IV SA/Wa 1539/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.),, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant sekr. sąd. Robert Dudek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miejskiej w l. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego 1. Stwierdza w całości nieważność uchwały nr [...] Rady Miejskiej w l. z dnia [...] grudnia 2014 w sprawie uchwalenia miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego gminy l. w zakresie wsi W. i K.. 2. Stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. IV SA/Wa 1539/16 UZASADNIENIE Wojewoda [...] złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] grudnia 2014r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. w zakresie wsi W. i K.. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie przepisów: I. art. 15 ust. 1 i 2 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199, w brzmieniu przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871), zwanej dalej "ustawą o p.z.p.", w zw. z art. 88l ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469), poprzez dopuszczenie lokalizacji obiektów budowlanych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią; II. art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p., poprzez dopuszczenie w ramach jednej jednostki terenowej zarówno zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jak i, zabudowy zagrodowej i usług; III. art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p., poprzez brak określenia w sposób jednoznaczny i precyzyjny przeznaczenia terenu; IV. art. 15 ustawy o p.z.p., poprzez zamieszczenie ustaleń nienormatywnych i art. 27 ustawy o p.z.p., poprzez zawarcie ustalenia prowadzącego do zmiany planu miejscowego, bez zachowanej, wymaganej ustawowo, procedury; V. art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), zwanym dalej "rozporządzeniem w sprawie planu", poprzez brak parametrów kształtowania zabudowy, jaki i, zagospodarowania terenu, dla wszystkich obiektów budowlanych dopuszczonych przedmiotowym planem miejscowym; VI. art. 15 ust. 2 pkt 6 uchwały o p.z.p., jak i § 4 pkt 6 i § 7 pkt 8 rozporządzenia w sprawie planu, poprzez brak określenia w sposób jednoznaczny linii zabudowy; VII. art. 15 ustawy o p.z.p., poprzez wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej; VIII. art. 15 ust. 1 i art. 17 pkt 8 ustawy o p.z.p., w związku z art. 7 ust. 2 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1205 z późn. zm.), poprzez dopuszczenie przeznaczenia innego niż nieleśne, gruntów leśnych, bez uzyskania zgód na zmianę ich przeznaczenia; IX. § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie planu. oraz na podstawie art. 93 ustawy o samorządzie gminnym, wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W odpowiedzi na skargę Burmistrz L. wnosił o uwzględnienie skargi, zaś na rozprawie pełnomocnik organu pozostawił skargę do uznania sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga w całości zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z art. 15 ust. 1 ustawy o p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Z kolei zgodnie z art. 15 ust. 2 tej ustawy w planie miejscowym określa się obowiązkowo: 1) przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania; 2) zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; 3) zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego; 4) zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; 5) wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych; 6) parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy; 7) granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych; 8) szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym; 9) szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy; 10) zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej; 11) sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów; 12) stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy o p.z.p. w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb: 1) granice obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości; 2) granice obszarów rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej; 3) granice obszarów wymagających przekształceń lub rekultywacji; 4) granice terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 8; 5) granice terenów rekreacyjno-wypoczynkowych oraz terenów służących organizacji imprez masowych; 6) granice pomników zagłady oraz ich stref ochronnych, a także ograniczenia dotyczące prowadzenia na ich terenie działalności gospodarczej, określone w ustawie z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady. Według art. 1 ust. 2 ustawy o p.z.p., w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy uwzględniać szereg wartości, w tym m.in.: - wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p.); - walory architektoniczne i krajobrazowe (art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o p.z.p.); - wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych (art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o p.z.p.); - potrzeby interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 