IV SA/Wa 1546/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. T. o przyznanie kosztów z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: przyznać adwokatowi M. T. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć dwadzieścia groszy) zł stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przyznał skarżącej M. S. prawo pomocy w zakresie m.in. ustanowienia adwokata. W piśmie z dnia 2 października 2014 r. Okręgowa Rada Adwokacka poinformowała, że pełnomocnikiem w sprawie została wyznaczony adw. M. T. W dniu 5 grudnia 2014 r. zapadł wyrok w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2014 r. Referendarz sądowy odmówił przyznania adwokatowi kosztów z tytułu niepłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przyjmując, że pełnomocnik nie złożył oświadczenia, że koszty nie zostały zapłacone w całości ani w części. W ustawowym terminie wyznaczony adwokat wniósł od tego postanowienia sprzeciw. Dołączył do niego oświadczenie o tym, że koszty nie zostały zapłacone ani w całości ani w części. Ponadto wniósł o przyznanie wynagrodzenia w wysokości podwójnej stawki minimalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Zgodnie z § 20 tego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Takie oświadczenie zostało złożone w piśmie z dnia 11 grudnia 2014 r. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 240 zł. Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług. Sąd uznał, że ze względu na stopień skomplikowania sprawy i nakład pracy pełnomocnika nie jest zasadne przyznanie wynagrodzenia w podwójnej stawce minimalnej. Pomoc prawna udzielona przez wyznaczonego pełnomocnika sprowadzała się do reprezentowania skarżącego na rozprawie, złożenia do akt sprawy pisma, stanowiącego uzupełnienie zarzutów skargi, zatem nie można uznać, że działania te miały ponadprzeciętny charakter. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.