IV SA/Wa 1547/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A. A. i Z. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę W dniu 30 stycznia 2008 r. A. A. (dalej: "skarżący"), obywatel F., deklarujący narodowość [...], w PSG w T. wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie mu statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej (wnioskiem objęto jego żonę i małoletnią córkę). Skarżący podczas składania wniosku o nadanie statusu uchodźcy oświadczył, że był poddawany przemocy fizycznej i zatrzymywany, choć nie uczestniczył w działaniach wojennych. Na potrzeby prowadzonego postępowania przeprowadzono wywiad ze skarżącym, podczas którego potwierdził informacje dotyczące miejsca zamieszkania i aktywności podczas działań wojennych. Jednocześnie wyjaśnił, że podlegał zatrzymaniom (2-3 razy). Po zapoznaniu się z wnioskiem skarżącego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. odmówił skarżącemu nadania statusu uchodźcy i jednocześnie udzielił mu ochrony uzupełniającej na terytorium RP. Na skutek powzięcia przez organ I instancji informacji o pobycie skarżącego na terytorium kraju pochodzenia zostało wszczęte przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców postępowanie w sprawie pozbawienia go ochrony uzupełniającej. W dniu 11 kwietnia i 8 maja 2012 r. przeprowadzono dodatkowe przesłuchania skarżącego i jego żony. Podczas wywiadu ustalono, że w marcu 2009 r. skarżący wraz z bliskimi faktycznie wyjechał do F. ([...]). Uzasadniał to przesłankami rodzinno-zdrowotnymi oraz postępującą stabilizacją w regionie pochodzenia. Ponadto w 2009 r. żona skarżącego urodziła córkę w [...] - fakt ten został zgłoszony do akt stanu cywilnego oraz wystąpiono z wnioskiem o zasiłek poporodowy - dodatkowe świadczenie stanowiące ekwiwalent przyznawanego w Polsce "becikowego". W 2009 r. skarżący ponownie wyemigrował do Polski, zaś w [...] pozostały żona i dwie córki. Następnie w pierwszej połowie 2011 r. skarżący wyjechał na B. na spotkanie podróżujących do Polski żony i córek. Po wjeździe na terytorium RP rodzina osiadła w [...]. Następnie wskutek decyzji skarżącego wyprowadził się on z dotychczasowego mieszkania - Z. A. pozostała sama z dwiema córkami i w ciąży. Wobec tej sytuacji podjęła ona decyzję o dalszej nielegalnej emigracji do D. (została stamtąd przekazana do Polski – D.). Podczas przesłuchań skarżący poinformował o obawie przed działaniami struktur siłowych w Republice. Wobec powyższych ustaleń Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., postanowił pozbawić skarżącego ochrony uzupełniającej na terytorium RP, a po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. Wobec dwóch małoletnich córek skarżącego urodzonych w F. i w D. organ I instancji wydał decyzję o odmowie udzielenia ochrony międzynarodowej. W dniu [...] grudnia 2012 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy tę decyzje. W listopadzie 2012 r. skarżący wraz z żoną stawili się w placówce konsularnej F. w W.; gdzie odebrali nowe paszporty. W styczniu 2013 r. wyemigrowali do D., a w marcu 2013 r. zostali przekazani do Polski. W dniu 14 marca 2013 r. skarżący wystąpił z kolejnym wnioskiem o nadanie mu statusu uchodźcy na terytorium RP; wnioskiem objęto jego bliskich. W uzasadnieniu wniosku skarżący podkreślił aktywność we wspieraniu partyzantów walczących z oddziałami F. w [...]; podniósł także okoliczność nachodzenia i gróźb. Wskazał także, że był prześladowany w kraju pochodzenia, choć jednocześnie nie uczestniczył w działaniach wojennych. W piśmie z 29 sierpnia 2013 r. skarżący wskazał na integrację z lokalną społecznością [...] (przekazał do akt postępowania cztery oświadczenia w tej sprawie). Przekazał także zaświadczenia o ukończeniu, wraz z żoną kursów zawodowych, a także poinformował o ciąży żony. Skarżący w odwołaniu od decyzji Rady do Spraw Uchodźców organowi I instancji zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1 oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (Dz. U. z 2012 r., poz. 680, ze zm., dalej jako u.u.c.o.), jak również art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, określanej dalej jako: "K.p.a."). W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał m.in., że organ wydający decyzję nie uwzględnił przesłanek repatriacji skarżącego do [...] (choroba matki), a także zakwestionowano "bezpieczny" pobyt na terytorium kraju pochodzenia w tym czasie (okres po opuszczeniu terytorium RP i przed ponownym wjazdem na terytorium RP). Podkreślił też istotność badań psychologicznych w związku z możliwością ujawnienia "stresu pourazowego". Ponadto stwierdził, że w sprawie powinny zostać uwzględnione efekty w procesie integracji jego i jego rodziny w Polsce. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2014 r. W ocenie organu odwoławczego skarżący nie udowodnił w wystarczający sposób, aby na terytorium F. i w ojczystej republice był faktycznie prześladowany i aby faktycznie miały miejsce deklarowane przez skarżącego zdarzenia. W ocenie organu oświadczenia skarżącego w zakresie doznawanych prześladowań brzmią niewiarygodnie, bowiem jako zasadnicza przesłanka jawi się ogólna sytuacja materialna gospodarstwa domowego skarżącego i brak wystarczających źródeł utrzymania, nie zaś działania struktur siłowych (co wynika z dalszej emigracji ekonomicznej do D., jak również pobytu w kraju pochodzenia po uzyskaniu ochrony międzynarodowej w Polsce). Zdaniem Rady nie istnieje zależność pomiędzy decyzją skarżącego o emigracji z F., a działalnością struktur siłowych. Podkreśliła także, że skarżący mógł podjąć próbę osiedlenia się w innej części F. przed emigracją do Polski. Rada stwierdziła, że skarżący bezpodstawnie uznał się za osobę prześladowaną. Trudno bowiem dać wiarę, że jako osoba niezwiązana z ruchem partyzanckim stanowiłby obiekt zainteresowania struktur siłowych. Tym bardziej, że podczas pobytu w [...] jego żona wiodła bezpieczne życie, korzystając z praw socjalnych i kontaktując się z przedstawicielami lokalnych władz. Organ odwoławczy stwierdził, że szerszego komentarza nie wymaga fakt nawiązania przez skarżącego kontaktów z placówką konsularną F. w Polsce. Podkreślił, że skarżący jako obywatel F. posiada prawo wjazdu na terytorium FR także posiadając nieaktualny paszport. W ocenie Rady wyrobienie nowych paszportów przez rodzinę skarżącego dowodzi zamiaru dalszej emigracji z Polski, ale nie do kraju pochodzenia. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Rady, okoliczności związane z obawami deklarowanymi przez skarżącego, nie mogą zostać uznane za uzasadnione. Całokształt doświadczeń skarżącego w istocie w żaden sposób nie wpłynął u niego na podjęcie decyzji o emigracji z kraju pochodzenia. Rada stanęła na stanowisku, iż zasadniczym i wiarygodnym powodem wyjazdu z kraju pochodzenia skarżącego, były przesłanki materialne - o czym zaświadcza jednoznacznie przekazana przez skarżącego informacja o sytuacji materialnej w kraju pochodzenia (wielodzietność, brak stałego zatrudnienia) i fakt podjęcia próby nielegalnej migracji z Polski do D. Wskazała, że w procesie analizy okoliczności sprawy wzięła pod uwagę pełny materiał dowodowy, w tym przede wszystkim oświadczenia skarżącego, dochodząc do wniosku, że powody, dla których skarżący obawia się powrotu do kraju pochodzenia nie mogą być uznane za "uzasadnioną obawę" i nie stanowią podstawy do nadania mu statusu uchodźcy. Skarżący nie udowodnił, jak też nie uprawdopodobnił, że władze F. lub R. bądź inne podmioty wymienione w art. 15 ust. 1 pkt. 2-3 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP podejmowały i mogłyby podejmować w przyszłości wobec niego jakiekolwiek działania krzywdzące na tle jego rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, czy poglądów politycznych. Następnie organ odwoławczy podał, że podstawą do objęcia cudzoziemca jedną z form ochrony międzynarodowej nie jest sytuacja panująca w kraju jego pochodzenia, stan poszanowania praw człowieka i obywatela, poziom oświaty czy opieki zdrowotnej, lecz czy konkretny aplikant wyczerpuje przesłanki ujęte w zamkniętym katalogu przyczyn wymienionych w Konwencji Genewskiej i Protokole Nowojorskim. Właściwe władze, powołane do określenia statusu uchodźcy lub innej formy udzielenia ochrony międzynarodowej nie mają za zadanie dokonywać osądu warunków, jakie panują w kraju pochodzenia aplikanta. Wiedza o warunkach w kraju pochodzenia jest dla nich - zgodnie z wytycznymi zwartymi w podręczniku UNHCR - jedynie elementem branym pod uwagę przy określaniu wiarygodności Strony. Zasada ta została w pełni i w sposób konsekwentny zastosowana przez organa obu instancji. Ponadto Rada wskazała, że w pełni podziela przedstawioną przez międzynarodowe organizacje praw człowieka, w tym zawarte we wspólnym raporcie [...] ocenę na temat ustabilizowania się sytuacji politycznej i militarnej w [...] i zmniejszenie się zagrożenia dla ludności cywilnej. Rada wywodziła, że ewolucja sytuacji w [...], spowodowała zmianę stanowiska UNHCR, który wyraził je w opracowaniu z dnia [...]. Dokonana przez UNHCR w ww. piśmie ocena potrzeby udzielania ochrony międzynarodowej ubiegającym się o status uchodźcy osobom pochodzącym z wchodzącej w skład F. R. - nie obliguje państwa przyjmującego cudzoziemca z terytorium [...] do udzielenia mu ochrony, a jedynie zbadania jego indywidualnej sytuacji, co uczyniły organy obu instancji. Dalej organ podniósł, że obecnie w R. nie występuje zjawisko zmasowanego konfliktu wewnętrznego, a część porwań, w tym dla okupu, aktów przemocy i wymuszeń nie ma nic wspólnego z przesłankami politycznymi, gdyż jest motywowana względami kryminalnymi, a ich sprawcami okazują się również członkowie zorganizowanych grup przestępczych lub struktur klanowych. Jest faktem bezspornym, że obie strony używają przemocy i łamią zasady prawa człowieka i obywatela - zjawisko to ma tendencję spadkową. Dalej organ wywodził, że w R. istnieją struktury odpowiedzialne za zwalczanie łamania praworządności, a organom obu instancji znane są przypadki pociągnięcia do odpowiedzialności karnej [...] funkcjonariuszy organów porządku publicznego i struktur siłowych przez wymiar sprawiedliwości. Wskazując na przykłady Rada podała, że władze F. podejmują skuteczne działania mające na celu ukrócenie praktyk przekraczania kompetencji przez funkcjonariuszy struktur siłowych, łamania prawa. Ponadto Rada stwierdziła, że niektórzy obywatele F. nie otrzymawszy satysfakcji na swoje skargi w kraju zwracają się do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Z powyższego rada wywodziła, że w przypadku reemigracji do kraju pochodzenia skarżący nie byłby narażony na prześladowanie ani innego rodzaju represje. Nie