9 ustawy o p.z.p.). Niewątpliwie wskazane w w/w przepisie wartości wraz z odpowiadającymi im merytorycznymi wymogami kształtowania polityki przestrzennej przez uprawniony organ stanowią zasady sporządzania planu miejscowego. Stosownie do treści art. 14 ust. 8 ustawy o p.z.p., miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego uchwalanym przez organ stanowiący gminy, tj. radę gminy. Artykuł 94 Konstytucji RP stanowi, iż organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, a zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. W przypadku aktów prawa miejscowego z zakresu planowania przestrzennego, tj, w odniesieniu do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, zasady i tryb ich sporządzania określa ustawa o p.z.p. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o p.z.p.w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2010r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Ad. I. Należy zauważyć, że stosownie do treści art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy o p.z.p Rada Miejska w L zobowiązana była uwzględnić w planie miejscowym granice i sposoby zagospodarowania narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Wynikający z tego przepisu obowiązek określenia granic obszaru zagrożonego niebezpieczeństwem powodzi ma związek z ustaleniem przeznaczenia terenów znajdujących się w tym obszarze oraz określeniem sposobu ich zagospodarowania. Kwestie dotyczące możliwości realizacji zabudowy: - przed nowelizacją przepisów Prawa wodnego (przed 18 marca 2011 r.), na terenach bezpośredniego zagrożenia powodzią, regulował art. 82 ust. 2 ustawy Prawa wodnego, z którego jednoznacznie wynikało, że na takich obszarach zabrania się wykonywania robót oraz czynności, które mogą utrudnić ochronę przed powodzią w szczególności wykonywania urządzeń wodnych oraz wznoszenia innych obiektów budowlanych, sadzenia drzew lub krzewów, z wyjątkiem plantacji wiklinowych na potrzeby regulacji wód oraz roślinności stanowiącej element zabudowy biologicznej dolin rzecznych lub służącej do wzmacniania brzegów, obwałowań lub odsypisk, zmiany ukształtowania terenu, składowania materiałów oraz wykonywania innych robót, z wyjątkiem robót związanych z regulacją lub utrzymywaniem wód oraz brzegu morskiego, a także utrzymywaniem lub odbudową rozbudową lub przebudową wałów przeciwpowodziowych wraz z ich infrastrukturą; - po nowelizacji przepisów Prawa wodnego (z dniem 18 marca 2011 r.), na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, reguluje art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne, z którego jednoznacznie wynika, że na takich obszarach zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym: wykonywania urządzeń wodnych oraz budowy innych obiektów budowlanych; sadzenia drzew lub krzewów, z wyjątkiem plantacji wiklinowych na potrzeby regulacji wód oraz roślinności stanowiącej element zabudowy biologicznej dolin rzecznych lub służącej do wzmacniania brzegów, obwałowań lub odsypisk; zmiany ukształtowania terenu, składowania materiałów oraz wykonywania innych robót, z wyjątkiem robót związanych z regulacją lub utrzymywaniem wód oraz brzegu morskiego, a także utrzymywaniem, odbudową, rozbudową lub przebudową wałów przeciwpowodziowych wraz z obiektami związanymi z nimi funkcjonalnie. Z kolei możliwość odstępstwa od przywołanych powyżej zakazów regulowały przepisy: - art. 82 ust. 3 Prawa wodnego (sprzed 18 marca 2011 r.); - art. 88l ust. 2 Prawa wodnego (od 18 marca 2011 r.). Nie może być zatem wątpliwości, że zgodnie z przepisami odrębnymi tj. ustawą Prawo wodne na terenach bezpośredniego zagrożenia powodzią nie była i nie jest możliwa realizacja zabudowy, a wyjątek od tej zasady może wynikać wyłącznie z wydanego przez właściwy organ w drodze decyzji indywidualnej zwolnienia od zakazu. Ze względu na treść art. 15 ust. 1 ustawy o p.z.p. plan miejscowy musi uwzględniać obowiązujące przepisy prawa. Tymczasem jak słusznie wskazał Wojewoda dla wyznaczonych na rysunku planu miejscowego obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią nie wprowadzono jednoznacznych zakazów wynikających z przepisów ustawy Prawo wodne. Na obszarach tych obejmujących część jednostki terenowej oznaczonej symbolem 3 MN oraz obejmujących jednostki terenowe oznaczone symbolem R2 dopuszczono jednocześnie w tekstowej części uchwały do realizacji: - zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w tym zabudowy zagrodowej, zabudowy letniskowej i usług agroturystycznych (ustalenia § 18 uchwały ), - budowy budynków gospodarczych i inwentarskich w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej, a także w odniesieniu do istniejącej zabudowy, możliwość wykonywania robót budowlanych polegających na odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, a także przebudowie, montażu, remoncie (ustalenia § 23 uchwały) W ocenie Sądu, ustalenia zawarte w § 18 pkt. 5 cyt. i w § 23 pkt. 6 w zw. z § 12 ust. 2 uchwały nie stanowią dostatecznej gwarancji wiążącego ustalenia w zakresie zakazu zabudowy na przedmiotowym terenie. W § 12 ust. 2 pkt 1 wskazano, co prawda, że dla terenu w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią wszelkie działania mogące spowodować zmianę zagospodarowania terenu podlegają przepisom odrębnym dotyczącym prawa wodnego i są możliwe wyłącznie po spełnieniu wymogów w nim zawartych, co oznacza, że każda zmiana zagospodarowania terenu w obszarze zagrożenia powodzią podlega regulacjom ustawy Prawo wodne. Jednak treść i kolejność ustaleń zawartych zarówno w § 18 i w § 23 powoduje, że znaczenie przyjętej zasady traci właściwe znaczenie. W pierwszej kolejności akcentowana jest bowiem dopuszczalność zabudowy, a istniejące ograniczenia dotyczące obszaru zagrożenia powodzią wskazane zostały jako wyjątek od tej zasady. Brak jest zatem w przedmiotowej uchwale jasnej i jednoznacznej regulacji w tym względzie, co przyczynia się do braku pewności po stronie inwestorów i podmiotów posiadających tytuł prawny do nieruchomości objętych tym planem, czy dany teren mogą ewentualnie zabudować i na jakich warunkach (czy są zobligowani do uzyskania odstępstwa od zakazu). Trafnie podniósł zatem Wojewoda, że z uchwalonego planu winno jednoznacznie wynikać, iż na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, znajdującym się na terenach oznaczonych w uchwale symbolami: 3 MN i R2 istnieje zakaz realizacji zabudowy oraz rozbudowy istniejącej zabudowy, co powinno znaleźć wyraz w § 18 i 23 przedmiotowej uchwały w powiązaniu z rysunkiem planu. Samo wyznaczenie na rysunku planu obszaru szczególnego zagrożenia powodzią oraz wprowadzenie § 12 ust. 2 uchwały nie spełnia wymogu wynikającego z art. 28 ust. 1 ustawy o p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 9 i przepis ten narusza. Nie ma przy tym znaczenia, że projekt owego planu został ostatecznie uzgodniony z Dyrektorem RZGW. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko i argumentację Wojewody. Ad. II. Prawidłowe jest stanowisko Wojewody, że Rada Miejska w L. dopuszczając w ramach jednej jednostki terenowej przeznaczenie objętych nimi terenów zarówno pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę zagrodową, jak też usług niezwiązanych z funkcją rolniczą, a więc w zakresie ustaleń wynikających z § 18 pkt 1 i 2 oraz § 6 ust. 1 pkt 14, naruszyła art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy. Należy podkreślić, że z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p., wynika obowiązek określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Ograniczenie władztwa planistycznego gminy w tym przypadku polega na tym, że gmina ma możliwość określenia różnych funkcji zagospodarowania realizowanych na danym terenie, jednak nie mogą one wzajemnie się wykluczać, gdyż w przeciwnym razie konieczne jest rozgraniczenie terenów na których występują, jako terenów o różnym przeznaczeniu. Zgodnie z § 18 pkt 1 i 2 uchwały dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: 1 MN – 14 MN, ustalono: "1) przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (...); 2) przeznaczenie dopuszczalne (...): a) zabudowa zagrodowa, b) zabudowa letniskowa, c) usługi, w tym usługi agroturystyczne świadczone przez rolnika, polegające na udostępnieniu do 5 pokoi gościnnych, d) zieleń urządzona, obiekty małej architektury, e) urządzenia i obiekty infrastruktury technicznej, f) budynki gospodarcze, parkingi i garaże niezbędne do obsługi terenów;". Pojęcie zabudowy zagrodowej nie jest tożsame z pojęciem zabudowy mieszkaniowej. Stosownie do treści § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r., nr 75, poz. 690 ze zm.) przez zabudowę zagrodową należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Z kolei według § 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, użytkami rolnymi są m.in. grunty rolne zabudowane, oznaczone symbolem złożonym z litery "B" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym wzniesione zostały budynki, np. B-R, B-Ł, B-Ps (pkt 5). Według pkt 5 załącznika nr 6 do tego rozporządzenia dotyczącego zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych, do gruntów rolnych zabudowanych zalicza się grunty zajęte pod budynki mieszkalne oraz inne budynki i urządzenia budowlane służące produkcji rolniczej, nie wyłączając produkcji rybnej, oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu (kotłownie, komórki, garaże, szopy, stodoły, wiaty, spichlerze, budynki inwentarskie, place składowe i manewrowe w obrębie zabudowy itp.), a także zajęte pod ogródki przydomowe w gospodarstwach rolnych. Powyższe regulacje wskazują, że grunt zajęty pod budynki mieszkalne będące elementem zabudowy zagrodowej stanowi grunt rolny. Słusznie zatem podnosi skarżący, iż zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, stanowi inny rodzaj przeznaczenia, niż zabudowa zagrodowa. Trzeba też zauważyć, że uchwałodawca w ramach tego samego przeznaczenia dopuszcza również różne usługi, w tym agroturystyczne (jednostki terenowe 1 MN – 14 MN). Niewątpliwie usługi realizowane w ramach zabudowy zagrodowej muszą być skorelowane z funkcją rolniczą. Tymczasem zgodnie z definicją zawartą w § 6 ust. 1 pkt 14 uchwały, usługi