IV SA/Wa 1547/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie Asesor WSA Marian Wolanin, Asesor WSA Marta Laskowska (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia E. z siedzibą w Ś. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia (...) czerwca 2007 r. nr (...) w przedmiocie uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; 2. zasądza od Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych na rzecz skarżącego Stowarzyszenia E. z siedzibą w Ś. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia (...) czerwca 2007 r. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych po rozpatrzeniu zażalenia Stowarzyszenia E. na postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. z dnia (...) grudnia 2006 r. dotyczącego uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie fermy brojlerów kurzych wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie działki ewidencyjnej nr (...) w obrębie ewidencyjnym P., gmina M. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ przedstawił następujący stan sprawy; Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. postanowieniem z dnia (...) grudnia 2006 r. uzgodnił projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie fermy brojlerów kurzych wraz z niezbędną infrastrukturą, który do uzgodnienia został przesłany przez Burmistrza Gminy i Miasta M. pismem z dnia (...) listopada 2006 r. Strona - Stowarzyszenie E. otrzymała do wiadomości powyższe postanowienie dopiero w dniu (...) marca 2007 r. przy piśmie Burmistrza z dnia (...) marca 2007 r. Następnie w dniu (...) marca 2007 r. wniosła zażalenie na to postanowienie. Organ odwoławczy wskazał, że załączonej do akt sprawy dokumentacji wynika, iż grunt, którego dotyczy przedmiotowy projekt nie jest gruntem leśnym. Gruntu leśnego dotyczyła tylko pierwotna strefa zabudowy planowanej inwestycji, następnie Burmistrz zmienił projekt zabudowy, wyłączając z niej grunty leśne. W związku z powyższym nie zachodziła możliwość uzgodnienia inwestycji na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie obejmuje ona gruntów leśnych i organ pierwszej instancji winien umorzyć postępowanie. Ponadto nie ma uzasadnienia stwierdzenie, że pominięto kwestię przynależności tych terenów do obszaru Natura 2000 "M." oraz rezerwatu wokół jeziora B., bowiem przedmiotowa inwestycja nie sąsiaduje z wymienionymi obszarami chronionymi, a ponadto uzgodnienie nie dotyczyło tej kwestii, a tylko wymaganych przez art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Stowarzyszenie E.. W skardze opisało stan faktyczny i prawny sprawy, podkreślając w szczególności, że dokonało ponownej analizy raportu oddziaływania na środowisko i zwróciło uwagę na istniejące rozbieżności pomiędzy zawartością treści raportu, a załączoną do niego ewidencją gruntów. Z wykazu wynika, że na przedmiotowej działce nr (...) znajdują się grunty oznaczone symbolami Ls III, Ls IV oraz Lz. Powierzchnia gruntów oznaczona symbolem Ls III wynosi 4.8800 ha przed zmianą, jak i po jej zmianie, natomiast powierzchnia gruntów oznaczona symbolem Ls IV wynosi 0,1628, a po jego zmianie 0.080 ha. Natomiast powierzchnia gruntów oznaczona symbolem Lz po zmianie wynosi 5.5574 ha. W konsekwencji skarżące stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Lasów Państwowych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga została uwzględniona, jednakże z innych powodów niż wskazane w skardze. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy taki zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie będąc związany granicami skargi, sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji (art.134 § 2 w/w ustawy). Prowadząc postępowanie w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie fermy brojlerów kurzych wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie działki ewidencyjnej nr (...) w obrębie ewidencyjnym P., gmina M. na wniosek Burmistrza Gminy i Miasta M. dokonano uzgodnień przedmiotowego projektu decyzji w tym m.in. z Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. Z nadesłanych Sądowi akt wynika, że postanowienie wydane w dniu (...) grudnia 2006 r. przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. zostało doręczone Burmistrzowi Miasta i Gminy M. oraz Nadleśnictwu M. wraz ze stosownym pouczeniem o sposobie i trybie zaskarżenia. Jednakże prowadząc dalsze postępowanie Burmistrz Gminy i Miasta M. pismem z dnia (...) marca 2007 r. wskazał, że zgodnie z art. 10 kpa przedstawia stronom (w tym skarżącemu stowarzyszeniu) kserokopie postanowienia. Podkreślił, że doręczenia treści postanowień dokonuje w ten sposób "gdyż nie ma pewności czy doręczenia takiego dokonał organ wydający postanowienie". Jednocześnie poinformował, że stronom przysługuje prawo wniesienia zażalenia zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia. W tym przypadku za datę tę należało przyjąć - zdaniem Burmistrza - datę doręczenia jego pisma, o ile - jak wskazał - postanowienie to nie zostało doręczone odrębnie przez właściwy organ. Pismo Burmistrza Gminy i Miasta M. zostało doręczone Stowarzyszeniu E. w dniu (...) marca 2007 r. Zgodnie z art. 123 § 1 kpa w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia. W niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane w pierwszej instancji przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych. Stosowanie do treści art. 125 § 1 kpa postanowienia, od których służy stronom zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, doręcza się na piśmie. Z powyższego wynika, że uprawnienie do doręczenia postanowienia ma wyłącznie organ wydający postanowienie. Ma to istotne znaczenie przede wszystkim z punktu widzenia możliwości ewentualnego zaskarżenia postanowienia. Zgodnie bowiem z art. 129 § 1 w związku z art. 144 kpa zażalenie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał postanowienie, zaś stosownie do § 2 zażalenie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia przez właściwy organ postanowienia stronie. Z akt sprawy wynika, że kwestionowane postanowienie organu pierwszej instancji nie zostało doręczone skarżącemu stowarzyszeniu przez organ je wydający. A zatem fakt przesłania skarżącemu tegoż postanowienia przez inny organ nie otwiera stronie biegu terminu do wniesienia zażalenia. Stanowić może jedynie podstawę do żądania wznowienia postępowania lub przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Obowiązkiem organu odwoławczego, do którego takie zażalenie wpłynęło winno być w pierwszej kolejności badanie dopuszczalności i terminowości jego wniesienia. Organ w niniejszej sprawie tych czynności zaniechał i rozpoznał merytorycznie sprawę, bez badania dopuszczalności wniesienia zażalenia. Ma to taki skutek, że merytoryczne rozpoznanie odwołania od takiej decyzji, stanowi rażące naruszenie prawa o jakim jest mowa w treści art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w/w ustawy.