IV SA/Wa 156/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi E. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r, - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm., dalej: kpa) oraz art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014, poz. 518, ze zm., dalej: u.g.n.) po rozpatrzeniu odwołania E. D. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] orzekającej o: 1. o zezwoleniu P. Spółka Akcyjna z siedzibą w miejscowości K., na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, położonej w miejscowości [...], gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki: nr [...] pow. 0.25 ha, nr [...] o pow. 0,26 ha, nr [...] o pow. 0,25 ha, nr [...] o pow. 0,25 ha, [...] o pow. 0,22 ha i [...] pow. O,51 ha,i stanowiącej współwłasność B. D. w części i E. D. w 1/4 części (dla działek nr: [...],[...],[...], i [...] prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...] dla działek nr [...] i nr [...], w celu założenia i przeprowadzenia przez w/w działki napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV [...] oraz podwieszenia przewodów linii elektroenergetycznej na wysokości nie mniejszej niż 8,5 m; 2. nadaniu w/w decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...], Z akt sprawy wynika, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] zezwolił P. Spółka Akcyjna z siedzibą w miejscowości K., na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, położonej w obrębie [...], gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki: nr [...] o pow. 0.25 ha, nr [...] o pow. 0,26 ha, nr [...] o pow. 0,25 ha, nr [...] o pow. 0,25 ha, [...] o pow. 0,22 ha i [...] o pow. 0,51 ha, stanowiącej współwłasność B. D. w 3/4 części i E. D. w 1/4 części (dla działek nr: [...],[...],[...], i [...] prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...]; dla działek nr [...] i nr [...], poprzez udzielenie P. Spółce Akcyjnej z siedzibą w miejscowości K., zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez w/w działki napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV [...], w tym na podwieszenie przewodów linii elektroenergetycznej na wysokości nie mniejszej niż 8,5 m oraz nadał w/w decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu do Wojewody [...] E. D. podniosła, że decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości będącej jej własnością jest dla niej niekorzystna, ponieważ została sporządzona z naruszeniem art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami a także pozostaje w sprzeczności z przepisami postępowania - art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Wnosząc odwołanie od decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości wniosła również o uchylenie w całości decyzji wydanej w oparciu o art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, która zezwala na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i jest ściśle związana z decyzją, o której mowa w art. 124 ust. 1 tej ustawy. E. D. w uzasadnieniu odwołania w pierwszej kolejności wskazała, że decyzje wydawane w postępowaniu administracyjnym podlegają rygorom określonym w art. 107 § 1 kpa, a zatem muszą zawierać między innymi uzasadnienie faktyczne i prawne. Podniosła, że prawidłowo zredagowane pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienie decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 kpa, a realizowanej na podstawie art. 107 § 3 kpa. Odwołująca wskazała także na konieczność dbania o właściwe ustalenie proporcji pomiędzy ochroną interesów jednej ze stron, czyli inwestora a ograniczeniem interesów drugiej, tj. właściciela nieruchomości. W jej ocenie organ administracji - dokonując ingerencji w strefę prywatnych interesów właścicieli - powinien kierować się zasadą proporcjonalności, która wyraża zakaz nadmiernej, w stosunku do chronionej wartości, ingerencji w strefę praw i wolności jednostki. Odwołująca podniosła, że organ przed wydaniem decyzji na podstawie art. 124 u.g.n. obowiązany jest dokonać analizy jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości, a wyniki takiej analizy muszą znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego orzeczenia. Zarzuciła, że organ skupił się wyłącznie na analizie interesu inwestora. Ponadto zakwestionowała prawidłowość przeprowadzonych rokowań, zwracając uwagę na brak zakreślonych ścisłych ram prawnych rokowań, które powinny poprzedzać wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. W jej ocenie skuteczne rokowania powinny bowiem doprowadzić do zawarcia umowy, która określa sposób ograniczenia i jego warunki zgodnie z wolą zainteresowanych stron. Podkreśliła brak rzeczywistego dialogu z inwestorem przy jednoczesnej gotowości właścicielek do zawarcia umowy w przedmiotowej sprawie. Podniosła także zarzut, że organ I instancji w pierwszym