IV SA/Wa 1546/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustalenie warunków zabudowy. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego A. A. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 roku, Nr [...] Prezydent Miasta S. po rozpoznaniu wniosku A. A. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku handlowo – usługowo – mieszkalnego położonego na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w S. (lokale znajdujące się na parterze oraz w piwnicy o łącznej powierzchni 640 m2) na lokal usługowy (gastronomiczny). Pismem z dnia 25 lutego 2009 roku Z. G. wystąpił o stwierdzenie nieważności wymienionej wyżej decyzji podnosząc zarzut, iż podstawą jej wydania był projekt decyzji w wersji z dnia 17 września 2008 roku, podczas gdy powinna to być wersja projektu decyzji z dnia 5 listopada 2008 roku. Decyzją z dnia [...] maja 2009 roku, Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2008 roku, Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że wydanie decyzji w oparciu o nieobowiązujący merytoryczny projekt decyzji stanowi naruszenie art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stanowi podstawę stwierdzenia jej nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożył A. A. podnosząc zarzuty: 1. naruszenia art. 157 § 1 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, 2. naruszenia art. 60 ust. 1 i ust. 4, art. 52 ust. 2 pkt 1 oraz art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 3. naruszenia art. 6, 7, 8, 9, 10, 77, 107 § 1 i § 3 k.p.a. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 roku, Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2009 roku. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że Prezydent Miasta S. wydając decyzję w oparciu o projekt z dnia 17 września 2008 roku wprowadził w błąd osoby, które projekt ten kwestionowały. Działanie takie, zdaniem Kolegium, nie naruszyło przepisów prawa materialnego, to jest przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rażąco zostały jednak naruszone ogólne zasady postępowania administracyjnego zawarte w art. 7, art. 8, art. 10 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. A. podnosząc zarzuty: 1. rażącego naruszenia 138 k.p.a. 2. naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. 3. naruszenia art. 2 Konstytucji RP, 4. naruszenia art. 60 ust. 1 i ust. 4, art. 52 ust. 2 pkt 1 oraz art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 5. naruszenia art. 6, 7, 8, 9, 10, 77, 107 § 1 i § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Pismem z dnia 10 listopada 2009 roku uczestnik postępowania Z. G. wniósł o oddalenie skargi podnosząc argumenty tożsame z argumentami zawartymi we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Za trafny uznać należy zarzut skarżącego, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie można zgodzić się z poglądem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że decyzja o warunkach zabudowy rażąco narusza art. 7, art. 8, art. 10 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Obydwa projekty decyzji sporządzone zostały przez osobę posiadającą wymagane prawem uprawnienia. Żaden z tych projektów nie naruszał prawa, a tym samym decyzja wydana w oparciu o jeden z tych projektów nie naruszała prawa. Okoliczność, iż strony postępowania były przekonane, że podstawą wydania decyzji będzie drugi projekt, a nie pierwszy nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości decyzji o warunkach zabudowy. To, że w toku postępowania, przed wydaniem decyzji ustalono, iż podstawą jej wydania będzie drugi projekt nie oznacza, iż organ administracji był w stosunku do stron postępowania zobowiązany do wydania decyzji opartej o drugi projekt. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje instytucji zobowiązania się organu administracji do wydania decyzji administracyjnej określonej treści przed jej wydaniem. Decyzja administracyjna nie jest jedynie potwierdzeniem wcześniejszych sugestii pracowników organu administracji co do treści rozstrzygnięcia. Organ administracji rozstrzyga sprawę wydając decyzję. Decyzja ta jest doręczana stronom postępowania. Strony postępowania mogą zapoznać się z treścią decyzji i jeśli narusza ona ich interesy mogą wnieść od niej odwołanie do organu odwoławczego i żądać jej zmiany. Jeśli strona postępowania nie odwołała się od decyzji, gdyż była przekonana, że decyzja jest zgodna z jej oczekiwaniami, to nie jest to podstawa do eliminowania tej decyzji przy wykorzystaniu nadzwyczajnego trybu weryfikacji decyzji administracyjnych. Sugerowanie stronom postępowania, iż podstawą wydania decyzji będzie drugi projekt i wydanie decyzji w oparciu o pierwszy projekt narusza art. 8 k.p.a. niemniej jednak nie można uznać, że było to rażące naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy. W przedmiotowej sprawie brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] grudnia 2008 roku, Nr [...]. Zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. był zarzutem najdalej idącym. Wobec ustalenia, iż brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji odnoszenie się do pozostałych podniesionych przez skarżącego zarzutów jest niecelowe. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.