można uznać za wiarygodne, że w przypadku powrotu skarżącego do F. i R. mogłoby mu grozić orzeczenie kary śmierci, tortury lub nieludzkie traktowanie czy karanie, poważne i zindywidualizowane zagrożenia dla życia i zdrowia. Rada wyraziła stanowisko, że skarżący może podjąć próbę osiedlenia się w innej części F., która jest krajem jej pochodzenia. Oceniła, że skarżący nie jest poszukiwany przez władze swego kraju - w 2013 r., bowiem wraz z małżonką odebrał w placówce konsularnej F. w W. nowe paszporty kraju pochodzenia; skarżący nie spotkali się z żadnymi formami dyskryminacji lub prześladowania władz kraju pochodzenia. Ponadto skarżący w żaden sposób nie uzasadnił niemożności życia w innym miejscu/regionie kraju pochodzenia. Ponadto organ powołał się na raport [...] wykazujący że osoby pochodzące z K. nie są systemowo i powszechnie prześladowane na terenie innych części F. Mogą swobodnie podróżować, osiedlać się, o czym najlepiej świadczy fakt istnienia dużych skupisk diaspory [...] w prawie wszystkich dużych aglomeracjach miejskich C., a nadto korzystają z pełnej swobody wyznania. Rada do Spraw Uchodźców uznała, że skarżący nie spełnia przesłanek do objęcia go ochroną uzupełniającą na terytorium RP i zgodnie z art. 20 ust. 1 u.u.c.o. i należy odmówić jej udzielenia. Ponadto w konkluzji Rada stwierdziła, że wydalenie skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie narusza jego prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (art. 97 pkt. 1 i 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP). Wskazane przez skarżącego okoliczności związane z integracją w Polsce i ukończeniem kursów zawodowych nie stanowią takiej przesłanki w rozumieniu ustawy. Skarżący może realizować swe prawo do życia rodzinnego w kraju pochodzenia - tym bardziej, że władze F. wypłaciły skarżącemu znaczne świadczenie finansowe z tytułu urodzenia kolejnego dziecka. W ocenie Rady nie ma żadnych rzeczywistych powodów, oprócz zamiaru osiedlenia się na obszarze U., powstrzymujących skarżącego przed reemigracją do kraju pochodzenia. Ponadto skarżący może podjąć próbę legalizacji pobytu w Polsce z innych przesłanek (obejmujących obywateli F.). Skarżący posiada prawo pobytu na terytorium F. i jak zostało wykazane w wyniku postępowania - nie był - i w przypadku powrotu do kraju pochodzenia - nie będzie z powodów konwencyjnych, przedmiotem żadnych działań represyjnych, czy też dyskryminacyjnych ze strony władz czy innych podmiotów. W przypadku powrotu do kraju pochodzenia nie istnieje ryzyko orzeczenia wobec skarżącego kary śmierci lub wykonania egzekucji, gdyż Sąd Konstytucyjny F. orzeczeniem nr [...] z dnia [...], wprowadził bezterminowe moratorium na orzekanie i wykonywanie kary śmierci, które będzie obowiązywać aż do momentu zniesienia kary śmierci w drodze ustawowej. Ponadto skarżący w trakcie postępowania uchodźczego nie powołał się na obawę orzeczenia wobec niego kary śmierci lub obawę przed wykonaniem egzekucji. Brak jest również podstaw, aby sądzić, iż w razie powrotu skarżącego do kraju pochodzenia, wystąpi w stosunku do jego osoby rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy poprzez stosowanie tortur, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Wnioskodawca nie deklarował bezpośredniego zaangażowania w działania wojenne [...]. Także stan zdrowia skarżącego i jego bliskich nie uniemożliwia w żadnej mierze przemieszczenia się do kraju pochodzenia. Zdaniem Rady nie ma zatem podstaw aby uznać, że zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie skarżącemu zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP. Końcowo Rada wyjaśniła, że uchyliła decyzję organu I instancji w części orzekającej o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP i w tej części umorzyła postępowanie organu I instancji, z uwagi na treść art. 514 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto wskazała, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców umorzył postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy małoletnim córkom skarżącego z powodu niedopuszczalności wniosku. Organ ocenił, że podniesione w sprawie okoliczności są tożsame z okolicznościami uwzględnionymi we wcześniejszym postępowaniu, w którym została wydana decyzja ostateczna. Skarżący kwestionując wskazaną decyzję złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 7 i art 77 K.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia niezbędnych kroków zmierzających do realizacji zasady praworządności, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w szczególności brak dokonania wnikliwej oceny stanu faktycznego w oparciu o uzupełniające wysłuchanie strony postępowania przed wydaniem decyzji w sprawie z uwagi na to, iż organ dokonał sprzecznych ustaleń faktycznych w zakresie w jakim nie dostrzegł zagrożeń dla skarżącego w związku z powrotem do [...] - opierając się jedynie na domniemaniach - co w konsekwencji doprowadziło do uznania, iż okoliczności ujawnione w toku postępowanie nie stanowią nowych okoliczności które mogłyby uzasadniać wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem; art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębienia zaufania obywateli do organu administracji publicznej; art. 9 K.p.a. w wyniku zaniechania należytego i wyczerpującego poinformowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; art. 75 § 1, w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., wskutek zaniechania wezwania do złożenia dodatkowych wyjaśnień przez A. i Z. A., w zakresie w jakim wcześniej złożone wyjaśnienia w ocenie organu były niewystarczające lub niespójne co do tych samych okoliczności i zdarzeń, co w konsekwencji doprowadziło do nie wyjaśnienia istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz ewentualnych powodów takiego stanu rzeczy uznając jedynie, iż wyjaśnienia te z uwagi na różnice są niewiarygodne i zmierzają jedynie do uzyskania korzystnego rozstrzygnięcia w sprawie; art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewskazanie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji przyczyn, z powodu których określonym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności, w zakresie w jakim ocenił za niewiarygodne oświadczenia skarżącego o represjach jakie go dotknęły podczas pobytu na terenie [...], nie przedstawiając jednocześnie żadnego dowodu na potwierdzenie niezasadności twierdzeń skarżącego, art. 136 K.p.a. w wyniku nierozpatrzenia całości materiału dowodowego, z pominięciem wskazywanych w odwołaniu pełnomocnika skarżących dowodów potwierdzających zasadność złożonego wniosku, a w szczególności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy; art. 13 ust. 1 oraz art. 48 ust 1 u.u.c.o. poprzez uznanie, iż w świetle materiału dowodowego nie istnieją przesłanki uzasadniające nadanie statusu uchodźcy względnie ochrony uzupełniającej czy pobytu tolerowanego, pomimo oświadczeń złożonych przez skarżącego w zakresie, w jakim relacjonował on okoliczności, nachodzenia jego domu rodzinnego przez struktury siłowe, udziału w przesłuchaniach, podczas których stosowano wobec niego przemoc i konieczności ukrywania się u swojej najbliższej rodziny bądź o konieczności zmieniania miejsca pobytu również poza granice [...], przy treści oceny sytuacji w [...] sporządzonej w opracowaniu WIKP, wskazującej m.in. na możliwość narażania na doznanie krzywdy w przypadku osób, wobec których występują okoliczności takie zagrożenie zwiększające. W uzasadnieniu skargi wskazał, że istotnie jak ustalił to organ, rodzina skarżącego przebywa na terenie Rzeczypospolitej Polskiej z przerwami od 2008 r. jednakże jej pobyt na terenie Polski przebiegał bezproblemowo, a jedynym powodem opuszczenia kraju były poważne problemy zdrowotne matki skarżącego, która potrzebowała natychmiastowej pomocy i wsparcia ze strony syna co nie zostało uwzględnione przez organ w toku dokonywania ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie. Podał, że jego rodzina powróciła do [...]. Jednak wkrótce po powrocie do rodzinnego kraju zaczęli być nękani przez pracowników struktur siłowych [...]. Okoliczność ta znajduje swoje odzwierciedlenie w treści przesłuchania skarżącego. Kiedy usiłowano zatrzymać skarżącego, zbiegł on i schronił u dalszych krewnych. Z uwagi na fakt, że interwencje [...] struktur siłowych powtarzały się, rodzina skarżącego była nachodzona w domu - żona i dzieci pozostawali w stanie ciągłego zagrożenia. Zdaniem skarżącego powyższe okoliczności nie stoją w sprzeczności z ewentualnym pozostawaniem skarżącego na terenie [...], jednakże jego pobyt nie był nieskrępowany. Dokonanie ustaleń organu w zakresie w jakim uznał on, iż skarżący nie obawiał się negatywnych konsekwencji, skoro swobodnie poruszał się po terytorium Republiki czy fakt, iż nie został on zatrzymany, skazany wyrokiem sądu czy poszukiwany wydaje się być nieuzasadnione i stanowić może jedynie nieuprawnione domniemanie. Skarżący nie mógł przebywać w domu, a sama okoliczność nachodzenia jego rodzinnego domu przez struktury siłowe bez oficjalnego postępowania czy wykonywania decyzji o zatrzymaniu stanowić może jedynie daleko idące zagrożenie płynące z podejrzeń o nielegalnych działaniach struktur siłowych zmierzających do zatrzymania skarżącego bez podstawy prawnej. Podkreślił, że zgodnie z Dyrektywą Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. każdy obywatel kraju trzeciego lub bezpaństwowiec, który znajduje się poza terytorium kraju pochodzenia i który jest niezdolny do powrotu lub - posiadający uzasadnioną obawę bycia prześladowanym - nie chce wrócić do niego może ubiegać się o status uchodźcy. W Dyrektywie tej wyraźnie wskazano, iż bez znaczenia jest, czy wnioskodawca rzeczywiście posiada cechy powodujące prześladowania; wystarczy, że takie cechy są przypisane wnioskodawcy przez podmiot dopuszczający się prześladowań. Jednocześnie bez znaczenia jest, czy wnioskodawca pochodzi z kraju, w którym wielu lub wszyscy obywatele stają w obliczu ogólnego ucisku. W ocenie skarżącego za uproszczenie należy uznać twierdzenie, iż nie obawiał się on o swoje bezpieczeństwo skoro świadomie co najmniej dwa razy powracał na tereny [...], albowiem nie można tracić z pola widzenia okoliczności pozostawania tam swojej żony i dzieci oraz schorowanej matki. Wywodził, iż nie można mylić siły więzi rodzinnych i uczuciowych z brakiem strachu przed represją. Następnie podał, że jednorazowe przeprowadzenie badana psychologicznego nie jest wstanie ujawnić stresu pourazowego. Akcentował, że pomagał bojówkom, co pozwala na twierdzenie, iż jego stopień odbierania zagrożeń jak strach czy obawa nie jest taka sama, jak w przypadku człowieka, który w żadnej sposób nie