IV SA/Wa 1550/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. K., M. K. i P. K. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją nr [...], z dnia [...] kwietnia 2016 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23), oraz art. 128 ust. 3, art. 131 ust. 2a ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 469) po rozpatrzeniu odwołania Z. Sp. z o.o. w S. oraz odwołania G. Sp. z o.o. w G. od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] stwierdzającej w części nieważność decyzji Starosty S. z [...] kwietnia 2006 r. znak: [...], udzielającej Spółce E. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie MEW na rz. [...] w m. S., piętrzenie wód rz. [...] oraz korzystanie z jej bieżących przepływów dla potrzeb MEW P., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Pismem z 17 grudnia 2008 r. J. K., M. K. i P. K. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty S. z [...] kwietnia 2006 r. udzielającej Spółce E. (obecnie G. Sp. z o.o.) pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie MEW na rz. [...] w m. S. oraz na szczególne korzystanie z jej przepływów. Wnioskujący zarzucili decyzji wydanie jej z rażącym naruszeniem przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w związku z art. 128 ust. 3 i art. 131 ust. 2a Prawa wodnego. W uzasadnieniu wniosku stwierdzono, że stosownie do przepisów art. 128 ust. 3 oraz art. 131 ust. 2a Prawa wodnego, instrukcję gospodarowania wodą należy dostarczyć do organu łącznie z wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego i niedopuszczalne jest wydanie pozwolenia bez zatwierdzenia w nim instrukcji gospodarowania wodą, oraz inicjowania odrębnego postępowania celem zatwierdzenia tej instrukcji. W wydanej decyzji organ nie zatwierdził instrukcji, lecz zobowiązał uprawnionego do jej przedłożenia przed uruchomieniem hydroelektrowni. Z kolei przy piśmie z 7 października 2009 r. strona nadesłała Ekspertyzę wykazującą, iż oddziaływanie piętrzenia elektrowni P. dochodzi do dolnego stanowiska MEW C., w świetle czego wnoszący są stroną postępowania dla MEW P.. W kolejnym piśmie z 20 października 2009 r. J. K. zwrócił uwagę na istniejące pozwolenie wodnoprawne wydane w 4 października 2002 r. dla Panów M. (Zakłady [...]), na przebudowę jazu na północ od młyna w km 5+600, piętrzenie do 24,85 m n.p.m., na czas do 31 grudnia 2017 r. co oznacza, że w obrocie funkcjonują dwa pozwolenia na to samo piętrzenie i korzystanie z wód. W toku postępowania administracyjnego, ostatecznie organ I instancji uznał, że zgromadzone w sprawie materiały wykazały, że Państwo K., jako właściciele działki nr [...] są stroną postępowania i uprawnionymi do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty S. Jednocześnie Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. stwierdził, że udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z wód za pomocą urządzeń do jej piętrzenia bez zatwierdzenia instrukcji gospodarowania wodą należało uznać za wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 131 ust. 2a oraz 128 ust. 3 Prawa wodnego, w związku z czym, decyzją z [...] listopada 2014 r. stwierdził nieważność decyzji Starosty S. z [...] kwietnia 2006 r. w części. Na skutek odwołania od tej decyzji, Prezes KZGW decyzją z [...] maja 2015 r. uchylił decyzję Dyrektora RZGW w P. z [...] listopada 2014 r. i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji zalecając przeanalizowanie czy wydanie pozwolenia wodnoprawnego, bez zatwierdzenia instrukcji gospodarowania wodą, wywołuje takie skutki społeczno-gospodarcze, które nie są możliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, a tym samym uzasadniają stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, a ponadto wyjaśnienie, czy w obiegu prawnym pozostawała decyzja Starosty S. z [...] października 2002 r. Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy, wymienioną w sentencji decyzją z [...] sierpnia 2015 r. Dyrektor RZGW w P. ponownie stwierdził nieważność decyzji Starosty S. z [...] kwietnia 2006 r., udzielającej Spółce z o. o. E. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie (w istniejącym budynku Młyna Żytniego) MEW na rz. [...] w m. S. oraz na szczególne korzystanie z wód rz. [...] w części dotyczącej: punktu 1.2. udzielającego pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód rz. [...] do rzędnej 24,85 m n.p.m.; punktu 1.3. udzielającego pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z bieżących przepływów wód rz. [...] w ilości 22 m3/s dla celów energetycznych MEW E., a także punktu III. 1, 2, 3, 4, 5 i 6 ustalającego warunki korzystania z wód. W ocenie organu I instancji brak zatwierdzenia instrukcji gospodarowania wodą stanowi rażące naruszenie prawa, zatem bez znaczenia dla stwierdzenia nieważności decyzji