IV SA/Wa 1556/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie odmowy wymeldowania dołączając sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 4 sierpnia 2010 r. We wniosku wskazał, iż uzyskuje dochód z tytułu emerytury "po potrąceniach" w wysokości 1300 zł. Wnioskodawca podał, iż jest osobą niepełnosprawną, posiada II grupę inwalidzką w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, nie posiada środków na opłacenie rehabilitacji. Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy skarżącemu. W sprzeciwie wniesionym od powyższego postanowienia W. S. podniósł, iż dla emeryta nawet kwota 100 zł jest obciążeniem. Tym bardziej, że nie jest to jedyne postępowanie sądowe, którego kosztami jest obciążony skarżący. W jego ocenie spełnia on warunki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając ponownie sprawę, zważył co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem postępowania po złożeniu sprzeciwu nie jest więc ocena postanowienia wydanego przez referendarza sądowego, lecz ponowne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie wnioskowanym przez skarżącego. Rozpatrując złożony w przedmiotowej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy, należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z art. 255 cytowanej wyżej ustawy, jeżeli oświadczenie strony zawarte na urzędowym formularzu PPF okaże się niewystarczające dla oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca w złożonym wniosku nie wykazał okoliczności, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., jak również nie odpowiedział na wezwanie do uzupełnienia wniosku. Skarżący powołał się wprawdzie na relatywnie niewysokie dochody (w łącznej wysokości 1300 zł – dochód z tytułu emerytury), jednakże nie przekazał dodatkowych informacji, do których nadesłania był wezwany (wyciągi z kont bankowych, informacji na temat miesięcznych wydatków, udokumentowania wysokości dochodu, posiadania stopnia niepełnosprawności). Sąd stwierdza, że brak odpowiedzi na ww. wezwanie uniemożliwia ocenę, czy została spełniona przesłanka warunkująca przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.