IV SA/Wa 1549/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2007 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 roku, Nr [...] Prezydent Miasta W. odmówił zameldowania na pobyt stały J. S. w lokalu nr [...] przy ul [...] w W. W uzasadnieniu swojej decyzji Prezydent Miasta W. stwierdził, że budynek przy ul. [...] w W. w dniu 4 grudnia 2006 roku stał się własnością Spółki "H." z siedzibą w L. Budynek ten jest w bardzo złym stanie technicznym i stwarza zagrożenie dla przebywających w nim osób. Właściciel przystąpił do prac zabezpieczających i planuje wykonać w najbliższych miesiącach remont. Budynek ten jest budynkiem mieszkalnym jednak z założenia przeznaczony został na hotel. Brak konieczności wykazania się prawem do lokalu nie oznacza, że przesłanką zameldowania jest wyłącznie sama fizyczna obecność w lokalu. Do zameldowania uprawniać może jedynie pobyt legalny oznaczający przebywanie na zasadach zgodnych z prawem za wiedzą i zgodą osoby uprawnionej do dysponowania lokalem. J. S. nie posiada umowy najmu. W budynku zamieszkał na podstawie skierowania udzielonego przez pracodawcę, to jest ówczesną Fabrykę S., a następnie zajmował przydzielony mu lokal za wiedzą i zgodą Spółdzielni Mieszkaniowej "B.". Aktualny właściciel budynku prowadzi książkę zameldowań, w której figurują osoby mieszkające w budynku. J. S. nie został w niej ujęty, gdyż nie złożył ankiety. Nadto właściciel nosi się z zamiarem przeprowadzenia remontu i wyprowadzenia wszystkich przebywających w budynku osób. Zameldowanie wnioskodawcy na pobyt stały byłoby usankcjonowaniem legalności jego pobytu. Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. S. podnosząc zarzut, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Zdaniem odwołującego się umowa najmu nie została wprawdzie zawarta na piśmie, jednakże nie oznacza to, że nie została ona w rzeczywistości zawarta. Umowa taka została zawarta w sposób dorozumiany poprzez zamieszkiwanie w lokalu od 1997 roku i opłacaniu czynszu na konto Spółdzielni, a obecnie na konto nowego właściciela. Nabywca budynku nie dokonał wypowiedzenia umowy najmu w formie przewidzianej ustawą o ochronie praw lokatorów. Wobec nieuczciwego zachowania Spółdzielni złożył wniosek o zameldowanie go w trybie administracyjnym. Odwołujący się podniósł również, że nie jest mu znany przepis prawa na podstawie którego można odmówić meldunku z uwagi na plany sprzedaży budynku lub jego remontu. Do czasu przejęcia budynku przez nowego właściciela nie było żadnych elementów kwalifikujących budynek jako hotel. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 roku, Nr [...] Wojewoda Mazowiecki uchylił decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2007 roku i orzekł o zameldowaniu J. S. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul, [...] w W. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda stwierdził, że meldunek służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w danym lokalu. Czynność zameldowania nie rodzi ani nie pozbawia uprawnień do lokalu. Brak potwierdzenia pobytu danej osoby w określonym lokalu przez podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu nie uniemożliwia dokonania zameldowania. Okoliczność ta stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i wydania decyzji w trybie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Brak zgody na dokonanie zameldowania jak również zły stan techniczny budynku nie mogą stanowić podstawy do odmowy dokonania zameldowania. Wojewoda stwierdził również, że ustawodawca w art. 13 wymienionej wyżej ustawy przewidział możliwość zameldowania osób na pobyt stały w pomieszczeniu hotelowym. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła Spółka H. Sp. z o.o. podnosząc zarzut naruszenia art. 7 kpa polegający na dokonaniu błędnych i niedokładnych ustaleń stanu faktycznego oraz nieuwzględnieniu słusznego interesu strony skutkujący uznaniem, że zameldowanie na pobyt stały J. S. w hotelu pracowniczym jest konieczne i w pełni uzasadnione podczas gdy stan techniczny budynku zagraża życiu i zdrowiu ludzi. Skarżąca Spółka wskazała, że Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej Miasta W. w dniu [...] marca 2007 roku wydał decyzję nr [...] zakazującą eksploatacji budynku do czasu zakończenia prac budowlanych i uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku. Nadto podniesiony został zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez zameldowanie J. S. na pobyt stały w hotelu pracowniczym podczas gdy w hotelu pracowniczym nie melduje się żadnych osób na pobyt stały. Skarżąca Spółka zarzuciła również naruszenie art. 77 kpa poprzez rozpatrzenie sprawy bez uwzględnienia istotnych jej elementów i wydanie orzeczenia naruszającego słuszny interes strony oraz oparcie się przez organ administracji na przypuszczeniach, a nie na faktach. Błędne jest zdaniem skarżącej Spółki twierdzenie Wojewody, iż pobyt J. S. w lokalu nr [...] przy ul [...] w W. ma charakter legalny. W piśmie z dnia 8 października 2007 roku Spółka "H." podniosła dodatkowo zarzut naruszenia art. 13 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych w związku z § 7 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 grudnia 2002 roku w sprawie zgłaszania i przyjmowania danych niezbędnych do zameldowania i wymeldowania oraz prowadzenia ewidencji ludności i ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych polegający na dokonaniu zameldowania przez Wojewodę podczas gdy zameldowanie takie może być dokonane jedynie przez kierownika hotelu. Nadto podniesiony został zarzut, iż ustawa jedynie dopuszcza możliwość zameldowania na pobyt stały uzależniając ją od inicjatywy właściciela. Podniesiony został również zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa. Skarżąca Spółka stwierdziła też, że od dnia 14 sierpnia J. S. nie przebywa w hotelu przy ul. [...], gdyż opuścił pokój hotelowy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Za nieuzasadniony uznać należy podniesiony przez skarżącą Spółkę zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U z 2006 roku Nr 139, poz. 993 - tekst jednolity z późniejszymi zmianami) poprzez dokonanie zameldowania J. S. na pobyt stały. Art. 10 ust. 1 wymienionej ustawy nie reguluje kwestii związanych z meldunkiem osób przebywających w zakładzie hotelarskim. Kwestie te reguluje natomiast art. 10 ust. 2 tejże ustawy. Zgodnie z treścią tego przepisu osoba, która przybywa do zakładu hotelarskiego albo do zakładu udzielającego pomieszczenia w związku z pracą, nauką, leczeniem się lub opieką społeczną, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy przed upływem 24 godzin od chwili przybycia. Wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych przewidują więc możliwość zameldowania osób na pobyt stały w hotelach. Zameldowanie ma na celu jedynie potwierdzenie przebywania danej osoby w określonym lokalu. Organy administracji dokonując zameldowania nie mogą badać kwestii związanych ze stanem technicznym budynku, w którym przebywa osoba, mająca być zameldowana. Brak jest podstaw do przyjęcia, że w toku postępowania nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wojewoda dokonując ustaleń faktycznych odnośnie pobytu J. S. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. oparł się na zeznaniach J. S. oraz wynikach kontroli meldunkowej przeprowadzonej przez Policję. Dowody te potwierdzały pobyt J. S. pod wskazanym wyżej adresem. Okres czasu jaki minął od przeprowadzenia tych dowodów nie był na tyle duży, by informacje zawarte w wymienionych dowodach zdezaktualizowały się w dacie wydawania decyzji przez Wojewodę Mazowieckiego. Zarzut, iż Wojewoda Mazowiecki błędnie ustalił, że pobyt J. S. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. jest legalny nie znajduje uzasadnienia. Budynek, w którym przebywa J. S. był hotelem pracowniczym należącym do Fabryki S. J. S. zamieszkał w nim za zgodą ówczesnego dysponenta tego budynku. Mieszkał tam również po przejęciu budynku przez Spółdzielnię Mieszkaniową "B.". W związku ze swoim pobytem w tym lokalu opłacał czynsz. Mimo braku pisemnej umowy najmu uznać należy, iż umowa taka zawarta została w sposób dorozumiany. Spółka "H." dokonując zakupu budynku stała się następcą prawnym Spółdzielni, a tym samym stała się również stroną umowy najmu z J. S. O nielegalności pobytu J. S. można byłoby mówić wówczas, gdyby skarżąca Spółka uzyskała wyrok sądu nakazujący eksmisję J. S. z zajmowanego przez niego lokalu. Zameldowanie w hotelu może nastąpić na pobyt stały lub czasowy. O tym czy istnieją podstawy do zameldowania na pobyt stały decyduje zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Jeśli dowody wskazują na to, że dana osoba zamierza przebywać w hotelu na pobyt stały, to powinna być zameldowana na pobyt stały. Jeśli zaś dana osoba zamierza przebywać w hotelu jedynie na pobyt czasowy, to powinna być zameldowana na pobyt czasowy. Ustawa przewiduje możliwość zameldowania na pobyt stały lub czasowy jednakże nie oznacza to, że organ administracji może dokonać meldunku na pobyt czasowy w sytuacji, gdy podstawy faktyczne wskazują, że zachodzą przesłanki do zameldowania na pobyt stały. Przepis ustawy przewiduje jedynie różne sytuacje faktyczne jakie mogą zaistnieć i stosowne do tych sytuacje rozstrzygnięcia, a nie możliwość wydania różnych rozstrzygnięć w tej samej sytuacji faktycznej. Zgodzić należy się ze skarżącą Spółką, że naruszona została procedura zameldowania J. S. na pobyt stały w hotelu. Zgodnie z treścią art. 13 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowania na pobyt stały lub czasowy w zakładzie hotelarskim dokonuje się u kierownika zakładu lub upoważnionej przez niego osoby. Następnie zgodnie z treścią § 7 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 grudnia 2002 roku w sprawie zgłaszania i przyjmowania danych niezbędnych do zameldowania i wymeldowania oraz prowadzenia ewidencji ludności i ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych kierownik zakładu hotelarskiego dokonuje zagłoszenia uzyskanych od tej osoby danych w organie gminy. Postępowanie w sprawie zameldowania w hotelu winno polegać na tym, że osoba chcąca się zameldować w hotelu najpierw powinna podjąć próbę zameldowania się u kierownika zakładu lub upoważnionej przez niego osoby, to jest w drodze czynności materialno - technicznej, a dopiero wówczas, gdy próba taka zakończy się niepowodzeniem wystąpić do organu administracji o zameldowanie poprzez wydanie decyzji administracyjnej. W przedmiotowej sprawie J. S. nie podjął próby zameldowania się w drodze czynności materialno - technicznej tylko od razu wystąpił o zameldowanie go poprzez wydanie przez właściwy organ administracji decyzji. Wynika to wprost z treści wniesionego przez niego odwołania od decyzji Prezydenta Miasta W. Naruszenie art. 13 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez zaniechanie przez J. S. próby zameldowania się w drodze czynności materialno - technicznej nie miało jednak zdaniem Sądu wpływu na treść rozstrzygnięcia. Analiza zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów wskazuje, iż właściciel hotelu wykluczał możliwość zameldowania J. S. na pobyt stały w zajmowanym przez niego lokalu. Wynika to zarówno z treści pism procesowych składanych przez Spółkę jak i z treści notatki dokumentującej przebieg spotkania w dniu 16 stycznia 2007 roku przedstawicieli Spółki z pracownikiem Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta W. Próba zameldowania się przez J. S. w drodze czynności materialno - technicznej była więc z góry skazana na niepowodzenie. Pominięcie tego etapu postępowania i wystąpienie bezpośrednio do organów administracji o dokonanie zameldowania poprzez wydanie decyzji administracyjnej nie miało więc wpływu na treść rozstrzygnięcia, a tym samym nie może być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie może być również podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji okoliczność wyprowadzenia się przez J. S. z lokalu, w którym został on zameldowany. Opuszczenie lokalu nastąpiło po wydaniu zaskarżonej decyzji. Fakt ten może być więc jedynie podstawą do wystąpienia do właściwego organu administracji z wnioskiem o wymeldowanie J. S. z dotychczasowego miejsca pobytu jeśli nie dopełnił on ciążącego na nim obowiązku wymeldowania się. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.