IV SA/Wa 1556/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant ref. staż. Anna Dziosa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2012 r. sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji , działając na podstawie art. 138§1 pkt. 1 w związku z art. 59 §1, art. 58 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z poźn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia pana S. S. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], którym odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2003r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] o wymeldowaniu pana S. S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Prezydent Miasta P. orzekł o wymeldowaniu pana S. S. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. Nie zgadzając się z treścią powyższego rozstrzygnięcia, pan S. S. wniósł odwołanie do Wojewody [...], który decyzją z dnia [...] września 2003 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Niniejsza decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2008 r. sygn. akt SA/Rz 1405/03, sąd oddalił skargę. Pismem z dnia 29 kwietnia 2011 r. pan S. S. wystąpił do Prezydenta Miasta P. o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie. Wniosek zainteresowanego został przekazany zgodnie z właściwością do Wojewody [...], który postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej swoją decyzją z dnia [...] września 2003 r., z uwagi na uchybienie terminu do wystąpienia ze stosownym wnioskiem. Nie zgadzając się z treścią rozstrzygnięcia pan S. S. wniósł zażalenie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, zwracając się jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Wojewody [...]. W uzasadnieniu postanowienia Minister wskazał organowi wojewódzkiemu na konieczność rozpatrzenia przezeń wniosku pana S. S. o przywrócenie terminu do wystąpienia o wznowienie postępowania. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. Wojewoda [...] rozpatrzył wniosek w tym zakresie, odmawiając skarżącemu przywrócenia terminu do wystąpienia z żądaniem wznowienia postępowania w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że wniosek pana S. S. o przywrócenie terminu do wystąpienia z żądaniem wznowienia postępowania, został wniesiony z uchybieniem terminu. W ocenie tego organu, pan S. S. nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wystąpienia ze stosownym wnioskiem nastąpiło bez jego winy. Zainteresowany zawiadamiał bowiem organy ścigania o okolicznościach powoływanych następnie jako podstawa do wznowienia postępowania, nie poczynił jednak działań w kierunku wniesienia analogicznego podania do organu meldunkowego. Na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. pan S. S. wniósł do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zażalenie, w którym zwrócił się o uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji, nakazanie Prezydentowi Miasta P. wznowienia postępowania w niniejszej sprawie oraz nakazanie uchylenia decyzji w sprawie wymeldowania. Rozpatrując przedmiotową sprawę Minister wskazał, że zgodnie z art. 58 1 i 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, iż uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Wszystkie przesłanki wymienione we wskazanym przepisie muszą być zrealizowane łącznie. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że jego dopełnienie stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. W konsekwencji brak winy możemy przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego zaniedbania. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, pan S. S. nie spełnił przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2003 r. Przede wszystkim organ wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania oraz wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia nie zostały złożone jednocześnie. Z drugim z wymienionych żądań skarżący wystąpił dopiero w zażaleniu do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., którym organ wojewódzki rozpatrzył wniosek o wznowienie postępowania. Pan S. S. nie uprawdopodobnił ponadto, że wniesienie wniosku o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu było przezeń niezawinione. Okoliczność powoływana przez zainteresowanego, że wniesienie wniosku po terminie spowodowane było obawą przed umieszczeniem skarżącego w szpitalu psychiatrycznym, należy zakwalifikować do przeszkód odczuwalnych wyłącznie w aspekcie subiektywnym. Okoliczność ta w żaden sposób nie wpływała na możliwość faktycznego złożenia wniosku w przewidzianym przepisami prawa terminie. Nieuprawdopodobnienie braku winy jest uzasadnione tym bardziej że pan