angażował się w określoną działalność. Nie zgadzając się z diagnozą sytuacji w [...] podniósł, że w dalszym ciągu czynnikiem wywołującym niestabilność jest działalność [...] podziemia zbrojnego, walczącego o oderwanie całego regionu K. - w tym [...] od F. i utworzenie na jego terenach republiki rządowej wg. Zasad szariatu – E., co powoduje, że w kraju nadal mają miejsce poważne naruszenia praw człowieka, tj. uprowadzenia, tortury czy zabójstwa, a z informacji opublikowanych przez portal internetowy [...] wynika, że w wyniku aktów terrorystycznych i działań struktur siłowych w 2011 r. w [...] zginęło co najmniej kilkadziesiąt osób (zarówno funkcjonariuszy struktur siłowych i bojowników, jak i cywilów). Miały też miejsce liczne uprowadzenia wśród lokalnej ludności. Ponadto w odniesieniu do stanowiska wyrażonego przez organ odwoławczy, jakoby sytuacja w [...] stabilizowała się w ostatnich latach, skarżący przytoczył opracowanie W. G. wydane przez O. w którym wskazano m.in., że według obrońców praw człowieka w Republice dochodziło i dochodzi do przypadków zastraszenia i wręcz terroryzowani ludności przy użyciu takich metod jak egzekucja, a symbolem ich ofiar stała się działaczka S. [...], uprowadzona i zamordowana [...] lipca 2009 roku. W opinii skarżącego powyższy fragment wskazuje, że materiał dowodowy, jak również wiedza jaką dysponował organ w chwili wydawania decyzji nie była aktualna i wystarczająca. Odnosząc się do stwierdzenia organu, iż władze F. podejmują działania mające na celu ukrócenie praktyk przekraczania kompetencji przez funkcjonariusz struktur siłowych, łamania prawa, stosowania przemocy w celu osiągnięcia korzyści majątkowych wskazał, iż adekwatność popełnionych czynów do orzeczonych kar pozostaje daleko od przyjętego w państwach cywilizowanych standardu. Podniósł, iż w toku postępowania administracyjnego wielokrotnie wskazywał, iż jego obawa o życie i zdrowie własne oraz członków jego rodzinny nie jest wyimaginowanym subiektywnym odczuciem, a faktyczną obiektywną przesłanką będącą podstawą ubiegania się o status uchodźcy. Organ nie wskazał na podstawie jakich okoliczności dokonał ustalenia, iż skarżący nie udzielał pomocy bojownikom. Z jednej strony organ przyznał, iż skarżący był w latach 2000 - 2005 kilkukrotnie zatrzymany podczas zaczystek a następnie poddawano go przemocy, a z drugiej stwierdził, że niewiarygodne są twierdzenia skarżącego, w zakresie w którym wskazuje, że po wyjeździe z Polski w 2009 r. struktury siłowe podejmowały próby jego zatrzymania. Skarżący podał, że ustalenie bez wyraźnej podstawy ustawowej, że pewne fakty mogą być udowodnione jedynie za pomocą ściśle określonych dowodów, jest sprzeczne z Kodeksem postępowania karnego. Powołując się na judykaturę podkreślił, że oświadczenia składane przez stronę w postępowaniu administracyjnym korzystają z domniemania prawdziwości, jeżeli nie są oczywiście sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi administracyjnemu z urzędu. Podał także, że nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy są również dwa orzeczenia Sądu Rejonowego [...]: postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] marca 2013 r. (sygn. akt [...]) oraz postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] marca 2013 r. (sygn. akt [...]). Zwrócił następnie uwagę, że w toku postępowania prowadzonego z wniosku Komendanta Straży Granicznej [...] w przedmiocie umieszczenia skarżącego i jego żony, wraz z małoletnimi dziećmi w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców na podstawie art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom, ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Sąd Rejonowy bezspornie ustalił, że skarżący i jego żona stosują się do obowiązującego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej porządku prawnego, przebywają pod znanym organom państwowym adresem, odbierają kierowaną do nich korespondencję, wykonują pracę zarobkową i opiekują się małoletnimi dziećmi. Powyższe nie powinno pozostać bez wpływu na ocenę rodziny skarżącego pod kątem przyznania im uprawnień wynikających z ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący zarzucił, iż wiedza na temat powyższych postępowań nie skłoniła organu do zwrócenia się do Sądu Rejonowego [...] o akta ww. spraw, w celu załączenia do akt przedmiotowego postępowania dokumentów się tam znajdujących, a mogących mieć istotne znaczenia dla rozpoznania przedmiotowej sprawy, w szczególności treści protokołów z posiedzeń podczas których skarżący wraz z żoną składali stosowane wyjaśnienia. Ponadto, zdaniem skarżącego, winno być wzięte pod uwagę, że rodzina skarżącego mieszkając w Polsce bardzo silnie zintegrowała się z lokalną społecznością w miejscowości [...], czego dowodem są listy z rekomendacjami. Zarówno skarżący, jak i jego żona od początku podejmowali prace zarobkowe, utrzymując w ten sposób siebie i swoje dzieci. Żona skarżącego pracowała m.in. [...]. Dodatkowo rozpoczęła naukę języka polskiego i w chwili obecnej uczestniczy w kursie nauki języka polskiego przygotowującego do kursu zawodowego gastronomicznego, który prowadzony jest w ramach projektu [...], realizowanego przez S. w partnerstwie z Urzędem do Spraw Cudzoziemców w Programie EFU 2012. Również dzieci skarżącego zaaklimatyzowały się w nowym środowisku, uczą się języka polskiego. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Cudzoziemców wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Ponadto podkreśliła, że w przedmiotowej skardze skarżący nie odniósł się do zagadnień związanych z kontaktami z przedstawicielstwem dyplomatycznym F. w Polsce, a także z faktem nielegalnej migracji do Europy Zachodniej. W ocenie Rady oba te zagadnienia są kluczowymi przesłankami do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Podała, że kontakt skarżącego z konsulatem F. - o ile byłby on faktycznie przedmiotem zainteresowania władz kraju pochodzenia, byłby zdarzeniem zupełnie wyjątkowym w przypadku osób ubiegających o ochronę międzynarodową w Polsce. W podobny sposób przedstawia się sprawa pobytu żony skarżącego w kraju pochodzenia - urodziła tam dziecko, a także korzystała ze wsparcia materialnego pobierając zasiłek poporodowy. Podniosła także, że przesłanką uzasadniającą objęcie ochroną międzynarodową nie może być także w przypadku skarżącego "silne zintegrowanie się z lokalną społecznością w miejscowości [...]". Wskazała, że skarżący wraz z rodziną (ponownie) przebywają na terytorium RP od marca 2013 r. i trudno w sytuacji tak krótkiego pobytu mówić o integracji. Proces przystosowawczy jest ze swej natury długotrwały i w różnym stopniu dotyczy poszczególnych członków gospodarstwa domowego. Jednocześnie podała, że skarżący podejmując decyzję o emigracji z kraju pochodzenia mógł w inny sposób zalegalizować swój pobyt w Polsce, np. podejmując zatrudnienie na terytorium RP. Ustosunkowując się do kwestionowanej przez skarżącego oceny psychologicznej podkreśliła, że skarżący wraz z rodziną przebywali w ośrodku dla cudzoziemców [...], gdzie obecni są pracownicy ośrodka, którzy w przypadku wystąpienia rozmaitych zdarzeń - w tym także problemów psychologicznych, zobowiązani są do podjęcia działań na rzecz osób przebywających w ośrodku. Gdyby dostrzeżono niepokojące zachowania u skarżącego lub jego bliskich w trakcie długotrwałego pobytu w ośrodku zapewne byłyby podjęte odpowiednie działania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Rady nie naruszyła przepisów obowiązującego prawa w sposób skutkujący koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zaskarżona decyzja Rady do Spraw Uchodźców nr [...] wydana została [...] maja 2014 r., przy czym zasadnie organy obu instancji procedowały na podstawie ustawy o cudzoziemcach oraz powoływanej wcześniej ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.j.: Dz.U. z 2012 Nr 680, ze zm.), określanej dalej jako u.u.c.o., sprzed wejścia w życie nowych uregulowań (chodzi o ustawę z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573, z późn. zm., uchyloną przez ustawę z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, Dz. U. z 2013 r., poz. 1650, która weszła w życie 1 maja 2014 r.). Zgodnie bowiem z art. 513 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach do postępowań administracyjnych, których nie zakończono do dnia wejścia w życie tej ustawy decyzją ostateczną, a które zostały wszczęte przed tym dniem na podstawie ustaw zmienianych w tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Okoliczność, że rolą Sądu jest orzekanie o legalności zaskarżonego orzeczenia według stanu sprawy na dzień jego wydania powoduje, że ta sama podstawa prawna w postaci dotychczasowych rozwiązań prawnych stanowiła kryterium oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji dokonywanej przez Sąd, a co za tym idzie zastosowano dotychczasowe nazewnictwo instytucji stanowiących formę ochrony, przewidziane w tych przepisach. Zasadnie również organ zastosował art. 514 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, wprowadzający modyfikacje do wskazanej zasady. Odwołując się na wstępie do zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek decydujących o przyznaniu statusu uchodźcy, należy wskazać, że nie zasługują na aprobatę zarzuty niewłaściwego ustalenia przez organy stanu faktycznego sprawy, jak również nieprawidłowej interpretacji relewantnych przepisów. Co do statusu uchodźcy, to - wywodząc a contrario z art. 19 ust. 1 pkt 1 i zgodnie z art. 13 ust. 1 u.u.c.o. - cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 1 lit. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515, ze zm.) - uchodźcą jest osoba, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Konwencja zawiera więc zamknięty katalog przyczyn, które uzasadniają nadanie statusu uchodźcy i istotnym jest, że nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Za uchodźcę uznaje się osobę, spełniającą kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu wnioskodawcy. Jednak pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Stosownie do motywu 29 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców podpisaną w Genewie w dniu 28 lipca 1951 r., ze zmianami wprowadzonymi przez protokół nowojorski z dnia 31 stycznia 1967 r. jednym z warunków kwalifikowania się do otrzymania statusu uchodźcy w rozumieniu art. 1 lit. A konwencji genewskiej jest związek przyczynowy między powodami prześladowania takimi jak rasa, religia, narodowość, przekonania polityczne lub przynależność do szczególnej grupy społecznej, a aktami prześladowania lub brakiem ochrony przed takimi aktami. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. Przepisy art. 13 ust. 3 u.u.c.o. precyzują, że prześladowanie musi, ze względu na swoją istotę lub powtarzalność, stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. lub być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa powyżej. Prześladowanie może polegać w szczególności na: użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej w tym seksualnej, zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym, wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu, w sposób, który ma charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący, braku prawa odwołania się do sądu od kary o charakterze nieproporcjonalnym lub dyskryminującym, wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletniość (art. 13 ust. 4 u.u.c.o.). Co do kwestii dowodowych wskazać należy, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. Skarżący kwestionując sposób dokonywania ustaleń faktycznych przez organy administracji w tej sprawie nie dostrzega, że zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 u.u.c.o., na składającym wniosek o nadanie statusu uchodźcy spoczywa obowiązek przedstawienia informacji niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz udostępnienia posiadanych dowodów potwierdzających okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku. Obowiązki te w żaden sposób nie wyłączają wymogu dążenia przez organ administracji do wyjaśnienia prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), niemniej jednak oznaczają, że cudzoziemiec składający wniosek powinien aktywnie współdziałać z organem, w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie miał podstaw do przyjęcia, że organy w sposób niewłaściwy wywiązały się z wymogu dążenia do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności ustalenia tych faktów, z którymi wiąże się obowiązek udzielenia cudzoziemcowi składającemu wniosek o status uchodźcy ochrony. Ponadto działanie organów należy uznać za prawidłowe bowiem: 1. po pierwsze - ustalenie statusu uchodźcy wymaga oceny oświadczeń ubiegającego się, przy czym oświadczenia te nie mogą być rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy bowiem element subiektywny i obiektywny, i oba - jak wskazane zostało w Podręczniku "Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy" Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) - muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu, 2. po drugie – zgodnie z art. 4 ust. 5 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochron, gdy niektóre treści oświadczeń wnioskodawcy nie są poparte dokumentami ani innymi dowodami, potwierdzenie takich treści nie jest konieczne pod następującymi warunkami: |a) | wnioskodawca poczynił rzeczywisty wysiłek, aby uzasadnić swój wniosek; | |b)| wszystkie właściwe elementy, będące w posiadaniu wnioskodawcy zostały przedstawione oraz złożono zadowalające wyjaśnienia co do | | |braku innych istotnych elementów; | |c)| oświadczenia wnioskodawcy zostały uznane za spójne i wiarygodne i nie są sprzeczne z dostępnymi szczegółowymi i ogólnymi | | |informacjami mającymi znaczenie dla sprawy wnioskodawcy; | |d)| wnioskodawca wystąpił o udzielenie ochrony międzynarodowej w najwcześniejszym możliwym terminie, chyba że może on wskazać zasadny | | |powód, dlaczego tego nie zrobił; oraz | |e) |stwierdzono ogólną wiarygodność wnioskodawcy. | Kryterium przedstawienia niespójnych, sprzecznych i nieprawdopodobnych lub niewystarczających wyjaśnień, które czynią w sposób oczywisty nieprzekonującym wniosek w odniesieniu do tego, że był obiektem prześladowań zastosowane zostało w Dyrektywnie Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich (Dz.U.UE L z dnia 13 grudnia 2005 r.). W rozpatrywanej sprawie zasadnie organy uznały wyjaśnienia skarżącego w zakresie istnienia pozytywnych przesłanek do przyznania statusu uchodźcy za niewystarczające i niewiarygodne, a za nieprzekonujące twierdzenia, że skarżący był związany z ruchem partyzanckim, co osłabia wiarygodność wskazywanego przez skarżącego zainteresowania struktur siłowych jego osobą. Za zasadne również należy uznać wywody dotyczące znaczenia dla oceny wiarygodności twierdzeń o prześladowaniu faktu co najmniej dwukrotnego powrotu na tereny [...] skarżącego (twierdzenia skarżącego o celu tej podróży w postaci choroby matki nie przeczą uznaniu, że możliwy był powrót do kraju pochodzenia, a zatem, że skarżący może tam przebywać, co jest istotne bowiem uchodźcą jest osoba, która nie może lub nie chce z powodu obawy powrócić państwa pochodzenia). Ponadto bezpieczne uzyskanie wstęp do kraju pochodzenia oznacza, że racjonalne jest oczekiwanie, że wjeżdżający może się tam osiedlić. Za logiczną i zgodną z doświadczeniem życiowym należy uznać argumentację dotyczącą powrotu żony skarżącego do [...], pobrania przez nią świadczeń socjalnych z tytułu urodzenia się dziecka i kontaktowania się z przedstawicielami lokalnych władz, co przeczy tezie o prześladowaniach i szczególnej sytuacji skarżącego. Prawidłowo organy powołały okoliczności ustabilizowania się sytuacji politycznej i militarnej w kraju pochodzenia, wskazując m.in. na zmianę stanowiska UNHCR [...]