IV SA/Wa 155/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2016 r. sprawy ze skargi O. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oddala skargę W rozpoznawanej sprawie w dniu [...].07.2015r. Komendant Placówki Straży Granicznej w P. wydał decyzję nr [...], w której orzekł o zobowiązaniu pani O. A. do powrotu w terminie 20 dni od dnia doręczenia ww. decyzji, o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku od dnia wykonania tej decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli cudzoziemka nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie dobrowolnego powrotu określonym w tej decyzji albo przekroczy granicę lub będzie usiłowała przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom. W podstawie prawnej powyższego rozstrzygnięcia powołano art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, a w jego uzasadnieniu stwierdzono, że cudzoziemka w okresie od dnia [...].07.2015r. dnia [...].07.2015r. wykonywała pracę na rzecz: "[...]" z siedzibą przy ul. [...], nie posiadając ważnego zezwolenia na pracę lub oświadczenia o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy na rzecz w/w pracodawcy. Powyższe stwierdzono na podstawie protokołu kontroli legalności wykonywania pracy przez panią O. A. przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w P. w dniach: [...].07.- [...].07.2015r. W ww. decyzji stwierdzono ponadto, iż wobec cudzoziemki nie zachodzą przesłanki wyłączające wydanie jej decyzji o zobowiązaniu do powrotu wskazane wart. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Ww. decyzja została doręczona pani O. A. w dniu [...].07.2015r. W ustawowym terminie, cudzoziemka złożyła do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców odwołanie od ww. decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w P. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...].11.2015r. Nr [...] orzekł o uchyleniu w/w decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w P. - w części dotyczącej terminu dobrowolnego powrotu, wyznaczeniu nowego terminu dobrowolnego powrotu - 20 dni od dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego oraz o utrzymaniu w mocy w/w decyzji w pozostałej części. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy wskazał, że zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy wykonuje lub wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy, lub został ukarany karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy. Natomiast art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t, Dz. U. z 2015r., poz. 149 z późno zm.) stanowi, że nielegalne wykonywanie pracy przez cudzoziemca oznacza wykonywanie pracy przez cudzoziemca, który nie jest uprawniony do wykonywania pracy w rozumieniu art. 87 ust. 1 lub nie posiada zezwolenia na pracę, nie będąc zwolnionym na podstawie przepisów szczególnych z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, lub którego podstawa pobytu nie uprawnia do wykonywania pracy, lub który wykonuje pracę na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę, z zastrzeżeniem art. 88fust. 1a-1c, lub który wykonuje pracę na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pobyt czasowy, o którym mowa wart. 114, art. 126, art. 127 lub art. 142 ust. 3, z zastrzeżeniem art. 119 i art. 135 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach. Zgodnie z § 1 pkt 22 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 lipca 2011r. w sprawie przypadków, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (j.t. Dz. U. z 2015r., poz. 95) wykonywanie pracy przez cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę jest dopuszczalne w przypadku cudzoziemców będących obywatelami [...], wykonującymi pracę przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy, niezależnie od liczby podmiotów powierzających im wykonywanie pracy, na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej, jeżeli przed podjęciem przez cudzoziemca pracy powiatowy urząd pracy, właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego lub siedzibę podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, zarejestrował pisemne oświadczenie tego podmiotu o zamiarze powierzenia wykonywania pracy temu cudzoziemcowi, określające nazwę zawodu, miejsce wykonywania pracy, datę rozpoczęcia i okres wykonywania pracy, rodzaj umowy stanowiącej podstawę wykonywania pracy oraz wysokość wynagrodzenia brutto za pracę, informujące o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych w oparciu o lokalny rynek pracy oraz o zapoznaniu się z przepisami związanymi z pobytem i pracą cudzoziemców. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w dniach: [...].07.2015r. oraz [...].07.2015r. funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w P. przeprowadzili kontrolę legalności wykonywania pracy w firmie "[...]" z siedzibą przy ul. [...]. W trakcie tej kontroli ustalono, że pani O. A. od dnia [...].07.2015r. do dnia [...].07.2015r. wykonywała pracę na rzecz ww. pracodawcy, nie posiadając stosownego zezwolenia na pracę lub oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi zarejestrowanego we właściwym miejscowo powiatowym urzędzie pracy. Cudzoziemka posiadała umowę o pracę na okres próbny zawartą w dniu [...].07.2015r. z ww. podmiotem. W trakcie powyższej kontroli pracodawca przedstawił kontrolującym umowę o pracę na okres próbny zawartą w dniu [...].07.2015r. pomiędzy "[...]" z siedzibą przy ul. [...] a panią O. A. druk zgłoszenia ww. cudzoziemki do ZUS-u z dnia [...].07.2015r., w którym jako datę powstania obowiązku ubezpieczenia wskazano: [...].07.2015r. oraz oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy pani O. A. na rzecz ww. podmiotu, zarejestrowane w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. w dniu [...].07.2015r. W dniu [...].07.2015r. pan A. G. złożył oświadczenie, w którym wskazał, iż w okresie od dnia [...].07.2015r. aż do chwili obecnej zatrudnił w prowadzonej przez niego firmie: "[...]" z siedzibą przy ul. [...] panią O. A. na podstawie umowy o pracę na okres próbny. Z powyższej kontroli sporządzono protokół, który został podpisany przez pana A. G., w dniu [...].07.2015r. bez wniesienia przez niego zastrzeżeń. Na podstawie powyższych okoliczności w dniu [...].07.2015r. Komendant Placówki Straży Granicznej w P. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zobowiązania do powrotu pani O. A. W tym samym dniu cudzoziemka została zawiadomiona o wszczęciu ww. postępowania oraz otrzymała pouczenie w języku dla niej zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. W toku postępowania prowadzonego przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w P., podczas przesłuchania w dniu [...].07.2015r. cudzoziemka zeznała, iż, po raz ostatni wjechała na terytorium Polski w dniu 19.02.2015r. przez drogowe przejście graniczne w [...] w celu podjęcia pracy. Pani O. A. oświadczyła, że posiadała oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi od firmy zajmującej się obróbką mięsa w miejscowości G. Cudzoziemka zeznała, że w firmie tej pracowała około 2 miesięcy, do połowy kwietnia 2015r., a następnie pojechała do swojej koleżanki, pani H. D., która mieszkała w S. i tam razem z nią szukała pracy. Zainteresowana przyznała, że razem z panią H. D. pracowała dorywczo w różnym charakterze - głównie na polach uprawnych w okolicy S. Cudzoziemka poinformowała, że podjęła pracę w firmie: "[...]" na początku lipca 2015r. Pani O. A. oświadczyła, że jej praca polegała na szukaniu pracy dla obywateli [...], którzy mieli przyjechać do Polski. Zapytana, czy podejmując pracę u Pana A. G. posiadała zezwolenie na pracę lub oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy, zainteresowana podała, że pan A. G. zarejestrował dla niej oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy (cudzoziemka nie potrafiła wskazać daty zarejestrowania ww. oświadczenia ani terminu jego ważności). Pani O. A. zeznała, iż nie posiadała wiedzy na temat rodzaju dokumentów, uprawniających ją do legalnego wykonywania pracy na terytorium Polski i nie była świadoma, że wykonuje nielegalnie pracę na rzecz firmy: "[...]". Cudzoziemka oświadczyła, że w Polsce zamieszkuje razem ze swoją koleżanką, panią H. D. pod adresem: ul. [...]. Cudzoziemka zeznała, że nie posiada rodziny w Polsce ani w innych krajach Unii Europejskiej. Posiada partnera, który zamieszkuje na [...]. W dalszej części przesłuchania pani O. A. oświadczyła, że nigdy nie ubiegała się o nadanie jej statusu uchodźcy w Polsce lub w innym kraju Unii Europejskiej; nie jest małżonkiem obywatela polskiego ani obywatela innego kraju Unii Europejskiej; nigdy nie była prześladowana w kraju pochodzenia i nie obawia się powrotu na [...]. Zapytana, czy w przypadku wydania wobec niej decyzji o zobowiązaniu do powrotu, wykona jej postanowienia i opuści dobrowolnie terytorium Polski, cudzoziemka odpowiedziała, że wykona decyzję i wyjedzie z Polski. Na podstawie w/w ustaleń, Komendant Placówki Straży Granicznej w P. orzekł o zobowiązaniu pani O. A. do powrotu na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez panią O. A. przepisów ustawy o cudzoziemcach oraz ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez wykonywanie przez nią pracy na rzecz firmy "[...]" z siedzibą przy ul. [...] bez zezwolenia na pracę i bez zarejestrowanego we właściwym powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy. W związku z powyższym organ uznał, iż w sprawie została wyczerpana dyspozycja art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, przy czym przepis ten ma charakter obligatoryjny i zobowiązuje organ administracji publicznej do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, jeżeli organ ten stwierdzi, iż cudzoziemiec wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy, tj. niezgodnie z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Odnosząc się do odwołania, organ stwierdził, że cudzoziemka w trakcie przesłuchania w dniu [...].07.2015r. przyznała się do wykonywania pracy na rzecz firmy "[...]" z siedzibą w S. na podstawie zawartej w dniu [...].07.2015r. z ww. pracodawcą umowy o pracę na okres próbny. Fakt wykonywania pracy na rzecz ww. firmy został potwierdzony przez pana A. G. (właściciela firmy). W trakcie postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji ustalono, że wykonując pracę na terytorium Polski nie posiadała ona ważnego zezwolenia na pracę lub oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi zarejestrowanego we właściwym miejscowo powiatowym urzędzie pracy, uprawniającego do wykonywania pracy na rzecz ww. podmiotu. Ponadto wskazano, że cudzoziemka wykonywała na terytorium Polski także inne prace dorywcze, co przyznała w trakcie przesłuchania w dniu [...].07.2015r., nie posiadając przy tym stosownych dokumentów, uprawniających ją do legalnego wykonywania pracy. Odnosząc się zaś do zarzutu strony co do braku poinformowania jej przez organy administracji o obowiązkach związanych z zatrudnieniem, organ stwierdził, iż odwołująca nie udokumentowała, że nie była informowana przez ww. organy o obowiązku posiadania stosownych zezwoleń na pracę lub oświadczeń o zamiarze powierzenia wykonywania pracy, a ponadto wskazał, że to w interesie cudzoziemca leży zapoznanie się z przepisami obowiązującymi w kraju, do którego się udaje. Natomiast odnośnie argumentu cudzoziemki, co do braku świadomości wykonywania przez nią pracy w sposób nie legalny organ wskazał, że w chwili przyjazdu do Polski posiadała ona oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi wystawione na firmę "[...] Sp. z o.o." z siedzibą przy ul. [...], zarejestrowane w dniu [...].11.2014r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w B., z terminem ważności od dnia [...].11.2014r. do dnia [...].05.2015r. W dokumencie tym wyraźnie wskazano nazwę pracodawcy, u którego cudzoziemka może być zatrudniona, w związku z czym powinna ona wiedzieć, że tylko u tego konkretnego pracodawcy może legalnie pracować. Odnosząc się natomiast do wniosku cudzoziemki o przedłużenie terminu dobrowolnego powrotu orzeczonego w zaskarżonej decyzji organ wskazał, że cudzoziemka nie powołała żadnych okoliczności wskazanych wart. 316 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, które mogą skutkować przedłużeniem terminu dobrowolnego powrotu. Ponadto należy zaznaczyć, że pani O. A. przebywa w Polsce stosunkowo krótko, tj. od dnia [...].02.2015r. (ponad 8 miesięcy) i w ocenie tut. organu nie zdążyła nawiązać w Polsce trwałych więzi. Należy także podkreślić, iż nikt z rodziny cudzoziemki nie zamieszkuje na terytorium Polski. W przedmiotowej sprawie organ także zbadał, czy wobec cudzoziemki zachodzą przesłanki z art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1, określający przesłanki, kiedy nie wydaje się cudzoziemcowi decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Jak również, czy w odniesieniu do strony nie ma również zastosowania art. 348 ustawy o cudzoziemcach, wskazujący kiedy cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, chyba że spełnia przesłanki określone w art. 349 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, wskazujące kiedy należy cudzoziemcowi odmówić udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Organ zbadał także, czy w odniesieniu do strony nie ma zastosowania art. 351 ustawy o cudzoziemcach, wskazujący kiedy cudzoziemcowi można udzielić zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W konsekwencji organ odwoławczy przyjął, że toku postępowania organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych wart. 303 ust. 1 w związku z art. 348 i 351 ustawy o cudzoziemcach, co wynika m. in. ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu przesłuchania pani O. A. w dniu [...].07.2015r. Skarżąca nie jest małżonkiem obywatela polskiego ani cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Cudzoziemka nie posiada rodziny w Polsce. Ponadto zainteresowana zeznała, iż nie była prześladowana w kraju pochodzenia i nie obawia się powrotu na [...]