IV SA/Wa 1559/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi N. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca N. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z [...] października 2016 r. zobowiązującą skarżącą wraz z małoletnimi dziećmi: E. T., M. T., D. T. do powrotu oraz zakazującą ponownego wjazdu : 1) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres jednego roku od dnia wykonania decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu określonego w decyzji, w przypadku braku informacji o wykonaniu decyzji, 2) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji, na wypadek jeżeli w terminie określonym w decyzji nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. Uzasadniając skargę skarżąca zarzuciła m. in. organowi, że nie przeprowadził postępowania dowodowego mającego sprawdzić stopień integracji dzieci. W jej ocenie stopień integracji jest bardzo duży, wydalenie rodziny z Polski byłoby wielka traumą dla jej małoletnich dzieci. Skarżąca powołała się na znajdujące się w aktach opinie dotyczące dzieci. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując na skutki niemożliwe do odwrócenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 17 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu skarżąca poza podaniem, że niewstrzymanie zaskarżonej decyzji narazi ją na skutki niemożliwe do odwrócenia, nie zawarła we wniosku żadnej argumentacji, która mogłaby przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Po rozpoznaniu zażalenia na powyższe postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 października 2017 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W postanowieniu tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż mimo braku przedstawienia we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyczerpującej argumentacji przemawiającej za jego uwzględnieniem, możliwość taka wynika z analizy akt sprawy, w szczególności z uwagi na przedmiot zawartej w aktach decyzji, która obejmuje nie tylko skarżącą, ale również jej małoletnie dzieci. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny winien wziąć uwagę nie tylko to czy wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w stosunku do skarżącej ale także w stosunku do jej małoletnich dzieci oceniając czy dobro małoletnich dzieci objętych decyzją o zobowiązaniu do powrotu nie będzie zagrożone przez wykonanie tej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił zakres podmiotowy zaskarżonej decyzji i jego wpływ na spełnienie przesłanek zastosowania instytucji ochrony tymczasowej z art. 61 § 3 p.p.s.a. odnosząc się do materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy (w tym argumentacji skargi). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej cytowanej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienia NSA: z dnia 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt II OZ 836/17, z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1054/12). Na wstępie wyjaśnić należy, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności, ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07). Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę zgodnie z zaleceniami NSA argumentację skargi oraz materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy jedynie w kontekście zbadania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą być utożsamiane z oceną legalności samej decyzji, której to Sąd dokona rozpoznając merytorycznie sprawę w późniejszym terminie. Jak już zostało wskazane wcześniej decyzja dotycząca zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen dotyczy nie tylko skarżącej ale również jej małoletnich dzieci: E. T. ur. w 2007 r., , M. T. ur. w 2009 r. , D.T. ur. 2014 r. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie należy wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji albowiem wykonanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu wobec skarżącej oraz małoletnich dzieci może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Konieczność opuszczenia aktualnego miejsca pobytu wpłynie na sposób dotychczasowego funkcjonowania skarżącej wraz z małoletnimi dziećmi, co może mieć negatywny wpływ na rozwój dzieci czy też potrzebę zapewnienia im stabilnych warunków bytowych. Skarżąca z rodziną przebywa na terytorium RP od 2014 r., od 2015 r. córki skarżącej uczęszczają do Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] ul. [..] w B.. Nauka w szkole jest kontynuowana i nie sprawia córkom skarżącej trudności - opinia dyrektora szkoły z dnia 25 października 2016 r. oraz informacje w informacje wychowawców klas z dnia 12 września 2016 r. Dzieci utrzymują kontakt z rówieśnikami, zaś rodzina z sąsiadami. Ponadto wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować zagrożenie dla rozwoju psychofizycznego najmłodszego dziecka skarżącej, które to od chwili urodzenia przebywa w Polsce. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.