. Dodatkowo organ prawidłowo odwołał się do próby nielegalnej migracji do D., jako wskazującej na ekonomiczny cel wyjazdu z [...], w postaci poprawy sytuacji materialnej gospodarstwa domowego skarżącego (o czym świadczy również przekazana przez skarżącego informacja o sytuacji materialnej w kraju pochodzenia - wielodzietność, brak stałego zatrudnienia). Zasadnie organy również oceniły znaczenie nawiązania przez skarżącego kontaktów z placówką konsularną F. w Polsce, bowiem wyrobienie nowych paszportów przez rodzinę skarżącego rzeczywiście może wskazywać na zamiar dalszej emigracji z Polski. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w skardze stwierdzić należy, że dodatkowe przesłuchanie skarżącego czy jego żony nie było potrzebne ze względu na brak powołania nowych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, ani z uwagi na brak spójności zeznań złożonych w trakcie przesłuchania. Również brak było podstaw do podważenia wiarygodności badania psychologicznego i jego ponowienia. W rezultacie prawidłowy jest wniosek Rady, że skarżący bezpodstawnie uznał się za osobę prześladowaną. Podobnie za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia prawa materialnego w przedmiocie przyznania innego instrumentu z zespołu środków ochrony cudzoziemców, tj. opisanego w art. 15 u.u.c.o. Zgodnie z przepisem tego art. cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy zasadnie przyjęły, że w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie ze strony władz lub innych podmiotów w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. W przypadku powrotu do kraju pochodzenia, nie istnieje ryzyko orzeczenia wobec niego kary śmierci lub wykonania egzekucji. Skarżący, co potwierdził przecież w tym postępowaniu, nie prowadzi żadnej działalności, która mogłaby zostać uznana w chwili za opozycyjną wobec władz kraju pochodzenia. Skarżący nie udowodnił, jak też nie uprawdopodobnił, że władze F. lub R. bądź inne podmioty wymienione w art. 15 ust. 1 pkt. 2-3 u.u.c.o. podejmowały i mogłyby podejmować w przyszłości wobec niego jakiekolwiek działania krzywdzące na tle jego rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, czy poglądów politycznych. Skarżący nie spotkali się z żadnymi formami dyskryminacji lub prześladowania władz kraju pochodzenia (a dodatkowo uzyskali bez problemów paszport). Ponadto skarżący w żaden sposób nie uzasadnił niemożności życia w innym miejscu/regionie kraju pochodzenia, a uznanie skarżącego za uchodźcę byłoby jedynie możliwe, gdyby uwiarygodnił, że niezależnie od miejsca zamieszkania na terytorium F. byłby narażony na prześladowania z przyczyn wskazanych w Konwencji Genewskiej i Protokole Nowojorskim. Słusznie Rada wywodziła, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia nie istnieje ryzyko orzeczenia wobec skarżącego kary śmierci lub wykonania egzekucji, gdyż Sąd Konstytucyjny F. orzeczeniem nr [...] z dnia [...], wprowadził bezterminowe moratorium na orzekanie i wykonywanie kary śmierci, które będzie obowiązywać aż do momentu zniesienia kary śmierci w drodze ustawowej. Ponadto skarżący w trakcie postępowania uchodźczego nie powołał się na obawę orzeczenia wobec niego kary śmierci lub obawę przed wykonaniem egzekucji. Brak jest również podstaw, aby sądzić, iż w razie powrotu skarżącego do kraju pochodzenia, wystąpi w stosunku do jego osoby rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy poprzez stosowanie tortur, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Wnioskodawca nie deklarował bezpośredniego zaangażowania w działania wojenne w [...]. Także stan zdrowia skarżącego i jego bliskich nie uniemożliwia w żadnej mierze przemieszczenia się do kraju pochodzenia. Nie było zatem podstaw aby uznać, że zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP. Prawidłowo organy objęły swoimi decyzjami rodzinę skarżącego, przy czym akcentowane przez skarżącego okoliczności, związane z integracją w Polsce i ukończeniem kursów zawodowych, nie stanowią przesłanki do przyznania ochrony. Rada, zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a., podjęła wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w kontekście aktualnej sytuacji w kraju pochodzenia cudzoziemca. Dopełniła także obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, nie naruszając – wbrew twierdzeniom skarżącego ani art. 8 i 9 K.p.a. ani art. 136 tej ustawy. Złożone przez skarżącego wyjaśnienia stanowiły wystarczający materiał dowodowy w sprawie i w oparciu o nie trafnie Rada uznała dalsze przesłuchania za zbędne. Brak było również podstaw do uzupełnienia materiału dowodowego o akta z postepowania toczącego się przed sądem powszechnym, ze względu na zgromadzenie wystarczającego materiału dowodowego z aktywnym udziałem skarżącego i jego żony. Rada do Spraw Uchodźców, wbrew zarzutom skargi, nie naruszyła zatem art. 80 K.p.a. stanowiącego, że organ administracji publicznej na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Zaskarżona decyzja (jej uzasadnienie) odpowiada treści art. 107 § 3 K.p.a., wymagającego, by uzasadnienie faktyczne decyzji zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Rada zajęła stanowisko co do wszystkich zarzutów skarżącego, podniesionych w odwołaniu. Sąd w całości podziela argumentację organu odwoławczego. Zastosowanie art. 514 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach nakazywało uchylić decyzję w części dotyczącej wydalenia i umorzyć postepowanie, co organ uczynił. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na zasadzie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.