mogą być realizowane jako "obiekty usługowe wolnostojące lub lokale wbudowane, służące funkcji usługowej (bez przesądzania profilu) nie związanej z wytwarzaniem dóbr materialnych metodami przemysłowymi, z wykluczeniem obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży większej niż 2000m2; (...)". Z powyższego ustalenia jak słusznie wywiódł Wojewoda wynika możliwość realizacji usług wolnostojących i wbudowanych, niezwiązanych w jakikolwiek sposób z funkcją rolniczą, a także lokalizowaniem obiektów handlowych. Niewątpliwe więc w przedmiotowej uchwale przewidziano w ramach tych samych jednostek terenowych różnorakie przeznaczenie i to wzajemnie się wykluczające (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa zagrodowa oraz usługi niezwiązane z funkcją rolniczą). Oznacza to naruszenie obowiązku określonego w art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy i istotne naruszenie zasady sporządzania planu miejscowego. Ad. III. Uzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy w związku z brzmieniem § 18 pkt 1 i 2 oraz § 6 ust. 1 pkt 8 uchwały. Ustalenia planu miejscowego w zakresie jednostek terenowych oznaczonych symbolami od 1 MN do 14 MN są niezgodne z zasadami wyrażonymi we wskazanych przepisach, bowiem nie określają przeznaczenia terenu w sposób jednoznaczny i precyzyjny. Określenie przeznaczenia terenu w planie miejscowym jest zarówno uprawnieniem, jak też obowiązkiem rady gminy. Ze względu na tak określone zadanie i przyznaną kompetencję przeznaczenie musi być określone jednoznacznie i precyzyjnie. Nie może więc budzić wątpliwości i pozostawiać wątpliwości interpretacyjnych, które prowadziłyby do przeniesienia kompetencji określenia przeznaczenia terenu na inny podmiot. Treść § 6 pkt 8 uchwały wskazuje na niejednoznaczność określenia przeznaczenia podstawowego, gdyż ustalenie że przeznaczenie dopuszczalne może być realizowane na danej działce niezależnie od przeznaczenia podstawowego podważa trwałość ustalenia przeznaczenia podstawowego. Jest także wyrazem przeniesienia kompetencji wynikających ze wskazanych wyżej przepisów na inny podmiot. Ad. IV. W ocenie Sądu, trafny jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 27 ustawy, który stanowi że zmiana planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim jest uchwalany przez ustalenia zawarte w: § 10 ust. 5 uchwały, w brzmieniu: "W przypadku aktualizacji gminnej ewidencji zabytków nie jest wymagana zmiana planu"; § 12 ust. 1 pkt 4 uchwały, w brzmieniu: "1. Ustala się warunki zagospodarowania i użytkowania obiektów w sąsiedztwie linii średniego napięcia: (...) 4) w przypadku likwidacji lub przebudowy, skablowania (zamiany na podziemne) istniejących sieci, przestają obowiązywać ograniczenia w zagospodarowaniu terenu w obrębie pasa technologicznego.", Dopuszczenie na ich podstawie zmiany planu miejscowego bez zachowania procedury planistycznej jest wyrazem istotnego naruszenia zasady określonej w art. 27 ustawy. Ad. V. Na uwzględnienie w całości zasługuje zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawę wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z uwagi na brak określenia wysokości zabudowy dla wszystkich obiektów budowlanych dopuszczonych planem miejscowym, jak również brak określenia wszystkich wskaźników zagospodarowania terenów dla jednostek terenowych R2. Stosownie do treści art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Uszczegółowienie obowiązku wskazanego w tym przepisie znajduje wyraz w § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1587), według którego ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. W świetle wskazanych przepisów określenie wysokości zabudowy jest obligatoryjnym elementem konstrukcyjnym planu miejscowego i jednym z zasadniczych instrumentów kształtowania ładu przestrzennego w terenie. Sąd w całości przychyla się do stanowiska przyjętego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2015 r., II OSK 2196/13, iż pojęcie "zabudowy" jest pojęciem szerszym niż pojęcie "budynku". W świetle art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) obiektami budowlanymi są budynki, budowle i obiekty małej architektury. Obowiązek określenia w planie zasad kształtowania zabudowy niewątpliwie dotyczy nie tylko budynków, lecz również innych obiektów budowlanych w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Ustalenie w planie wysokości zabudowy odnoszącej się wyłącznie do niektórych obiektów budowlanych (głównie budynków mieszkalnych) powoduje, że gmina nie realizuje swojego obowiązku w ramach przyznanej wyłącznej kompetencji do kształtowania zabudowy i ładu przestrzennego. Ustalenie tego parametru służy precyzyjnemu określeniu granicy inwestowania w przestrzeni. Uchylenie się od obowiązku w odniesieniu do wszystkich obiektów budowlanych tworzących zabudowę na terenie objętym planem, mimo że plan przewiduje możliwość ich realizacji powoduje że kompetencja należna gminie zostaje w sposób nieuprawniony przekazana innym podmiotom (organom budowlanym, inwestorom). Z tych względów ustalenia dotyczące możliwość realizacji