IV SA/Wa 1547/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu w dniu 12 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. F. o dokonanie wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2018 r, sygn.akt IVSA/Wa 1547/18 w sprawie ze skargi A. F. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2018 r. IVSA/Wa 567/18 w sprawie ze skargi A. F. na pismo Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku postanawia: odmówić wykładni powyższego postanowienia A. F. (dalej: "skarżący") w piśmie z dnia 22 maja 2018 r. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2018 r. sygn.akt IVSA/Wa 567/18 odrzucającym skargę A. F.– jak to określił - na decyzję Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego Biuro Audytu Wewnętrznego i Kontroli z dnia [..] stycznia 2018 r., przekazujące zgodnie z właściwością, w trybie art. 243 k.p.a., pismo skarżącego z dnia 5 grudnia 2017 r. w przedmiocie: "wniosku o zebranie całości materiału dowodowego (...)" w sprawie roszczeń o wypłatę odszkodowania za nieruchomość położoną w Z.. Postanowieniem z dnia 20 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę o wznowienie postępowania zakończonego w/w postanowieniem. Pismem z dnia 31 sierpnia 2018 r. A. F. złożył do Sądu wniosek o dokonanie wykładni postanowienia z dnia 20 lipca 2018 r. gdyż jest ono zbyt lakoniczne i budzi w skarżącym wątpliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 158 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja orzeczenia jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w badanej sprawie. Postanowienie z dnia 20 lipca 2018 r. jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a zwłaszcza przyczyny leżące u podstaw odrzucenia skargi o wznowienie postepowania. Trzeba również podkreślić, że wniosek o wykładnię postanowienia nie może stanowić kolejnego środka odwoławczego, za pomocą którego strona będzie prowadziła polemikę z wydanym orzeczeniem. Jeśli skarżący nie zgadza się w jakiekolwiek części z zapadłym w jego sprawy rozstrzygnięciem sądu może skorzystać z przysługujących mu środków odwoławczych na zasadach i w trybie wynikającym z przepisów prawa, o których treści w niniejszej sprawie został prawidłowo pouczony. Mając na uwadze powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia