IV SA/Wa 155/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2013 r. sprawy ze skargi J. L. i S. L. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. - oddala skargę - IV SA/Wa 155/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] listopada 2012 Główny Inspektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa, art. 33 ust. 3 pkt. 7 oraz art. 34 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, po rozpatrzeniu odwołania J. L. oraz S. L. , prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą P. , ul. [...], [...] M., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].03.2012 r., znak: [...], nakładającej karę pieniężną w wysokości 23 000 zł. za dokonywanie przewozu odpadów z Polski do Włoch bez dołączenia do transportu dokumentu określonego w załączniku VII, zgodnie z art. 18 rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady -z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie dotyczącym wysokości kary pieniężnej i w tym zakresie orzekł karę pieniężną w wysokości 20 000 zł. Decyzje zostały wydane w następującym stanowie faktycznym: W dniu 8 czerwca 2010 r. podczas kontroli drogowej w C. funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w C. zatrzymali pojazd, należący do J. L. oraz S. L. a, prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą P. z siedzibą przy ul. [...], [...] M. Pojazd przewoził odpady papieru (kod [...]) z Polski do włoskiej firmy S. W dniach 19.12.2011 - 19.01.2012 r. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w W. Delegatura w P. przeprowadził kontrolę w P. Na podstawie zebranego materiału dowodowego [...] Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w W. Delegatura w P. ocenił, że pojazd, należący do J. L. oraz S. L. , prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą P. , który został skontrolowany w dniu 8 czerwca 2010 r. w C. przez Straż Graniczną, dokonywał przewozu odpadów papieru do Włoch bez dołączonego do transportu załącznika VII do ww. rozporządzenia nr 1013/2006. W związku z powyższym na podstawie art. 33 ust. 3 pkt. 7 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wydał decyzję nakładającą na J. L. oraz S. L. , prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą P., karę pieniężną w wysokości 23 000 złotych za realizację transgranicznego przewozu odpadów bez dołączenia do transportu dokumentu określonego w załączniku VII do rozporządzenia nr 1013/2006. Strona odwołała się od ww. decyzji w piśmie z dnia 4 kwietnia 2012 r. Odwołujący zarzucili organowi I instancji naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 kpa poprzez nie ustalenie w sposób wyczerpujący zagadnienia dotyczącego możliwości zagrożenia dla ludzi i środowiska, powodowanych przez te odpady oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów ustawy i rozporządzenia nr 1013/2006. Zdaniem odwołujących transport nie stwarzał zagrożenia dla ludzi i środowiska oraz, że nie naruszył obowiązków z art. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, bowiem P. posiada zezwolenie Starosty G. na transport odpadów. Strona stwierdziła także, że kara pieniężna, nałożona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska jest krzywdząca i niewspółmierna do popełnionego czynu. Główny Inspektor Ochrony Środowiska uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie dotyczącym wysokości kary pieniężnej i w tym zakresie orzekł karę pieniężną w wysokości 20 000 zł. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska zarzucono: 1) wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o nieprawidłową podstawę i wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 107 K.p.a.), polegającym na przyjęciu jako podstawę prawną rozstrzygnięcia w II instancji art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. zamiast art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. 2) związane z ww. rażącym naruszeniem prawa nieprawidłowe sformułowanie rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji poprzez ograniczenie się do częściowego uchylenia decyzji i braku informacji co do pozostałych elementów decyzji, np. z ustaleniami faktycznymi czy podstawami prawnymi; 3) niewskazanie podstawy prawnej wszczęcia z urzędu całego postępowania, uzasadniającej możliwość takiego działania organu administracji po upływie prawie 2 lat od dnia ukarania firmy przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w C. (daty: 08.07.2010 r. 13.01.2012 r.) na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.); 4) nieprawidłowe, błędne oznaczenie strony niniejszego postępowania poprzez używanie imienia W. zamiast S. L. , przez co naruszono art. 28 i 107 K.p.a. oraz przepisów ustawy dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807, z późn. zm.); 5) nieprawidłowe, błędne powoływanie przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska jako organu II instancji decyzji wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska jako organu I instancji, tj. zamiast nr decyzji: [...], powoływanie cały czas decyzji nr: [...], co stanowi naruszenie art. 107 K.p.a., a dodatkowo, nieprawidłowe powołanie daty wydania tej decyzji, tj. [...].03.2012 r., zamiast [...].03.2012 r., co również stanowi naruszenie art. 107 K.p.a.; 6) nieuwzględnienie kluczowego dla całego postępowania wniosku, zgłoszonego w piśnie z dnia [...].03.2012 r., dotyczącego sprawdzenia przez organ I instancji ówczesnego nadawcy przewożonego towaru; 7) błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie art. 33 ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859, z późn. zm.), polegające na przyjęciu konieczności bezwarunkowego ukarania firmy: w przypadku spełnienia wskazanych w tym artykule ustawowych przesłanek czynu zabronionego; 8) nieprawidłową interpretację art. 2 pkt 35 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 poprzez bezprawne i bezpodstawne przypisanie czynowi miana nielegalnego przewozu odpadów; 9) utrzymanie w mocy decyzji, w której organ I instancji myli przesłanki ustalania wysokości kary z przesłankami wystąpienia odpowiedzialności karnej; 10) naruszenie zasady szybkości postępowania określonej w art. 12 K.p.a. oraz naruszenie art. 35 i 36 K.p.a. poprzez wydanie decyzji w II instancji po upływie prawie 5 miesięcy od zakreślonego przez ten sam organ nowego terminu załatwienia niniejszej sprawy; 11) naruszenie konstytucyjnej zasady proporcjonalności karania oraz zasady podwójnego karania tego samego podmiotu za ten sam czyn (art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, z 2001 r. Nr 28, poz. 319 oraz z 2006 r. Nr 200, poz. 1471). W związku z postawionymi zarzutami skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie w całości decyzji wydanej w pierwszej instancji przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stan faktyczny w sprawie był bezsporny. Zarzuty skargi dotyczą subsupcji ustalonego stanu faktycznego pod obowiązujące przepisy. Nie budzi wątpliwości, że pojazd, należący do J. L. oraz S. L. a, prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą P. przewoził odpady papieru (kod [...]) z Polski do Włoch, bez dołączonego do transportu załącznika VII do rozporządzenia nr 1013/2006. Podczas realizacji transportu odpadów przez P. w dniu 8 czerwca 2010 r. pojazd został zatrzymany do kontroli przez funkcjonariuszy Straży Granicznej, którzy stwierdzili naruszenie art. 18 ww. rozporządzenia nr 1013/2006. Zgodnie z art. 33 ust. 3 pkt7 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nakłada na transportującego odpady, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 20 000 do 60 000 zł., jeżeli ten, choćby nieumyślnie, dokonywał przewozu odpadów wymienionych w załącznikach III, IIIA oraz IIIB bez informacji wymaganej na podstawie art. 18 rozporządzenia nr 1013/2006. Zgodnie z art. 2 ust. 35 g) iii) rozporządzenia nr 1013/2006 przemieszczanie odpadów z załącznika III do rozporządzenia nr 1013/2006 bez dołączonego do transportu załącznika VII wypełnia definicję nielegalnego przemieszczania odpadów. Powyższe przepisy nakładają na Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska bezwarunkowy obowiązek nałożenia kary pieniężnej na transportującego odpady, w przypadku stwierdzenia naruszenia art. 18 rozporządzenia nr 1013/2006 polegającego na nie dołączeniu załącznika VII do ww. rozporządzenia do realizowanego transportu. Nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 33 ust. 7 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, nie jest uzależnione od oceny, czy transportowane odpady stanowiły zagrożenie dla ludzi lub środowiska, co oznacza, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska jest zobowiązany do nałożenia kary pieniężnej niezależnie od wspomnianych wyżej uwarunkowań. Toteż organ I instancji, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nigdzie nie stwierdził, że odpady papieru transportowane z Polski do Włoch przez P. stanowiły zagrożenie dla ludzi i środowiska. Okoliczności te nie mogły stanowić dla organu I instancji podstawy do zaniechania nałożenia kary pieniężnej. Oceniając działania organów, należy stwierdzić, że w sposób wyczerpujący przeanalizowały one materiał dowodowy, zgromadzony w sprawie i właściwie oceniły stan faktyczny. Bezspodstawne są zarzuty Strony, że nie naruszyła ustawowych obowiązków w rozumieniu art. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, ponieważ posiada zezwolenie Starosty G. na transport odpadów. Przepis art.1 ww. ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów stanowi, że ustawa określa postępowanie i organy właściwe do zadań z zakresu międzynarodowego przemieszczania odpadów, wynikających z rozporządzenia nr 1013/2006 oraz kary pieniężne za naruszanie obowiązków w zakresie międzynarodowego przemieszczania odpadów. Jednakże organy nie zarzuciły skarżącemu naruszenia art. 1 ww. ustawy, lecz art. 18 ww. rozporządzenia nr 1013/2006. Zezwolenie Starosty G. na transport odpadów, na które powołuje się skarżący, upoważnia go do wykonywania przewozu odpadów na terenie Polski. Zezwolenie to jest niewystarczające w przypadku przewozów międzynarodowych. Przewoźnik, realizując międzynarodowe przewozy odpadów, zobowiązany jest do respektowania przepisów, zawartych w rozporządzeniu nr 1013/2006 oraz ustawie o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Zdaniem Sądu organy zasadnie przyjęły, że ponieważ skarżący po raz pierwszy naruszyli przepisy rozporządzenia nr 1013/2006 oraz ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, wystarczające jest wymierzenie kary pieniężnej w minimalnym wymiarze, przewidzianym w art. 33 ust. 3 pkt. 7 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. W świetle tych przepisów organy nie mają możliwości wymierzenia kary pieniężnej niższej niż 20000 złotych za w.w. naruszenie. Rację mają organy, że irrelewantny dla niniejszej decyzji jest fakt wymierzenia skarżącym kary pieniężnej w wysokości 500 zł. przez Straż Graniczną. Powyższe nie zwalnia [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z obowiązku nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 33 ust. 3 pkt. 7 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Kara pieniężna nałożona przez Straż Graniczną została wymierzona na podstawie art. 93 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Natomiast [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, jak wskazał już organ II instancji, nałożył na skarżących karę pieniężną na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Ustawodawca tak skonstruował przepisy ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, że ewentualne nałożenie kary finansowej za złamanie przepisów ustawy o transporcie drogowym, nie zwalnia Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z obowiązku nałożenia kary pieniężnej za złamanie przepisów regulujących transgraniczne przemieszczanie odpadów. Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy błędne podanie imienia skarżącego w treści decyzji organu II instancji. Ta oczywista omyłka została przez organ sprostowana postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 i nie może wpłynąć na merytoryczną ocenę rozstrzygnięcia. Nie mają też znaczenia dla bytu zaskarżonej decyzji omyłki takie, jak nieprawidłowy numer decyzji wydanej w l instancji oraz błąd w powołanej dacie wydania tej decyzji. Nie mógł odnieść zamierzonego przez skarżących skutku wniosek, zawarty w wyjaśnieniach z dnia [...].03.2012 r. Nie miało znaczenia dla rozpatrzenia sprawy przez organy sprawdzenie nadawcy przewożonego przez skarżących towaru. Nie mają bowiem znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy ewentualne ustalenia pomiędzy skarżącymi a ich kontrahentem, iż dostarczy im przed przewozem dokument wymagany na podstawie załącznika nr VII do rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, w przypadku gdyby okazało się, że nadawany przez niego a przewożony przez skarżących towar jest odpadem wymagającym takiego dokumentu. Nie ma wpływu na wydaną decyzję fakt, że skarżący byli przekonywani przez nadawcę towaru, że nie jest on odpadem, wymagającym omawianego dokumentu. Sąd nie stwierdził też zasadności pozostałych, wskazanych w skardze zarzutów, ani nie dostrzegł uchybień, które byłby zobowiązany brać pod uwagę z urzędu. W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.