Starosty S. z [...] kwietnia 2006 r. jest analizowanie, na ile stwierdzone naruszenie prawa wywołuje negatywne skutki społeczno-gospodarcze. W odniesieniu do decyzji z [...] października 2002 r. udzielającej S. M. i B. M. pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę jazu zlokalizowanego po północnej stronie Młyna, wraz z wykonaniem urządzeń MEW, oraz na piętrzenie wód rz. [...] do rzędnej 24,85 m n.p.m. i ich energetyczne wykorzystanie dla potrzeb tej MEW, wyjaśniono w uzasadnieniu decyzji, że pozwolenie to zostało wydane z czasem obowiązywania do 31 grudnia 2017 r. jednakże zdaniem organu I instancji nie zachodzi tożsamość sprawy, więc nie ma potrzeby prowadzenia w tej sprawie postępowania wyjaśniającego. W konkluzji organ I instancji stwierdził, że brak zatwierdzenia instrukcji gospodarowania wodą jest wyraźnie sprzeczny z treścią art. 128 ust. 3 Prawa wodnego i bez znaczenia dla stwierdzenia nieważności decyzji Starosty S. pozostaje analiza, na ile stwierdzenie naruszenia prawa wywołuje negatywne skutki społeczno-gospodarcze. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka z o.o. G. z siedziba w G., czyli w imieniu uprawnionego, oraz Zakłady [...] Spółka z o.o. w S., występujące jako właściciel Młyna Żytniego, podlegającego ochronie dziedzictwa kulturowego i zabytków. G. Spółka z o.o. podniosła, że obok oczywistego naruszenia prawa, wynikającego ze sprzeczności prostego zestawienia treści aktu z treścią przepisu, jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być dodatkowo uwzględniane społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją, niemożliwe do zaakceptowana przez organy praworządnego państwa, wymagające wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego. W odwołaniu zwrócono uwagę, że poziom piętrzenia ustalony na rzędnej 24,85 m n.p.m. jest poziomem historycznym, pod wpływem którego ustabilizowały się stosunki wodne na terenach przyległych do rzeki, od tego poziomu jest uzależnione prawidłowe funkcjonowanie przepławki dla ryb i przenoski kajaków, a obniżenie tego poziomu wody będzie miało ujemny wpływ na filary zlokalizowanego w pobliżu mostu drogowego. Skarżąca zarzuciła organowi I instancji, że nie zastosował się do wiążących zaleceń organu odwoławczego, a w uzasadnieniu decyzji brak jest wyjaśnienia, z jakich powodów organ uznał stwierdzone naruszenie prawa za rażące i skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji. Natomiast zdaniem Zakładów [...], stwierdzenie nieważności decyzji Starosty S. z [...] kwietnia 2006 r. zagrozi bezpieczeństwu budynku Młyna Żytniego, wybudowanego w 1901 r., który jest wpisany do ewidencji obiektów zabytkowych i podlega ochronie konserwatorskiej. Obniżenie piętrzenia poniżej rzędnej 24,85 m n.p.m. spowoduje odsłonięcie pali drewnianych, na których posadowiono fundamenty młyna co zagrozi katastrofą budowlaną. W przypadku stwierdzenia nieważności punktu 1.2. pozwolenia, groźne dla budynku młyna będzie również zrzucanie wody na dolne stanowisko tuż przy fundamencie młyna, powodujące wypłukiwanie gruntu spod fundamentów oraz erozję betonu. Organ odwoławczy rozpatrując odwołania zaznaczył, że w orzecznictwie oraz w doktrynie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że z uwagi na racje ekonomiczne lub gospodarcze owa decyzja nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję stwierdził naruszenie przepisu art. 128 ust. 3 Prawa wodnego, z uwagi na brak zatwierdzenia instrukcji gospodarowania wodą. Jednakże, organ odwoławczy uznał, że z uzasadnienia tej decyzji nie wynika, czy przeanalizowano zawartość operatu wodnoprawnego dołączonego do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego i oceniono zakres zawartego w nim projektu instrukcji gospodarowania wodą oraz treść podstawowych zasad gospodarowania wodą wymienionych w decyzji. Nie wynika z niego również, czy analizowano skutki zmiany tego historycznego piętrzenia, w odniesieniu do terenów przyległych oraz istniejących budowli. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wskazał, iż stoi na stanowisku, że gospodarowanie wodą dotyczące budowli piętrzących oraz zależnego od siebie korzystania z wód wymaga uregulowania w instrukcji gospodarowania wodą, której projekt musi być dołączony do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, instrukcja gospodarowania wodą musi być zatwierdzona w decyzji udzielającej tego pozwolenia, a wynikające z niej podstawowe elementy tego gospodarowania muszą być zawarte w sentencji decyzji. Niezatwierdzenie Instrukcji w decyzji Starosty S. z [...] kwietnia 2006 r. stanowi naruszenie przepisu art. 128 ust. 3 Prawa wodnego, jednakże w ocenie organu odwoławczego, w tym przypadku nie jest to naruszenie rażące, bowiem projekt instrukcji był zawarty w operacie wodnoprawnym, a