IV SA/Wa 1557/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 14 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S.A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. S.A. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania działalności gospodarczej z powodu emisji wibracji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 19 sierpnia 2009 r. (data stempla pocztowego) skarżąca P. S.A. złożyła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] uchylającą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w całości i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Postępowanie w niniejszej sprawie zainicjował wniosek Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia 6 października 2008 r. o wszczęcie postępowania w postaci kontroli emisji wibracji do środowiska powodowanych przez prace instalacji i urządzeń skarżącej, celem ustalenia czy przekraczają one dopuszczalne normy lub też stanowią zagrożenie dla środowiska, następnie ustalenia czy zachodzą przesłanki wydania decyzji w trybie art. 364 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 tj. ze zm.). Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska umorzył postępowania administracyjne. W piśmie procesowym z dnia 5 października 2009 r. skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż niewstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpoznania sprawy przez sąd spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci faktycznego ponownego rozpoznania merytorycznego sprawy jeszcze przed wydaniem orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Podkreślono, iż strona żąda ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji w celu uniknięcia sytuacji, w której podjęcie przez organ postępowania w postaci wykonania decyzji zastąpi orzeczenie zawierające merytoryczną ocenę tegoż aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto wyjaśnić należy, iż przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Oceniając przedmiotowy wniosek skarżącej należy stwierdzić, iż zaskarżony akt nie nadaje się do wykonania. Skarżąca bowiem wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia temuż. Wydana na postawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "kpa", decyzja nie nakłada na strony postępowania żadnych obowiązków, ani nie nadaje jakichkolwiek uprawnień. Nie może zatem spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, o których to okolicznościach jest mowa w art. 61 § 3 ppsa. Zauważyć przy tym należy, że zaskarżona decyzja jest orzeczeniem kasatoryjnym, jedynym więc skutkiem jaki wywołuje, jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji organu I instancji. Zaś decyzja wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji nie podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania (art. 130 § 1 kpa), ponadto wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (art. 130 § 2 kpa). W tych okolicznościach nie sposób uznać, że mogłyby wystąpić okoliczności o których mowa w art. 61 § 3 ppsa. W tej sytuacji brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.