. Organ II instancji podziela powyższe stanowisko organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja nie narusza prawa cudzoziemki do poszanowania jej życia rodzinnego, czy prywatnego. Należy tu wyjaśnić, że art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny, konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium itd. Biorąc więc pod rozwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał, iż sytuacja pani O. A. nie uzasadnia udzielenia jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy zgody na pobyt tolerowany, albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że jej powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. Wyjaśnił również, że zgodnie z art. 315 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu określa się termin dobrowolnego powrotu, który wynosi od 15 do 30 dni, liczony od dnia doręczenia decyzji. Z kolei zgodnie z art. 318 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu. Natomiast art. 318 ust. 2 pkt 2 tej samej ustawy stanowi, że zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen orzeka się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której określono termin dobrowolnego powrotu - na wypadek jeżeli cudzoziemiec w tym terminie: a) nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub b) przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. Art. 319 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że zakaz, o którym mowa wart. 318 ust. 1, określa się od 1 roku do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 4 lub 5. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji właściwie przeprowadził postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie pod względem zgodności z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o cudzoziemcach, a zaskarżona decyzja w niczym nie narusza przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ani postanowień Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Jednocześnie organ podkreślił, iż jeżeli cudzoziemka wykaże, że wykonała obowiązki wynikające z decyzji o zobowiązaniu do powrotu, organ, który wydał ww. decyzję, tj. Komendant Placówki Straży Granicznej w P., może, na jej wniosek, cofnąć zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie O. A. zarzucając jej naruszenie prawa materialnego tj. art. 302 ust. 1 pkt. 4 ustawy o cudzoziemcach, poprzez uznanie, że nielegalnie pracowała, co w konsekwencji było podstawą wyznaczenia terminu dobrowolnego opuszczenia Polski. Skarżąca uważa, że niesłusznie przerzuca się na Nią wszelkie konsekwencje ewentualnych zaniechań pracodawcy, nie do końca decyzja jest też dla niej zrozumiała co mogłoby uzasadniać zarzut niepełnego odniesienia się do okoliczności sprawy i nazbyt skrótowe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe Skarżąca wniosła o: - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, - wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji w powodów wskazanych w uzasadnieniu. W uzasadnieniu skargi Skarżąca m.in. nie zgodziła się z zaskarżoną decyzją i stwierdziła, że organ w sposób niewystarczający odniósł się do legalności wykonywanej przez Nią pracy co de facto było podstawą nakazania opuszczenia kraju. Skarżąca przyznała, że świadczyła pracę w ramach stosunku pracy. Działała więc pod kierownictwem pracodawcy w czasie i miejscu przez niego wskazanym. To jednak na pracodawcy ciążył obowiązek zapewnienia Skarżącej należytych warunków pracy w tym dopełnienie obowiązków związanych z Jej zatrudnieniem. Skarżąca zwróciła uwagę, że w toku postępowania było już podniesione to, że pierwszy raz jest w Polsce, więc wiele rzeczy jest dla Niej nowych. Pracodawca miał zapewniać Skarżącą, że wszystko jest zgodne z prawem i dopuścił Ją do pracy, co też oznacza. że wszelkie kwestie musiały zostać załatwione. Zdaniem Skarżącej każda sprawa wymaga indywidualnej oceny, stąd nie można Skarżącej traktować na równi z osobami, które świadomie wykonują pracę na czarno. Skarżąca stwierdziła także, że w doktrynie wskazuje się, że decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się, gdy wykonywał on pracę niezgodnie z przepisami, ale rzeczywistą winę za taki stan rzeczy ponosi pracodawca. Skarżąca powołała się na artykuł prasowy. (Białas Jacek. Ustawodawca posłuchał organizacji pozarządowych. Rzeczposp. PCD.2014.3.13) W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odnosząc się do podniesionych w niej zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (tj. Dz. U poz. 1650 ze zm. zwana w dalszej części "ustawą") a konkretnie jej art. 302 ust. 1 pkt 4. zgodnie z którym, decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy wykonuje lub wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy, lub został ukarany karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy. W świetle zaś art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t, Dz. U. z 2015r., poz. 149 z późno zm.) nielegalne wykonywanie pracy przez cudzoziemca oznacza wykonywanie pracy przez cudzoziemca, który nie jest uprawniony do wykonywania pracy w rozumieniu art. 87 ust. 1 lub nie posiada zezwolenia na pracę, nie będąc zwolnionym na podstawie przepisów szczególnych z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, lub którego podstawa pobytu nie uprawnia do wykonywania pracy, lub który wykonuje pracę na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę, z zastrzeżeniem art. 88f ust. 1a-1c, lub który wykonuje pracę na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pobyt czasowy, o którym mowa wart. 114, art. 126, art. 127 lub art. 142 ust. 3, z zastrzeżeniem art. 119 i art. 135 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach. Z kolei zgodnie z § 1 pkt 22 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 lipca 2011r. w sprawie przypadków, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (j.t. Dz. U. z 2015r., poz. 95) wykonywanie pracy przez cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę jest dopuszczalne w przypadku cudzoziemców będących obywatelami [...], wykonującymi pracę przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy, niezależnie od liczby podmiotów powierzających im wykonywanie pracy, na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej, jeżeli przed podjęciem przez cudzoziemca pracy powiatowy urząd pracy, właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego lub siedzibę podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, zarejestrował pisemne oświadczenie tego podmiotu o zamiarze powierzenia wykonywania pracy temu cudzoziemcowi, określające nazwę zawodu, miejsce wykonywania pracy, datę rozpoczęcia i okres wykonywania pracy, rodzaj umowy stanowiącej podstawę wykonywania pracy oraz wysokość wynagrodzenia brutto za pracę, informujące o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych w oparciu o lokalny rynek pracy oraz o zapoznaniu się z przepisami związanymi z pobytem i pracą cudzoziemców. Odnosząc powyższe unormowania do niniejszej sprawy należy wskazać, że wbrew zarzutom skargi zasadnie orzekające w sprawie organu uznały, że w odniesieniu do skarżącej zastosowanie znajdują one zastosowanie. Powyższe wynika z kontroli legalności zatrudnienia dokonanej w "[...]" z siedzibą przy ul. [...]. W toku kontroli ustalono bowiem m.in., że Skarżąca w okresie od dnia [...].07.2015r. do dnia rozpoczęcia kontroli legalności zatrudnienia tj. do dnia [...].07.2015r. wykonywała pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia wykonywania pracy. Ponadto organy ustaliły, że Skarżąca wjechała do Polski na podstawie wizy w dniu [...].02.2015r. przez drogowe przejście graniczne w [...], na podstawie wizy krajowej (typ D) wydanej w dniu [...].11.2014r. na czas pobytu 180 dni z terminem ważności do dnia [...].05.2015r. Jako cel wydania wizy wskazano ,,05" - gdy wiza jest wydawana w celu wykonywania pracy przez cudzoziemca w okresie nieprzekraczającym 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy, na podstawie oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy (por. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 5 maja 2014 r. w sprawie wiz dla cudzoziemców (Dz.U. z 2014 poz. 592). W trakcie postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji ustalono więc, że Skarżąca wykonując pracę na terytorium Polski nie posiadała ważnego zezwolenia na pracę lub oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi zarejestrowanego we właściwym miejscowo powiatowym urzędzie pracy, uprawniającego do wykonywania pracy na rzecz ww. podmiotu. Oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy Skarżącej u pana A. G. zostało zarejestrowane dopiero następnego dnia po rozpoczęciu kontroli tzn. [...].07.2015r. Pracodawca przyznał, że oświadczeń takich nie rejestrował. W toku przesłuchania Skarżąca przyznała także, że posiadała oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy u innego niż w/w pracodawcy oraz że nie posiadała wiedzy na temat rodzaju dokumentów, uprawniających ją do legalnego wykonywania pracy na terytorium Polski. Skarżąca stwierdziła także, że nie była świadoma, że wykonuje nielegalnie pracę. Następnie w odwołaniu Skarżąca podała, że do Polski przyjechała w dniu [...].02.2015r. w celu wykonywania pracy w firmie: "[...]" i pracowała tam 2 miesiące. Cudzoziemka wskazała, również że porzuciła tą pracę z uwagi na złe warunki pracy i sposób traktowania jej przez pracodawcę. Skarżąca stwierdziła, że była przekonana, iż pracuje legalnie na rzecz podmiotu "[...]", gdyż podpisała z nim umowę o pracę oraz została zgłoszona przez niego