IV SA/Wa 1553/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2014 r. sprawy ze skargi H. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - oddala skargę - Wnioskiem datowanym na 20 czerwca 2012 r., nadanym w urzędzie pocztowym 26 czerwca 2012 r., H. H. - obywatel R. - zwrócił się o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższy wniosek został złożony w trybie art. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. nr 191, poz. 1133 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o abolicji". Decyzją z [...] lutego 2014 r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia Wnioskodawcy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, powołując się na wystąpienie przesłanki z art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy o abolicji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że: 1. Cudzoziemiec w okresie pobytu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej wielokrotnie naruszył prawo, wskutek czego został skazany za przestępstwa umyślne prawomocnymi wyrokami: Sądu Rejonowego [...] na 5 lat pozbawienia wolności i karę grzywny, Sądu Okręgowego [...] na 4 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny oraz na 4 lata pozbawienia wolności i karę grzywny; za przestępstwa te wyrokiem Sądu Okręgowego [...] z [...] 2008 r. wymierzono mu karę łączną 11 lat pozbawienia wolności i karę grzywny, której koniec przypadał na 13 sierpnia 2015 r.; Cudzoziemiec przebywał w warunkach izolacji od 8 marca 2004 r.; kary pozbawienia wolności nie odbył w całości z uwagi na warunkowe przedterminowe zwolnienie 19 marca 2013 r., orzeczone postanowieniem Sądu Okręgowego [...] z [...] marca 2013 r.; postanowieniem tym wyznaczono również warunkowo zwolnionemu, na podstawie art. 80 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), zwanej dalej "Kodeksem karnym", dwuletni okres próby (od daty zwolnienia z zakładu karnego) oraz na podstawie art. 159 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.) w zw. z art. 72 § 1 Kodeksu karnego nakazano mu natychmiastowe opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2. w związku z uprzednią działalnością przestępczą polegającą na popełnianiu poważnych czynów Cudzoziemiec, mimo pozytywnej opinii zakładu karnego, stanowi realne zagrożenie dla porządku publicznego; 3. w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności, [...] maja 2005 r., Cudzoziemiec wstąpił w związek małżeński z obywatelką polską; nie mają własnych wspólnych dzieci, zaś żona Wnioskodawcy ma z poprzedniego związku dwoje dorosłych już dzieci; czynności dowodowe nie potwierdziły informacji podanej przez Cudzoziemca i jego żonę, że po opuszczeniu przez niego zakładu karnego małżonkowie wspólnie zamieszkali [...]; samo zaś pozostawanie w związku małżeńskim z obywatelką polską nie może być podstawą do udzielenia zezwolenia w sytuacji, gdy Cudzoziemiec stanowi zagrożenie dla porządku publicznego; życie rodzinne, chronione przez art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podpisanej dnia 4 listopada 1950 r. w Rzymie (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 ze zm.), zwanej dalej "Konwencją", w odniesieniu do Cudzoziemca miało swój początek w czasie, gdy małżonkowie uświadamiali sobie, że status prawny Skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej był tego rodzaju, że trwanie życia rodzinnego było zagrożone od początku; małżonkowie mogą zorganizować sobie życie rodzinne poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej; poza tym Cudzoziemiec będzie mógł po pewnym czasie powrócić na jej terytorium. Cudzoziemiec wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji podnosząc m. in., że: 1. sam fakt skazania i odbycia kary nie daje podstawy do przyjęcia, że pierwszeństwo w sprawie mają tylko i wyłącznie przesłanki negatywne z art. 3 ust. 2 ustawy o abolicji, lecz należy w takiej sytuacji wyważyć wzajemne relacje przesłanek negatywnych i pozytywnych; 2. przyjęcie przez organ administracji publicznej, że Wnioskodawca zagraża porządkowi publicznemu jest sprzeczne ze stanowiskiem organów penitencjarnych; 3. nałożony na Wnioskodawcę w postanowieniu o warunkowym przedterminowym zwolnieniu okres próby wymaga jego pozostawania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją z [...] maja 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji powtórzono argumenty wskazane w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, a ponadto powołano orzecznictwo wskazujące na to, że zawarcie związku małżeńskiego z osobą mającą obywatelstwo państwa pobytu cudzoziemca samo w sobie nie gwarantuje nieograniczonego prawa do zamieszkania w nim (wyrok NSA o sygn. akt II OSK 1142/05 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"), a opuszczenie go przez cudzoziemca nie uniemożliwi podtrzymania wzajemnych relacji z małżonkiem (wyrok WSA o sygn. akt V SA/Wa 2692/10 - dostępny w CBOSA). Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że: 1. wystąpienie przesłanki negatywnej z art. 3 ust. 2 ustawy o abolicji wyłącza możliwość udzielenia zezwolenia; 2. osądzenie Cudzoziemca w postępowaniu karnym nie wyłącza oceny przez organ administracji publicznej skutku popełnionych przestępstw na jego dalszy pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 3. nałożony na Wnioskodawcę w postanowieniu o warunkowym przedterminowym zwolnieniu okres próby, w świetle nakazania mu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie wymaga jego pozostawania na tym terytorium. Wnioskodawca wniósł skargę na decyzję organu odwoławczego, w której powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu, a ponadto podniósł, że organ administracji publicznej jest związany stanowiskiem organów penitencjarnych co do pozytywnej prognozy w zakresie przestrzegania przez Skarżącego porządku prawnego (np. opinią biegłego sądowego zawartą w aktach sprawy [...]) i kwestia ta nie może być przez ten organ weryfikowana. Zarzucił naruszenie art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i art. 138 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." oraz art. 3 ust. 2 ustawy abolicyjnej. Na rozprawie pełnomocnik Skarżącego (k. 47) wniósł o przeprowadzenie dowodu z wniosku o udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia, opinii psychologicznej Sądu Okręgowego [...] oraz opinii o skazanym i złożył do akt kopie tych dokumentów. Podniósł, że organ wprawdzie nie mógłby sam ich uzyskać, ale mógł zwrócić się o nie do strony jako niezbędne do rozpoznania sprawy. Pełnomocnik Skarżącego zakwestionował, jakoby rodzina Cudzoziemca realnie mogła przenieść się do R., gdyż ani jego żona ani pełnoletni pasierbowie nie znają tamtejszego języka. Członkowie rodziny Skarżącego w R. zmarli, a on nie ma tam żadnego mieszkania, do którego mógłby się przenieść z rodziną. Wyjaśnił, że Skarżący nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż w jego paszporcie wstemplowany jest zakaz opuszczania tego terytorium. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Stan faktyczny w sprawie nie był sporny, zaś Sąd uznaje stanowisko organu za swoje. W związku z jego uprzednim zreferowaniem, nie ma potrzeby jego powtarzania. Decydująca dla rozstrzygnięcia jest okoliczność, na którą organy orzekające w sprawie zwracały uwagę, że Skarżącemu w punkcie III. postanowienia Sądu Okręgowego [...] z [...] marca 2013 r. nakazano natychmiastowe opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który do tego nakazu się do zastosował. Nie do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności i powagi rzeczy osądzonej byłoby udzielenie przez organ administracji publicznej Skarżącemu, zobowiązanemu do natychmiastowego opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na tym terytorium. Jakkolwiek organ administracji publicznej samodzielnie bada spełnienie przesłanek do udzielenia zezwolenia, to jednak nie może to pozostawać w sprzeczności z postanowieniem sądu penitencjarnego, którego prawomocności nie kwestionował Skarżący. Podobnie i sąd administracyjny, kontrolując legalność działania organu, nie jest władny zakwestionować postanowienia sądu penitencjarnego. Sąd ten uznał, że uzasadnione jest warunkowe przedterminowe zwolnienie Skarżącego z odbycia reszty kary, niemniej jednak niezbędne jest natychmiastowe opuszczenie przez niego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie sąd penitencjarny nie zastosował (co pozostaje w logicznym związku z nakazem opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej) żadnych innych środków związanych z warunkowym przedterminowym zwolnieniem (dozoru ani obowiązków określonych w art. 72 § 1 Kodeksu karnego). W takiej sytuacji organ administracji obowiązany był uznać, że zachodzi przesłanka negatywna do wydania zezwolenia, gdyż wymaga tego wzgląd na porządek publiczny. Odnosząc się do zarzutów skargi należy podnieść, co następuje: - Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej (art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy o abolicji); wystąpienie przesłanki negatywnej do udzielenia zezwolenia (np. z art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy o abolicji) uniemożliwia jego udzielenia (organ "odmawia" udzielenia zezwolenia); - badanie powyższych przesłanek pozostaje w zakresie kompetencji organu administracji publicznej jako podmiotu prowadzącego postępowanie administracyjne, mającego rozpoznać wniosek o udzielenie zezwolenia; może być on związany stanowiskiem innych podmiotów (w tym organów penitencjarnych) co do ich występowania; dla rozstrzygnięcia sprawy ma znaczenie, że organy penitencjarne stwierdziły pozytywną prognozę co do zachowania Skarżącego po warunkowym przedterminowym zwolnieniu go z zakładu karnego (patrz np.: uzasadnienie postanowienia Sądu Okręgowego [...] z [...] marca 2013 r.), jednakże uzależniono ją od spełnienia określonego warunku - opuszczenia przez Skarżącego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; ocena taka nie została podważona i stosowne postanowienie jest prawomocne; - z kolei nałożony na Wnioskodawcę okres próby, w świetle nakazania mu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie wymaga jego pozostawania na tym terytorium. W powyższym kontekście sprawy nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia okoliczności podniesione na rozprawie przez pełnomocnika Skarżącego dotyczące sytuacji rodzinnej Cudzoziemca (w tym zakresie konstatacje organu są całkowicie trafne). Gdy chodzi o podnoszoną kwestię przyczyny nieopuszczenia przez Cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (istnienie w paszporcie stempla informującego o zakazie opuszczania tego terytorium), co stanowi o niepodporządkowaniu się warunkom przedterminowego zwolnienia, trzeba wskazać, że o ile Cudzoziemiec - jak twierdzi - już obecnie ma wątpliwości co do wykonania obowiązku wskazanego w postanowieniu sądu penitencjarnego, to dodatkowo ewentualne udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mogłoby wyłącznie jego rozterki pogłębić. Potwierdza to tezę, że - wobec orzeczenia w stosunku do Skarżącego, jako obowiązku związanego z warunkowym przedterminowym zwolnieniem, nakazu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - udzielenie mu takiego zezwolenia byłoby niedopuszczalne. Konkludując należy wskazać, że organ nie naruszył przepisów powołanych w skardze, lecz zgodnie z prawem odmówił Skarżącemu udzielenia zezwolenia. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).