podstawowe zasady gospodarowania wodą zostały zawarte w sentencji decyzji, co pozwala na gospodarowanie wodą w sposób nienaruszający zasad ochrony środowiska wodnego oraz uprawnień osób trzecich, i nie powoduje takich skutków społeczno- gospodarczych, które w praworządnym państwie nie mogłyby być akceptowane. Jednocześnie organ odwoławczy zarzucił organowi I instancji nieprzeanalizowanie innych przesłanek, m.in. czy pozwolenie wodnoprawne Starosty S. z [...] kwietnia 2006 r. dotyczące piętrzenia wód rz. [...] w km 5+600, do rzędnej max. 24,85 m n.p.m. oraz wykorzystania do napędu turbin MEW bieżących przepływów w ilości do 22 m3/s, było wykonalne i nie naruszało praw nabytych decyzją z [...] października 2002 r., która dotyczyła tego samego przedmiotu pozwolenia wodnoprawnego. Organ I instancji powinien kompleksowo przeanalizować wszystkie przesłanki, które mogą być istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, i w świetle tych przesłanek rozpatrzyć czy decyzja z [...] kwietnia 2006 r. udzielająca Spółce E. pozwolenia wodnoprawnego została wydana z rażącym naruszeniem prawa, wywołującym skutki, które w praworządnym państwie nie mogą być akceptowane, i wymaga jej wycofania z obrotu prawnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...] kwietnia 2016 r. wnieśli J. K., M. K. i P. K. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił: - Naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na dokonaniu błędnej wykładni art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w wyniku której organ przyjął, że: udzielenie pozwolenia wodnoprawnego bez jednoczesnego zatwierdzenia instrukcji gospodarowania wodą, czego wymaga art. 128 ust. 3 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, w brzmieniu z dnia 12 kwietnia 2006 r., nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., podczas gdy w istocie naruszenie wymienionego przepisu poprzez niezatwierdzenie instrukcji gospodarowania wodami w decyzji Starosty S. z [...] kwietnia 2006 r., ma charakter oczywisty i jednoznaczny, a przez to jest rażące; skutki faktyczne (następstwa) stwierdzenia nieważności decyzji mogą w jakikolwiek sposób warunkować lub wpływać na treść rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, podczas gdy przepisy regulujące stwierdzenie nieważności decyzji, a w szczególności art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nie uprawniają organu do badania skutków faktycznych stwierdzenia nieważności decyzji. - Naruszenie przepisów postępowania polegające na niewyczerpującym i niepełnym zbadaniu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności pominięcie przez organ faktu, iż decyzja Starosty S. z [...] kwietnia 2006 r. zawiera nieprzewidziany przepisami prawa warunek, co stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na to, że decyzja rażąco narusza prawo, to jest naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. - Naruszenie przepisów postępowania, polegające na wydaniu decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy umożliwia wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, t.j. decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, co stanowi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. W konsekwencji powyższego, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz kosztów opłaty skarbowej, według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) dalej "p.p.s.a.", uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej ma stwierdzić, że doszło nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana w ramach postępowania nieważnościowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Oznacza to, iż przedmiotem postępowania nadzwyczajnego winno być przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym, w tym wypadku decyzji Starosty S. z [...] kwietnia 2006 r. znak: [...]. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją, stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a., toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przy tym należy pamiętać, iż ewentualne zaistnienie wad ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie wydawania decyzji, kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu, prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. wystąpienia przesłanek, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby jego przedmiotem było ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego (por. wyrok SN z dnia 7 marca 1996 r., III ARN 70/95, OSNCP 1996/18/258). Obowiązkiem organu orzekającego w kwestii stwierdzenia nieważności decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest przeprowadzenie analizy przepisów, stanowiących podstawę wydania zakwestionowanej decyzji pod kątem ich naruszenia. Takie postępowanie traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się na podstawie art. 157 k.p.a. W świetle tego przepisu zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji jedynie pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, określonej w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że interpretacja przepisów, dotyczących możliwości podważenia decyzji ostatecznych, musi być ścisła i nie może rozszerzać zakresu unormowania. Usuwanie orzeczeń ostatecznych narusza bowiem ład systemu prawnego, stanowi odstępstwo od zasady stabilności decyzji ostatecznych oraz zasady dwuinstancyjności postępowania. Zatem tylko wyraźnie określone w ustawie przyczyny, obejmujące najdalej idące wadliwości orzeczenia lub poprzedzającego go postępowania, mogą prowadzić do jego wzruszenia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2868/14, stwierdził, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Konieczne jest także, aby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 k.p.a. Organ I instancji stwierdził nieważność decyzji Starosty S. z [...] kwietnia 2006 r. z uwagi na rażące naruszenie art. 128 ust. 3 Prawa wodnego. Zgodnie z tym przepisem w pozwoleniu wodnoprawnym zatwierdza się instrukcję gospodarowania wodą na korzystanie z wód powierzchniowych za pomocą urządzeń do jej piętrzenia lub na zależne od siebie korzystanie z wód przez kilka zakładów i doręcza się tym zakładom oraz dyrektorowi regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Nie ulega wątpliwości, że oceniana w postępowaniu nieważnościowym decyzja wymogu tego nie spełnia. Jednakże naruszenie to należy ocenić pod kątem rażącego naruszenia prawa, tj. - oczywistości naruszenia prawa, - charakteru przepisu który został naruszony, - racji ekonomicznych lub gospodarczych, czyli skutków, które wywołuje decyzja. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie trzy łącznie wyżej wymienione przesłanki nie wystąpiły. Zatem nie można mówić o rażącym naruszeniu art. 128 ust. 3 ustawy Prawo wodne, bowiem projekt instrukcji gospodarowania wodą był zawarty w operacie wodnoprawnym, a w samej decyzji podano podstawowe parametry, mające wpływ na uprawnienia pozostałych stron postępowania oraz umożliwiające organom kontroli sprawdzenie przestrzegania warunków ustalonych w decyzji w zakresie korzystania z wód. Z uwagi na powyższe, w ocenie organu odwoławczego, naruszenie art. 128 ust. 3 ustawy Prawo wodne, nie powoduje takich skutków społeczno-gospodarczych, które w praworządnym państwie nie mogłyby być akceptowane. Zakres danych objętych projektem instrukcji gospodarowania wodą zawartym w operacie wodnoprawnym, należy ocenić biorąc pod uwagę fakt, że rozporządzenie Ministra Środowiska w sprawie zakresu instrukcji gospodarowania wodą zostało wydane dopiero w dniu 17 sierpnia 2006 r. i weszło w życie w dniu 7 września 2006 r., tj. już po wydaniu decyzji Starosty S. z [...] kwietnia 2006 r. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że bez analizy skutków gospodarczych, które wywołuje decyzja, nie można mówić o oczywistości naruszenia prawa w kontekście jego rażącego naruszenia. W związku z tym należy przeprowadzić analizę merytoryczną operatu wodnoprawnego i zawartego w nim projektu instrukcji gospodarowania wodą w połączeniu z zawartymi w decyzji - pozwoleniu wodnoprawnym zasadami gospodarowania wodą i ocenić te dane pod kątem spełnienia wymogów art. 128 ust. 3 i art. 131 ust. 2a ustawy Prawo wodne. Dopiero wówczas będzie można ocenić, czy brak zatwierdzenia w pozwoleniu wodnoprawnym instrukcji gospodarowania wodą na korzystanie z wód powierzchniowych za pomocą urządzeń do jej piętrzenia lub na zależne od siebie korzystanie z wód przez kilka zakładów stanowi w okolicznościach przedmiotowej sprawy rażące naruszenie art. 128 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Próbę takiej analizy organ odwoławczy zaprezentował w odpowiedzi na skargę, która oczywiście nie jest rozstrzygnięciem. W ocenie Sądu, z uwagi na rozbieżność interesów stron, muszą mieć one możliwość już na etapie postępowania administracyjnego, i to w toku dwóch instancji, możliwość odniesienia się do ustaleń organów w tym zakresie. Sąd podziela również stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym organ I instancji nie przeanalizował, czy decyzja Starosty S. z [...] kwietnia 2006 r. była wykonalna i nie naruszała praw nabytych wynikających z decyzji z [...] października 2002 r., którą udzielono pozwolenia wodnoprawnego S. M. i B. M. ważnego do 31 grudnia 2017 r., na przebudowę jazu zlokalizowanego po północnej stronie Młyna, wraz z urządzeniem wodnym MEW, oraz na piętrzenie wód rz. [...] do rzędnej 24,85 m n.p.m., skoro obie decyzje dotyczą tego samego przedmiotu pozwolenia wodnoprawnego. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.