do ubezpieczenia, a także wystąpiła w dniu [...].05.2015r. do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, sądząc cały czas, że procuje legalnie. Podnieść jednak należy, że skutkiem wystąpienia z w/w wnioskiem w okresie legalnego pobytu na mocy art. 108 w zw. z art. 105 ust. 1ustawy pobyt Skarżącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po upływie okresu pobytu przewidzianego w wizie (tj. zgodnie z datami przekroczenia granicy w paszporcie po dniu [...].08.2015r.) uważny był za legalny do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy stała się ostateczna. Art. 108 ustawy o cudzoziemcach dotyczy jednak jedynie kwestii legalności pobytu cudzoziemców, nie reguluje zaś kwestii dopuszczalności wykonywania pracy przez cudzoziemców. Kwestie legalności wykonywania pracy w toku postępowania w sprawie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy reguluje art. 87 ust. 1 pkt 12 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia ( ... )., który stanowi, że cudzoziemiec jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada zezwolenie na pracę oraz przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 lub art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach lub na podstawie umieszczonego w dokumencie podróży odcisku stempla, który potwierdza złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku był uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Brzmienie przepisu wskazuje, że jednym z koniecznych warunków legalnego wykonywania pracy na podstawie art. 87 ust. 1 pkt 12 lit. b jest posiadanie przez cudzoziemca zezwolenia na pracę. Skarżąca w istotnym dla sprawy okresie od dnia [...].07.2015r. do dnia [...].07.2015r. zezwolenia takiego nie posiadała. Brak wymogu posiadania zezwolenia mógł wynikać także z przywołanego na wstępie § 1 pkt 20 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 kwietnia 2015 r. w sprawie przypadków, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz.U. z 2015 poz. 588). Należy zatem mieć na uwadze, że samo zarejestrowanie oświadczenia nie jest wystarczające do uznania, że cudzoziemiec może wykonywać pracę bez zezwolenia. Koniecznym warunkiem zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę jest łącznie zarejestrowanie oświadczenia oraz m.in. zawarcie przez cudzoziemca umowy na piśmie i to z podmiotem wymienionym w oświadczeniu a nie jakimkolwiek innym pracodawcą. W świetle w/w regulacji zarejestrowanie oświadczenie jest zatem warunkiem koniecznym przyjęcia zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę. Aby umożliwić kontynuację zatrudnienia osobom posiadającym zezwolenie na pracę lub zezwolenie na pobyt czasowy i pracę w toku kolejnego postępowania ustawodawca przewidział szczególny przepis - art. 88g ust. 1b w zw. z ust. 1a ustawy o promocji zatrudnienia ( ... ) Zgodnie z w/w regulacją do cudzoziemca, który złożył wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy, o którym mowa wart. 114 ust. 1, art. 126 ust. l, art. 127 lub art. 142 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, w celu kontynuowania pracy wykonywanej zgodnie z posiadanym przez siebie zezwoleniem na pracę lub zezwoleniem na pobyt czasowy stosuje się przepis ust. 1a. (art. 88g ust. l b). Zgodnie z tą regulacją jeżeli termin na złożenie wniosku o wydanie przedłużenia zezwolenia na pracę u tego samego pracodawcy i na tym samym stanowisku został zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie, pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalną od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja o udzieleniu przedłużenia zezwolenia na pracę stanie się ostateczna. Wyjątek, o którym mowa wart. 88g ustawy o promocji zatrudnienia nie mógł mieć zastosowania w przypadku Skarżącej. Wyjątek dotyczy bowiem kontynuacji zatrudnienia na podstawie posiadanego zezwolenia na pracę lub zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżąca nie posiadała jeszcze zezwolenia na pobyt czasowy ani nie posiadała zezwolenia na pracę. Zaznaczyć także należy, że w przypadku Skarżącej nie miał także zastosowania art. 87 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia ( ... ), z zgodnie z którym z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę jest zwolniony cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 lub art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach lub na podstawie umieszczonego w dokumencie podróży odcisku stempla, który potwierdza złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku był zwolniony z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę na podstawie pkt 1 - 4. W/w wyjątek dotyczy więc ściśle określonych przypadków wymienionych w mi. 87 ust. 2 pkt 2 - 4, z których żaden nie dotyczył Skarżącej. Z powyższego wynika, że zasadnie organy uznały, iż Skarżąca we wskazanym przez organy okresie wykonywała pracę nie posiadając wymaganego zezwolenia na pracę ani zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy. Tym samym wypełniła swoim postępowaniem przesłankę wskazaną wart. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Podnoszona przez skarżącą okoliczność, iż nie miała ona świadomości że wykonuje pracę nielegalnie, gdyż podpisała z pracodawcą umowę o pracę oraz została zgłoszona przez niego do ubezpieczenia, a także wystąpiła w dniu [...].05.2015r. do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie mogło stanowić podstawy do zmiany rozstrzygnięcia w sprawie, a tym samym to na pracodawca winien ponosić odpowiedzialność za naruszenie przepisów prawa, nie mogła mieć także wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Wskazać bowiem należy, że z brzmienia art. art. 302 ust. 1 ustawy w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że ,,decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi" . Jest to również rozstrzygnięcie które ma obligatoryjny charakter tj. nie pozostawiające organom żadnej możliwości jego zmiany, czy też odstąpienia od jego wykonania. Przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ nie dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne", a zatem właściwy organ ma obowiązek, zgodnie z tym uregulowaniem ustawowym, wydania decyzji w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. Zatem w przypadku, gdy tak jak w niniejszej sprawie istnienie którejś z w/w przesłanek nie ma możliwości wyboru mniej lub bardziej dolegliwej "kary" lecz zobowiązany jest do wydania orzeczenia zgodnego z treścią ww. artykułu, tj. decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Kategoryczne brzmienie art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach nie pozwalało zatem właściwym w sprawie organom administracji na odstąpienie od jego zastosowania, pomimo, że w swoich zeznaniach, Skarżąca powoływała się na brak wiedzy na temat rodzaju dokumentów, uprawniających ją do legalnego wykonywania pracy na terytorium Polski. Sąd nie neguje oświadczeń skarżącej w tym zakresie, przyjmując, że rzeczywiście mogła ona nie posiadać wyczerpujących wiadomości w zakresie ustawodawstwa polskiego jednak taki brak wiedzy nie mógł sam w sobie uzasadniać odstąpienia od wydania zaskarżonej decyzji. Na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia nie miał również wpływu fakt "konwalidacji" uchybienia polegającego na wykonywaniu przez Skarżącą niezgodnie z przepisami poprzez zarejestrowanie w dniu [...].07.2015r. wymaganego oświadczenia przez Jej pracodawcę. Dla zastosowania art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach istotne były jedynie ustalenia dotyczące wykonywania przez nią pracy bez stosownego zezwolenia w dniach [...].07.2015-[...].07.2015r. Późniejsze zarejestrowanie oświadczenia było skutkiem rozpoczętej dzień wcześniej kontroli nie wpływało na dopuszczalność zastosowania przesłanki określonej w art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Bowiem skarżąca niewątpliwie przez okres od dnia [...].07.2015r. do dnia rozpoczęcia kontroli [...].07.2015r. wykonywała pracę bez wymaganego zezwolenia, które powinna posiadać już przed rozpoczęciem pracy. Mając na względzie przytoczone w skardze tezy artykułu prasowego, na który powołuje się Skarżąca stwierdzić należy, że w/w publikacja odwołuje się do treści mi. 302 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym przepisu ust. l pkt 4 nie stosuje się w przypadku, o którym mowa wart. 120 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wyjaśnić należy, że przypadek Skarżącej różni się jednak od przypadków określonych w art. 120 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, do którego odwołuje się mi. 302 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z w/w regulacją, kto za pomocą wprowadzenia cudzoziemca w błąd, wyzyskania błędu, wykorzystania zależności służbowej lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania doprowadza cudzoziemca do nie legalnego wykonywania pracy, podlega karze grzywny do 10 000 zł. W/w wykroczenie zakłada zaostrzoną w stosunku do ust. 1 w/w regulacji odpowiedzialność pracodawcy, który świadomie doprowadza cudzoziemca do nielegalnego wykonywania pracy m.in. wprowadzając go w błąd, czy błąd taki wyzyskując. Akta sprawy w tym zeznania samej Skarżącej i treść jej odwołania nie wskazują, aby pracodawca - pan A. G. w sposób celowy, działając w sposób określony w mi. 120 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia ( ... ) doprowadził Skarżącą do wykonywania pracy niezgodnie z przepisami. Sama Skarżąca stwierdziła jednoznacznie w odwołaniu, że zarówno ona jak i jej pracodawca nie wiedzieli o wymaganych "procedurach". Z zeznań i oświadczeń Skarżącej nie wynika też, że błąd ten wynikał z zapewnień nowego pracodawcy. Podkreślić przy tym należy, że przesłanka wykonywania pracy bez wymaganego zezwolenia, stanowi odrębną i niezależną podstawę od przesłanki "ukarania karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy" (w/w wykroczenie z art. 120 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia ... ), która jednak w świetle zeznań stron co do baraku wiedzy o konieczności zgłoszenia stosownego oświadczenia o zamiarze powierzenia pracy cudzoziemcowi w niniejszej sprawie nie zachodziła. Jednocześnie należy wskazać, że w niniejszej sprawie organ określając okres zakazu ponownego wjazdu do Polski w wymiarze roku zastosował okres najniższy z możliwych, na co wskazuje treść art. 319 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, który musiał mieć w sprawie zastosowanie. Należy także podkreślić, że w zaskarżonej decyzji organ poinformował także skarżącą, że istnieje również możliwość cofnięcia w/w zakazu wjazdu ale na wniosek Skarżącej. Zgodnie bowiem z art. 320 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach organ, który wydał decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, na wniosek cudzoziemca, w drodze decyzji, może cofnąć zakaz, o którym mowa wart. 318 ust. 1, jeżeli cudzoziemiec wykaże, że: -wykonał obowiązki wynikające z decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu lub -jego ponowny wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innych państw obszaru Schengen ma nastąpić ze względu na uzasadnione okoliczności, zwłaszcza ze względów humanitarnych. Wobec powyższego zarzut naruszenia w sprawie art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać także należy, w odniesieniu do stanowiska skarżącej, że dokonana przez organ odwoławczy zmiana rozstrzygnięcia dotyczyła jedynie terminu opuszczenia przez nią terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z decyzją organu I instancji w/w termin biegł od dnia doręczenia "niniejszej decyzji" przez co należało rozumieć decyzję organu I instancji, a nie ogólnie decyzję o zobowiązaniu do powrotu. Z uwagi na wniesienie odwołania na mocy art. 130 § 1 k.p.a, decyzja nie podlegała wykonaniu i organ odwoławczy mając na względzie posłużenie się w zaskarżonej decyzji w/w sformułowaniem musiał uchylić decyzję we wskazanej części i na nowo określić termin opuszczenia przez Skarżącą terytorium Rzeczypospolitej Polskiej liczony tym razem od dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego. W/w zmiana miała zatem jedynie charakter porządkujący i była korzystna dla Skarżącej albowiem termin 20 dniowy określony w decyzji rozpoczął bieg ostatecznie w dniu [...].12.20l5r. a nie w dniu [...].07.2015r. kiedy to doręczono decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w P. Reasumując Sąd uznał, że orzekające w sprawie organy wnikliwie przeanalizowały zgromadzony materiał dowodowy, dokonały własnych ustaleń, przeanalizowały też stosowne przepisy prawa, w oparciu o które uznały, iż sytuacja skarżącej nie uzasadnia udzielenia jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy zgody na pobyt tolerowany, albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że jej powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. Dokonując oceny materiału dowodowego, organy wzięły więc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy. Odniesiono się też do zarzutów odwołania. W uzasadnieniu decyzji organy w sposób przekonywujący w ocenie Sądu wyjaśniły też zarówno podstawę prawną, jak i motywy faktyczne rozstrzygnięcia. Dlatego zarzut, że w zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono motywów jej rozstrzygnięcia należy uznać za chybiony. Okoliczność bowiem baraku uzasadnienie rozstrzygnięcia organu w zakresie zmiany terminu dobrowolnego powrotu przez skarżącą, w sytuacji gdy jest to dla niej rozstrzygnięcie korzystne nie może mieć wpływu na rozstrzygniecie niniejszej sprawy. Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 7 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. i 15 k.p.a. W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 k.p.a., zaskarżona decyzja została wyczerpująco uzasadniona, a strona miała zapewniony w niej czynny udział zgodnie z dyspozycją art. 10 § 1 k.p.a. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organy wydając zaskarżone decyzje, podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i dokonały prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w a konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.