różnych obiektów jak: nośników reklamowych zawarte w § 8 ust. 5 pkt 2, obiektów infrastruktury technicznej zawarte w § 14 ust. 1 pkt 4, linii elektroenergetycznej zawarte w § 14 ust. 2 pkt 5 lit. a, obiektów i urządzeń telekomunikacyjnych zawarte w § 14 ust. 2 pkt 7 lit. a i c 11 pkt 4 bez określenia parametru wysokości dla tej zabudowy, w istotny sposób naruszają art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy w zw. z § 4 pkt 6 w/w rozporządzenia . Słusznie zarzuca skarżący, że powyższe przepisy zostały naruszone również na skutek nieokreślenia w sposób jednoznaczny wysokości zabudowy budynków użyteczności publicznej. Z jednej strony bowiem, w ustaleniach szczegółowych planu, ograniczono wysokość budynków użyteczności publicznej, dla jednostki terenowej 1 U (teren usług celu publicznego), dla którego w § 16 pkt 4 lit. b i d uchwały ustalono, że: "b) maksymalna wysokość zabudowy - 12 m (3 kondygnacje nadziemne, w tym poddasze użytkowe) ...", z drugiej zaś strony, na podstawie ustalenia z § 8 ust. 3 pkt 3 uchwały, dopuszczono przekroczenie ustalonych parametrów dla budynków użyteczności publicznej lub ich części, których forma architektoniczna wynika z funkcji lub przepisów szczególnych. Z kolei dla terenów oznaczonych symbolem R2, dla których jako przeznaczenie podstawowe ustalono - tereny rolne niezabudowane, nie określono dla przeznaczenia dopuszczalnego, ani wymaganej wysokości zabudowy, ani innych wymaganych ustawą p.z.p., wskaźników kształtowania terenu. Zgodnie bowiem z § 23 pkt 2 lit. c i pkt 3 lit. b uchwały, na ww. terenach dopuszczono: "c) budynki gospodarcze i inwentarskie w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej"; a także dopuszczono zachowanie istniejącej zabudowy zrealizowanej "zgodnie z przepisami obowiązującymi w chwili jej realizacji z możliwością wykonywania na niej robót budowlanych polegających na odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, a także przebudowie, montażu, remoncie (...);". Ad. VI. Sąd podziela stanowisko Wojewody dotyczące naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. w zw. z § 4 pkt 6 i § 7 pkt 8 w/w rozporządzenia w sprawie planu. Ustalenia w zakresie linii zabudowy należą do obligatoryjnych ustaleń planu miejscowego i muszą znaleźć swoje odzwierciedlenie zarówno w części tekstowej, jak i graficznej uchwały. Tymczasem na rysunku planu miejscowego, nie określono ustalonych w części tekstowej uchwały nieprzekraczalnych linii zabudowy w obszarach przewidujących możliwość zabudowy od terenów: drogi głównej (oznaczonej symbolem KDG(k)), dróg dojazdowych (KDD) oraz terenów leśnych (ZL). Powyższe stanowi o naruszeniu § 7 pkt 8 rozporządzenia w sprawie planu. Z kolei w części tekstowej uchwały Rada Miejska w L, określiła linię zabudowy od terenów leśnych oznaczonych w planie symbolem ZL oraz od terenu drogi głównej (krajowej) oznaczonej w planie symbolem 1 KDG(k), w sposób niejednoznaczny. Zgodnie z § 18 pkt 4 lit. a tiret trzecie i czwarte uchwały, ustalono: " a) nieprzekraczalne linie zabudowy w odległości: (....) – nie mniejszej niż 12,5 m od linii rozgraniczających terenów leśnych ZL, - nie mniejszej niż 25 m od ściany lasu o powierzchni powyżej 10 ha". Z powyższego jak słusznie wywodzi Wojewoda wynika, iż w przypadku terenów leśnych o powierzchni mniejszej niż 10 ha, budynki muszą być lokalizowane w odległości 12,5 m od ww. terenów, zaś w przypadku terenów leśnych o powierzchni powyżej 10 ha, w odległości 25 m od ściany lasu. Takie ustalenie podstawowego parametru kształtowania zabudowy jest niewątpliwie wadliwe, gdyż nie przesądza w sposób jednoznaczny, jaka jest faktyczna odległość linii zabudowy od terenów leśnych, a przecież ustalenia w tym zakresie będą determinować usytuowanie obiektu. Pozostawiono jednocześnie dowolność interpretacyjną, a tym samym dokonano przeniesienia wyłącznej kompetencji gminy na inny podmiot. W tej sytuacji nie określono w sposób jednoznaczny linii zabudowy dla terenów budowlanych, graniczących z terenami leśnymi, tj.: dla terenów oznaczonych symbolami: 2 MN, 5 MN, 6 MN, 7 MN, 8 MN, 9 MN, 11 MN i 14 MN. Tożsame naruszenia w zakresie niejednoznaczności określenia parametru i przeniesienia kompetencji do jego określenia dotyczą ustaleń planu miejscowego w zakresie linii zabudowy od terenu drogi głównej. Z dyspozycji: § 16 pkt 4 lit. a tiret pierwsze, § 17 pkt 4 lit. a tiret pierwsze, § 18 pkt 4 lit. a tiret pierwsze, § 19 pkt 4 lit. a tiret pierwsze i § 20 pkt 4 lit. a tiret pierwsze wynika, że nieprzekraczalna linia zabudowy od linii rozgraniczającej drogi KDG(k) ustalona została w odległości "nie mniejszej niż 5 m od linii rozgraniczających drogi, jednak nie mniej niż 10 m od krawędzi jezdni". Taki sposób określenia parametru powoduje, że każda zmiana usytuowania krawędzi jezdni wywoływać będzie zmianę ustaleń planu miejscowego w postaci usytuowania nieprzekraczalnej linii zabudowy. Wyznaczenie krawędzi jezdni nie stanowi ustaleń zawieranych w miejscowym planie i nie należy do kompetencji organów gminy. Przy określeniu linii zabudowy nie uwzględniono, iż