punkcie sentencji bezprawnie rozstrzygnął o zezwoleniu na funkcjonowanie linii po jej wybudowaniu, podczas gdy przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. wskazuje, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości może dotyczyć udzielenia zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej a także podziemnych i naziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Ponadto odwołująca zarzuciła inwestorowi, iż bez uzyskania wymaganych prawem pozwoleń wszedł na nieruchomość i dokonał pewnych czynności, a przez złożenie wniosku i uzyskanie stosownej decyzji chce ten stan rzeczy uczynić legalnym w świetle obowiązujących przepisów Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Wojewoda [...] przytoczył treść art. 124 ust. 1a u.g.n. jak wskazał przypadki określone w art. 108 kpa to ochrona zdrowia lub życia ludzkiego, zabezpieczenie gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Wywłaszczanie nieruchomości polegać może także na ograniczaniu prawa własności nieruchomości na stałe lub czasowo. Przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami przewidują kilka możliwych przyczyn takiego ograniczenia, a jednym z nich jest właśnie przepis art. 124 u.g.n., który reguluje kwestie związane z ograniczaniem praw do nieruchomości w związku z budową przewodów i urządzeń. Wojewoda [...] podkreślił, że art. 124 u.g.n. ma charakter uregulowania szczególnego, które tak jak pozostałe przepisy tej ustawy dotyczące ograniczania bądź pozbawiania praw do nieruchomości dla celów publicznych musi być interpretowane dosłownie. Niedopuszczalne jest więc formułowanie jakichkolwiek innych przesłanek umożliwiających albo wykluczających zastosowanie ograniczenia, o jakim mowa w tym przepisie. Decyzja o zezwoleniu na zajęcie nieruchomości wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. służy by bez konieczności odebrania własności lub użytkowania wieczystego dotychczasowym podmiotom tych praw uzyskać tytuł prawny do władania nieruchomością na cele budowlane, po to by wybudować określone przewody, ciągi, obiekty lub urządzenia infrastruktury technicznej. Po wydaniu decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., tj. decyzji zezwalającej na wejście na teren nieruchomości i dokonywanie tam określonych prac, może zostać wydana kolejna decyzja, na podstawie art. 124 ust. la u.g.n., pozwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, której nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Organ podkreślił, że dla wydania decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości spełnione muszą zostać, w myśl art. 124 ust. 1a u.g.n., następujące przesłanki: decyzja może zostać wydana po złożeniu wniosku przez podmiot, który będzie realizował cel publiczny, uprzednio musi zostać wydana decyzja z art. 124 ust. 1 u.g.n. tj. decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, musi wystąpić jeden z przypadków, o których mowa w art. 108 k.p.a. tj. musi istnieć koniczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony względnie konieczność tę musi uzasadniać ważny interes gospodarczy. Wojewoda [...] zauważył, że wnioskiem z dnia [...] maja 2014 r. M. M., reprezentujący P. S. A. z siedzibą w K. wystąpił do Starosty [...] o wydanie na podstawie art. 124 u.g.n. decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z działek ewidencyjnych: nr [...] o pow. 0.25 ha, nr [...] o pow. 0,26 ha, nr [...] o pow. 0,25 ha, nr [...] o pow. 0,25 ha, [...] o pow. 0,22 ha i [...] o pow. 0,51 ha, z obrębu [...] gmina [...] oraz na podstawie art. 124 ust. 1 a u.g.n decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie w/w nieruchomości i o nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie Wojewody [...] Starosta [...] wykazał, że realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ponadto jest inwestycją o znaczeniu międzynarodowym, państwowym oraz ważnym dla wspólnoty samorządowej. Wskazał, że z wniosku z dnia [...] maja 2014 r. wynika, że: "Uzasadnieniem dla wydania wnioskowanej decyzji jest interes społeczny oraz wyjątkowo ważny interes wnioskodawcy, a także ważny interes gospodarczy. Planowana inwestycja pn. ..Budowa napowietrznej linii 400 kV [...]", wchodzi w skład projektu " [...]". Organ uznał, że pokrycie kosztów ze środków Unii Europejskiej realizacji inwestycji leży w interesie społecznym oraz stanowi również ważny interes strony i ważny interes gospodarczy, nie tylko spółki akcyjnej P.. Jest również ważny dla kraju, jak i dla członków wspólnoty państwowej i samorządowej. Zakończenie inwestycji w terminie umożliwi sfinansowanie znacznej części kosztów ze środków unijnych, co odciąży budżet spółki z konieczności pokrycia całości kosztów inwestycyjnych. Interes społeczny dla członków wspólnoty samorządowej gminy polega natomiast przede wszystkim na zapewnieniu lokalnego bezpieczeństwa energetycznego, co bezpośrednio wpływa na potencjalną lokalizację przyszłych inwestycji gospodarczych. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewoda [...] stwierdził, że organ I instancji ocenił wniosek P. S. A. z dnia [...] maja 2014 r. o niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pod względem wystąpienia przesłanek z art. 108 Kpa oraz pod względem realności ich zaistnienia. Odnosząc się do zarzutów odwołania należy Wojewoda [...] zauważył, że dotyczą one postępowania administracyjnego, przebiegu rokowań poprzedzających złożenie wniosku, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. oraz o proponowanej podczas rokowań kwoty wynagrodzenia z tytułu ustanowienia służebności przesyłu. Do zarzutów tych organ odwoławczy ustosunkował się w decyzji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] uznając je za nieuzasadnione jako, że nie naruszają przepisów prawa materialnego ani procedury administracyjnej. W konsekwencji uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku odwołania o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. Powyższa decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez E. D., która zarzuciła zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 127 § 1 Kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W uzasadnieniu skargi E. D. powołała się na określoną w art. 15 kpa zasadą dwuinstancyjności, stanowiącą istotę postępowania odwoławczego. Zwróciła uwagę, że postępowanie odwoławcze zostało oparte w procedurze administracyjnej na zasadzie skargowości, w związku z czym warunkiem koniecznym uruchomienia tego rodzaju postępowania (postępowania odwoławczego) jest dokonanie przez uprawniony podmiot czynności procesowej w postaci wniesienia odwołania. Jako logiczną konsekwencję takiego stanu należy więc uznać, że brak odwołania wyklucza merytoryczne jego rozpoznanie i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty na podstawie art. 138 kpa. Zdaniem skarżącej wydana przez Wojewodę [...] decyzja nr [...] z dnia [...] października 2014r. obarczona jest wadą, o której mówi się w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, bowiem została podjęta po rozpatrzeniu odwołania nieistniejącego, tzn. takiego, które nie zostało wniesione. Skarżąca wskazała, że złożyła odwołanie wyłącznie od decyzji wydanej w przedmiocie ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości. Zwróciła uwagę, że decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości wydawana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości i jej byt jest zależny od faktu pozostawania w obrocie prawnym tej pierwszej. Dlatego naturalną konsekwencją wydawało jej się takie rozwiązanie, że organ wyeliminuje tę decyzję w przypadku podjęcia rozstrzygnięcia zawierającego konieczność uchylenia decyzji stanowiącej właściwy przedmiot odwołania. I taka potrzeba została wskazana w odwołaniu, jednakże z nieznanej dla skarżącej przyczyny organ ocenił, że wpłynęło odwołanie od obu decyzji i tak też sprawę rozpatrzył. Tymczasem organ nie jest uprawniony do samodzielnego kształtowania treści odwołania na podstawie przyjętego przez siebie domniemania w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że skarżąca wyraźnie zaznaczyła na stronie 1 w wierszu 3 od dołu swojego odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r. wniosek o uchylenie w całości decyzji wydanej przez Starostę [...] z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...]. W piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. uczestnik postępowania – P. S.A. z siedzibą w K. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że treść odwołania skarżącej jednoznacznie wskazuje, że E. D. wyraża niezadowolenie nie tylko z rozstrzygnięcia Starosty [...] wydanego na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ale także z decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. Zauważył, że zarówno orzecznictwo, jak i przedstawiciele doktryny akcentują, że o treści odwołania decyduje jego treść a nie forma. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przedmiotem skargi E. D. jest decyzja Wojewody [...] podjęta po rozpatrzeniu odwołania E. D. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] orzekającej o: 1. o zezwoleniu P. Spółka Akcyjna z siedzibą w miejscowości K., na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, położonej w miejscowości [...], gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki: nr [...] pow. 0.25 ha, nr [...] o pow. 0,26 ha, nr[...] o pow. 0,25 ha, nr [...] o pow. 0,25 ha, [...] o pow. 0,22 ha i [...] pow. O,51 ha,i stanowiącej współwłasność B. D. w części i E. D. w 1/4 części (dla działek nr: [...],[...],[...], i [...] prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...]; dla działek nr [...] i nr [...], w celu założenia i przeprowadzenia przez w/w działki napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV [...] oraz podwieszenia przewodów linii elektroenergetycznej na wysokości nie mniejszej niż 8,5 m; 2. nadaniu w/w decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta została oparta o 124 ust. 1a u.g.n., zgodnie z którym w przypadkach określonych w art. 108 kpa lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie zaś z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przypadki określone w art. 108 kpa to ochrona zdrowia lub życia ludzkiego, zabezpieczenie gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Wywłaszczanie nieruchomości polegać może także na ograniczaniu prawa własności nieruchomości na stałe lub czasowo. Przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami przewidują kilka możliwych przyczyn takiego ograniczenia, a jednym z nich jest właśnie przepis art. 124 u.g.n., który reguluje kwestie związane z ograniczaniem praw do nieruchomości w związku z budową przewodów i urządzeń. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że wnioskiem z dnia [...] maja 2014 r. P. S. A. z siedzibą w K. wystąpiła do Starosty [...] o wydanie na podstawie art. 124 u.g.n. decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z działek ewidencyjnych: nr [...] o pow. 0.25 ha, nr [...] o pow. 0,26 ha, nr [...] o pow. 0,25 ha, nr [...] o pow. 0,25 ha, [...] o pow. 0,22 ha i [...] o pow. 0,51 ha, z obrębu [...]i gmina [...] oraz na podstawie art. 124 ust. 1 a u.g.n decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie w/w nieruchomości i o nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] ograniczył sposób korzystania z nieruchomości, położonej w obrębie [...], gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki: nr [...] o pow. 0,25 ha, nr [...] o pow. 0,26 ha, nr [...] o pow. 0,25 ha, nr [...] o pow. 0,25 ha, [...] o pow. 0,22 ha i [...] o pow. 0,51 ha, stanowiącej współwłasność B. D. w 3/4 części i E. D. w 1/4 części (dla działek nr: [...],[...],[...], i [...] prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...]; dla działek nr [...] i nr [...], poprzez udzielenie P. Spółce Akcyjnej z siedzibą w miejscowości K., zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez w/w działki napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV [...], w tym na podwieszenie nad tymi działkami przewodów linii elektroenergetycznej na wysokości nie mniejszej niż 8,5 m oraz na funkcjonowanie linii elektroenergetycznej 400 kV po jej wybudowaniu w obszarze pasa technologicznego o szerokości 70 m (35 m od osi linii w obie strony), którego powierzchnia wynosi odpowiednio: dla działki nr [...] – [...] nr , dla działki nr [...] - 295 m2, dla działki nr [...] - 265 m2, dla działki nr [...] – [...] nr, dla działki nr [...]- [...] nr i , dla działki nr [...] - 451 m2. Jednocześnie z wniosku z dnia [...] maja 2014 r. wynika, że wydanie objętej wnioskiem decyzji uzasadnione jest zarówno interesem społecznym oraz wyjątkowo ważnym interesem wnioskodawcy, ale także ważnym interesem gospodarczym. Planowana inwestycja pn. "Budowa napowietrznej linii 400 kV [...]", wchodzi bowiem w skład projektu " [...]". W świetle powyższego należy stwierdzić, ze w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu przedmiotowej nieruchomości i nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Odnosząc się do zarzutu skarżącej należy zauważyć, że w odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2014 r. E. D. wniosła nie tylko o uchylenie w całości decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości ale również o "także uchylenie w całości wydanej przez Starostę [...] decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r." W związku z powyższym należy uznać, że Wojewoda [...] miał pełne podstawy uznać, że intencją skarżącej jest nie tylko uchylenie decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości ale także decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]. Zarzut skarżącej wskazujący na rozpoznanie niezłożonego odwołania i – w konsekwencji – rażące naruszenie prawa przez Wojewodę [...] jest zatem całkowicie nieuzasadniony. Co więcej – wydaje się on być niezrozumiały w sytuacji, gdy organ II instancji poddał weryfikacji obie decyzje umożliwiając w ten sposób sądowoadministracyjną kontrolę również rozstrzygnięcia wydanego w przedmiocie niezwłocznego zajęcia nieruchomości i nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Dodatkowo, Sąd wypełniając określony w art. 134 § 1 ppsa obowiązek kontroli z urzędu sprawy w zakresie innym, niż określony w skardze, stwierdził brak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności. W szczególności Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji.