prowadzoną przez niego na działce nr ew. [...] działalnością gospodarczą i akta postępowania zakończonego ww. decyzja mają wskazywać, że prowadzona przez niego działalność jest zgodna z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania miejscowego. W tej sytuacji zasadny jest zarzut skargi nieuzasadnionego nieprzeprowadzenia dowodu z tych akt. Jak już wyżej wskazano, organy uznały, że niemożliwe jest zamknięcie uciążliwego oddziaływania działalności prowadzonej przez skarżącego w granicach własnej działki. Ruch pojazdów powoduje emisje hałasu uciążliwą dla mieszkańców sąsiednich nieruchomości. Jednocześnie organy nie poczyniły żadnych ustaleń w zakresie poziomu emisji hałasu. Emisja hałasu ma charakter znormalizowany i dopiero przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu jest niezgodne z prawem. Wobec powyższego Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynika sprawy. Tym samym, dopiero prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, pozwoli na dokonanie oceny zasadności zarzutów skargi co do właściwego zastosowania lub wykładni powołanych w tej sprawie przepisów prawa materialnego. Organ ponownie rozpatrując sprawę uwzględni powyższe wskazania. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.