treści art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460) zgodnie z którym obiekty budowlane przy drogach ogólnodostępnych krajowych, powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni, co najmniej: 10 m w terenie zabudowy lub 25 m poza terenem zabudowy. Pojęcie "teren zabudowy", zdefiniowane zostało w § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.) i należy przez nie rozumieć: "(...) teren leżący w otoczeniu drogi, na którym dominują obszary o miejskich zasadach zagospodarowania, wymagające urządzeń infrastruktury technicznej, lub obszary przeznaczone pod takie zagospodarowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego". Należy wskazać, że wymóg zachowania odległości, co najmniej 10 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi kategorii powiatowej, dotyczy zatem terenów zabudowy, podczas gdy obszar objęty planem takowym nie jest. Rada Miejska w L., dokonała ustaleń niejednoznacznych w zakresie obowiązkowego elementu planu miejscowego, jakim jest linia zabudowy. Naruszenie to dotyczy jednostek terenowych oznaczonych symbolem: 1 MN/U, 2 MN/U, 3 MN/U, 4 MN/U, 5 MN/U, 1 MN, 2 MN, 3 MN, 4 MN, 5 MN, 6 MN, 7 MN, 8 MN, 9 MN, 11 MN, 12 MN, 13 MN, 14 MN, 1 U, 1 U/P i 1 ML. W ocenie sądu naruszenie dotyczące tak ważnego elementu kształtowania zagospodarowania terenu stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Ad. VII. Należy podkreślić, że zakres władztwa planistycznego gminy w ramach, którego ma ona możliwość wpływu na sposób wykonywania prawa własności, przez właścicieli i użytkowników terenów objętych ustaleniami planu miejscowego, nie jest nieograniczony i został szczegółowo określony w ustawie o p.z.p. oraz w w/w rozporządzeniu poprzez wskazanie obowiązkowej i fakultatywnej (dopuszczalnej) treści planu miejscowego (art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o p.z.p.). W szczególności, wobec zasady hierarchiczności źródeł prawa, przedmiotem regulacji planu nie mogą być kwestie, które podlegają regulacjom aktów wyższego rzędu, ani tym bardziej regulacje planu nie mogą być z nimi sprzeczne, co wielokrotnie podkreślano w niniejszym rozstrzygnięciu. Należy zgodzić się ze skarżącym, że w podjętej uchwale wprowadzono powtórzenia oraz modyfikację norm obowiązujących w innych aktach prawnych, jak również sformułowano ustalenia wykraczające poza zakres wynikający z art. 15 ustawy o p.z.p. Powyższe dotyczy m.in. ustaleń planu, zawartych w: - § 6 ust. 1 pkt 10 uchwały, w którym zdefiniowano pojęcie maksymalnej wysokości zabudowy, ograniczając je wyłącznie do wysokości budynków. Zarówno z przepisów ustawy o p.z.p., jak również z rozporządzenia w sprawie planu, wynika jedynie wymóg określenia gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy, a nie możliwość definiowania sposobu pomiaru wysokości. Definiowanie w akcie prawa miejscowego pojęcia, którego definicja zawarta jest już w akcie prawnym powszechnie obowiązującym (np. ustawie czy rozporządzeniu wykonawczym do ustawy) jest sprzeczne z zasadami techniki prawodawczej. - § 8 ust. 5 pkt 2 uchwały, w brzmieniu: "2) w liniach rozgraniczających dróg dopuszczenie lokowania, za zgodą zarządcy, nośników reklamowych lecz nie w sposób zastrzeżony dla znaków drogowych lub w sposób utrudniający ich odczytywanie;" Przewidziane ustalenie wykracza poza przyznaną kompetencję do określenia zasad dotyczących ochrony i kształtowania ładu przestrzennego bowiem obejmuje kwestie dotyczące zezwolenia zarządcy drogi. Zadania zarządców dróg, związane z administrowaniem drogami są określone w aktach rangi ustawy i nie mogą być powtarzane, bądź modyfikowane w akcie prawa miejscowego. - § 10 ust. 5 uchwały, który zawiera sformułowania na wypadek zdarzenia przyszłego i niepewnego, dodatkowo bez wyraźnego umocowania prawnego wynikającego z art. 15 ustawy o p.z.p. - § 12 ust. 1 pkt 2 uchwały, który dopuszcza inwestycje w pasie technologicznym (niewyznaczonym na rysunku planu miejscowego) oraz roboty budowlane, pod nadzorem właściwego operatora systemu elektroenergetycznego. Powyższa kwestia zaś wykracza poza kompetencję do określenia w planie miejscowym zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, określonych w art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o p.z.p. - § 12 ust. 2 pkt 2 i 3 uchwały, w brzmieniu: "2. Oznacza się na rysunku planu obszar szczególnego zagrożenia powodzią (prawdopodobieństwo 1% - woda stuletnia), na którym obowiązują ograniczenia w zagospodarowaniu terenu: (...) 