S. S. nie odczuwał podobnych obaw zawiadamiając inne organy, niż meldunkowy, o okolicznościach wskazanych jako podstawa wznowienia postępowania meldunkowego. Ponieważ skarżący nie spełnił przesłanek warunkujących możliwość przywrócenia terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania, nie było możliwości wydania pozytywnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Jednocześnie organ podkreślił, że przedmiotem postępowania prowadzonego przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji była wyłącznie kwestia możliwości przywrócenia terminu do wniesienia przez pana S. S. wniosku o wznowienie postępowania. W niniejszym postępowaniu niemożliwym było zatem odniesienie się do żądania skarżącego dotyczącego uchylenia decyzji o jego wymeldowaniu. Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. S., domagając się jego uchylenia i wznowienia postępowania w przedmiocie wymeldowania go z pobytu stałego. Zarzucił, że organy administracji publicznej nie wywiązują się wobec niego z ustawowych obowiązków dotyczących zapewnienia mu bezpieczeństwa, wymagają natomiast dochowywania przez stronę terminów administracyjnych przy składaniu określonych żądań, również w sytuacji zagrożenia życia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 zwanej w dalszej części p.p.s.a. ), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane ustawie. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji i w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa wyeliminowanie takiego aktu z obrotu prawnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1-3 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę tę jednak zainteresowany musi wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Wspomniany siedmiodniowy termin ma przy tym charakter terminu zawitego, co oznacza, że nie może być on przywrócony. Ponadto, wnosząc prośbę o przywrócenie terminu zainteresowany musi dopełnić czynności, dla której termin ten był określony. Powyższa regulacja winna być zatem rozumiana w ten sposób, że aby można było uwzględnić prośbę o przywrócenie terminu dla dokonania danej czynności procesowej, muszą być spełnione kumulatywnie wszystkie wymienione wyżej przesłanki. Brak zaś spełnienia jednej z nich, wyklucza możliwość pozytywnego rozpoznania wniosku. W motywach zaskarżonego do Sądu Wojewódzkiego postanowienia o odmowie przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania organ wskazał na niedochowanie przez stronę terminu siedmiu dni, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a. a dodatkowo organ stwierdził, że we wniosku swym strona skarżącą również nieuprawdopodobniła, iż uchybienie w/w terminu, nastąpiło bez jej winy. Wskazać trzeba, że wprawdzie to ostatnie stwierdzenie było dla analizowanej sprawy całkowicie zbędne, bowiem fakt niedochowania przez skarżącego wspomnianego wyżej terminu siedmiodniowego, wykluczał w ogóle możliwość merytorycznego badania zasadności wniesionego przez nich wniosku, ale uchybienie to nie miało jednak wpływu na treść zapadłego postanowienia. W analizowanej sprawie wniosek o przywrócenie terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania został przez niego złożony nie równocześnie z wnioskiem ale dopiero po upływie siedmiu dni od dnia, w którym je wniesiono. Wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do organu w dniu 29 kwietnia 2011 r. zaś wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia w dniu 18 czerwca 2011r. łącznie z zażaleniem na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania w sprawie. W tych warunkach wydaje się rzeczą oczywistą, że skoro strona mogła w danym momencie dopełnić czynności procesowej, dla której dokonania uchybiła terminowi ustawowemu, to tym samym zasadnym jest twierdzenie, że w dacie dokonania wspomnianej czynności procesowej ustała już przyczyna uchybienia terminu. Zgodnie też z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym nie usprawiedliwia uchybienia terminu przez stronę: ani nieznajomość prawa, ani "przeoczenie" przez nią wynikające ze słabej znajomości procedury, ani też brak staranności strony w zapoznaniu się z treścią pouczenia zawartego w doręczonej decyzji (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 1997 r. sygn. akt II SA 101/96 niepubl., z dnia 8 maja 2001 r. sygn. akt SA/Sz 260/00 LEX Nr 48942, z dnia 21 maja 1999 r. sygn. akt I SA/Gd 2243/98 LEX Nr 38700 .) Reasumując Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, w wyniku prawidłowej wykładni i zastosowania przepisów postępowania. Wobec tego skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ.U .Nr. 2012, poz.270) należało oddalić .