IV SA/Wa 1558/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska-Bigiej po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. G. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: zwolnić E. G. od kosztów sądowych E. G. (dalej: "skarżący") wraz ze skargą na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2014 r., zwrócił się do Sądu z wnioskiem o zwolnienie z kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że w jest obywatelem [...] narodowości [...]. Ubiega się o nadanie statusu uchodźcy w Polsce, nie pracuje, nie posiada żadnego majątku. Ma żonę, która jest w czwartym miesiącu ciąży oraz półtoraroczną córkę. Skarżący oraz jego żona nie uzyskują dochodów. Oświadczył, że czasami finansowo pomaga mu rodzina. Stwierdzono, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wniosek jest zasadny w całości. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia przede wszystkim ta okoliczność, że skarżący nie posiada źródła dochodu, majątku, oszczędności, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym. W tym stanie rzeczy należało dojść do wniosku że wykazał, że spełnia przesłankę, o której mowa w powołanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanego wyżej przepisu oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.