2) dopuszcza się zachowanie istniejącej zabudowy pod warunkiem, że została zrealizowana zgodnie z obowiązującymi w chwili jej budowy przepisami, przy czym jej ewentualna przebudowa lub inna zmiana zagospodarowania terenu powinna być dokonana w dostosowaniu do wymagań ochrony przeciwpowodziowej po spełnieniu wymogów zawartych w przepisach odrębnych dotyczących prawa wodnego; 3) zabrania się lokalizacji inwestycji zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gromadzenia ścieków, odchodów zwierzęcych, środków chemicznych, a także innych materiałów, które mogą zanieczyścić wody, prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w tym w szczególności ich składowania;". Ustalenia te wykraczają poza kompetencję do określenia, w planie miejscowym, granic i sposobu zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz obszarów osuwania się mas ziemnych, określonych w art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy o p.z.p.., a w zakresie § 12 ust. 2 pkt 3 uchwały, stanowią powtórzenie ustaleń art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne. Należy podnieść, że powtarzanie regulacji ustawowych, bądź ich modyfikacja i uzupełnienie przez przepisy uchwały może prowadzić do odmiennej, czy wręcz sprzecznej z intencjami ustawodawcy interpretacji. Odrębnym zagadnieniem związanym z przekroczeniem kompetencji przez Radę Miejską w L., są ustalenia związane z kwestią podziału nieruchomości objętych planem miejscowym, o których mowa w: - § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały, w brzmieniu: "1. Plan ustala: (...) 7) szczegółowe zasady i warunki wydzielania nowych działek;"; - § 11 ust. 2 uchwały, w brzmieniu: "2. Ustala się następujące parametry nowo wydzielonych działek: 1) minimalna powierzchnia nowo wydzielonych działek budowlanych jak w przepisach szczegółowych; 2) minimalna szerokość działek dróg wewnętrznych 6 m; 3) narożne ścięcia linii rozgraniczających działek dróg wewnętrznych o długości boków nie mniejszej niż 3 m."; - § 18 pkt 6 uchwały, w brzmieniu: "6) parametry nowo wydzielanych działek: minimalna powierzchnia nowotworzonej działki budowlanej 1000 m2, z wyłączeniem nowotworzonych działek na terenach oznaczonych symbolem 1 MN, 4 MN, 6 MN, 11 MN, 12 MN, dla których ustala się minimalną powierzchnię 800 m2;"; - § 19 pkt 5 uchwały, w brzmieniu: "5) parametry nowo wydzielanych działek: minimalna powierzchnia nowotworzonej działki budowlanej 1000 m2, z wyłączeniem nowotworzonych działek na terenach oznaczonych symbolem 1MN/U, 3MN/U i 4MN/U, dla których ustala się minimalną powierzchnię 800 m2;"; - § 20 pkt 5 uchwały, w brzmieniu: "5) parametry nowo wydzielanych działek: minimalna powierzchnia nowotworzonej działki budowlanej 1500 m2". Sąd w całości podziela stanowisko organu nadzorczego w przedmiocie wadliwości tych postanowień uchwały planistycznej odnoszących się do kwestii zasad podziału nieruchomości. Należy wskazać, że stosownie do treści art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. Zasady i warunki dotyczą więc jednolitej procedury scalania i podziału nieruchomości wyodrębnionej w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Uszczegółowienie tego obowiązku znajduje wyraz w § 4 pkt 8 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który określa że ustalenia dotyczące szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości powinny zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. Nie ma więc wątpliwości, że wymóg określenia parametrów dotyczy parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, nie zaś parametrów działek powstałych wyniku ich podziału. Wszystkie wskazane postanowienia dotyczą kwestii podziału nieruchomości, o czym świadczą sformułowania w nich zawarte jak: nowotworzone działki, nowowydzielane działki. Słusznie ocenił Wojewoda, że gmina nie była uprawniona do określenia w uchwale minimalnej powierzchni nowotworzonej działki budowlanej, gdyż podstawą takiego uprawnienia jest artykuł 15 ust. 3 pkt 10 ustawy, który jednak nie dotyczy procedur wszczętych przed dniem 21 października 2010 roku. Przepis ten dotyczy określania parametrów nowowydzielanych działek i odnosi się wyłącznie do procedury podziału nieruchomości. Rada Miejska w L nie była zatem uprawniona do określenia w przedmiotowym planie miejscowym minimalnej powierzchni nowotworzonych działek budowlanych w odniesieniu do trybu podziału. Zawarcie takich ustaleń w uchwale stanowi więc niewątpliwie naruszenie art. 15 ustawy. Zdaniem sądu naruszenia nie można jednak oceniać jako naruszenia istotnego, skoro ustawodawca dokonał jednak zmiany ustawy w zakresie, który umożliwia organom gminy określanie minimalnej powierzchni nowotworzonych działek. Niemniej jednak ze względu na treść art. 28 ustawy, w brzmieniu obowiązującym dla oceny tej uchwały, do stwierdzenia nieważności uchwały wystarczające jest naruszenie zasad sporządzania planu. Ad. VIII. Sposób sformułowania ustaleń § 13 ust. 4 oraz § 14 ust. 1 pkt 2, § 14 ust. 1 pkt 4, § 14 ust. 2 pkt 5 lit. a oraz § 14 ust. 2 pkt 7 lit. a uchwały wskazuje na to, iż na całym obszarze objętym planem, a więc także na terenach oznaczonych symbolem ZL z przeznaczeniem tereny leśne, dopuszczono realizację dróg, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Tymczasem zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o p.z.p., w zw. z art. 7 ust 2 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, każdy grunt leśny, dla którego ustalono w planie miejscowym przeznaczenie inne niż leśne wymaga zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia, gruntów leśnych na cele nieleśne, zmiana ta może być, jedynie dokonana w miejscowym planie. W myśl cyt. przepisów grunty leśne stanowiące własność Skarbu Państwa wymagają uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa lub upoważnionej przez niego osoby, zaś pozostałe grunty leśne - wymagają uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. Wymóg uzyskania tej zgody, wynika również z art. 17 pkt 6 lit. c ustawy o p.z.p., zgodnie z którym organ sporządzający projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzyskuje zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. W myśl art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gruntami leśnymi są grunty: określone jako lasy w przepisach o lasach, zrekultywowane dla potrzeb gospodarki leśnej oraz grunty pod drogami dojazdowymi do gruntów leśnych (art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Należy zatem zgodzić się z Wojewodą, że skoro ustawodawca wskazuje na wymóg uwzględnienia w planowaniu przestrzennym ochrony gruntów leśnych, to konkretyzację tej normy odnaleźć można w art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zgodnie z którym ochrona gruntów leśnych polega na: ograniczaniu przeznaczania ich na cele nieleśne lub nierolnicze, zapobieganiu procesom degradacji i dewastacji gruntów leśnych oraz szkodom w drzewostanach i produkcji leśnej, powstającym wskutek działalności nieleśnej i ruchów masowych ziemi, przywracaniu wartości użytkowej gruntom, które utraciły charakter gruntów leśnych wskutek działalności nieleśnej, poprawianiu ich wartości użytkowej oraz zapobieganiu obniżania ich produkcyjności oraz ograniczaniu zmian naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi. Definicję zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne zawiera również art. 4 pkt 6 cyt. ustawy, zgodnie z którym przez przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne, rozumie się ustalenie innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych. Trafnie podkreślił Wojewoda, że urządzenia i sieci infrastruktury technicznej nie zaliczają się do przedsięwzięć związanych z gospodarką leśną, a także nie są uznawane za grunty leśne, w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 ze zm.). Dopuszczenie zatem możliwości lokalizacji dróg, urządzeń i sieci infrastruktury technicznej na gruntach leśnych, wymaga wyznaczenia terenów dla ich lokalizacji i uzyskania zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. W rozpatrywanej sprawie organ sporządzający plan miejscowy uzyskał stosowną zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne pod tereny komunikacji, zgodnie z decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2014r. Wobec tego, przy sporządzeniu przedmiotowego planu miejscowego doszło do istotnego naruszenia zarówno zasad sporządzania planu miejscowego, jak też trybu jego sporządzenia. Ad. IX. Niewątpliwie uchwała narusza także art. 15 ust. 1 ustawy w zw. z § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie planu, w związku z różnicami występującymi pomiędzy częścią tekstową i graficzną. , a które dotyczą następujących ustaleń: W § 18 pkt 4 lit. a uchwały sformułowano ustalenia w brzmieniu: "a) nieprzekraczalne linie zabudowy w odległości: - nie mniejszej niż 5 metrów od linii rozgraniczających dróg KDG(k), KDD, jednak nie mniej niż 10 metrów od krawędzi jezdni drogi KDG(k) - nie mniejszej niż 10 m od osi rowów melioracyjnych (...)". Tymczasem ustalenia zawarte na rysunku planu miejscowego (vide arkusz nr 2, załącznika nr 2 do uchwały), wskazują, że dla jednostek 7 MN, 8 MN, 10 MN, 10 MN, 11 MN i 12 MN określono wyłącznie linie zabudowy od rowu melioracyjnego, a nie określono ich od linii rozgraniczających teren drogi głównej 1KDG(k) i dróg dojazdowych. W § 12 ust. 1 pkt 1 uchwały, sformułowano ustalenie w brzmieniu: "1) w pasie technologicznym linii elektroenergetycznych obowiązują ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Przyjmuje się pas technologiczny – strefę oddziaływania wzdłuż napowietrznych linii elektroenergetycznych – o szerokości 10 m (po 5 m w obie strony od osi linii) dla linii 15 kV;"; Tymczasem pas technologiczny, o którym mowa w tym ustaleniu, nie został wrysowany na rysunku planu. Ewidentna sprzeczność pomiędzy treścią uchwały, a jej częścią graficzną narusza istotnie zasady sporządzenia planu miejscowego. Zgodnie z wymogiem art. 28 ust. 1 ustawy o p.z.p., każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, oraz istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Wskazane wyżej naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego mają charakter istotnych naruszeń, bowiem wynikają z niewykonania nałożonych w ramach przyznanej kompetencji obowiązków, a także z przekroczenia swobody przyznanego władztwa planistycznego. Ustalenia, podjęte w związku z naruszonymi zasadami mają istotny wpływ na przyjęte rozwiązania przestrzenne oraz na sposób kształtowania parametrów zabudowy. Z uwagi na to, że uchybienia dotyczą zarówno części tekstowej, jak i graficznej w odniesieniu do większości jednostek terenowych, uzasadnione jest stwierdzenie nieważności uchwały w całości. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.