IV SA/Wa 156/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Protokolant sekr. sąd. Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...], wymierzającej ww Spółce administracyjną karę pieniężną w wysokości 500 zł, za niezłożenie do dnia [...] marca 2013 r. Marszałkowi Wojewódzkiego [...] zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów za 2012 r. - utrzymał w mocy ww decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, na podstawie informacji przekazanych przez Marszałka Województwa [...] stwierdził, iż powyższe zbiorcze zestawienie danych za 2012 rok Strona przekazała Marszałkowi Województwa [...] w dniu [...] czerwca 2013 r. tj. po ustawowo określonym terminie. Wobec powyższego [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] pismem z dnia [...] lutego 2016 r. zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za nieterminowe przedłożenie Marszałkowi Województwa [...] ww zbiorczego zestawienia danych za 2012 r., zgodnie z art. 237 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach. Ponadto, powyższym pismem poinformował także Stronę o możliwości wypowiedzenia się (art. 10 § 1 kpa), co do zebranych w sprawie dowodów, z którego prawa Strona skorzystała. Pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł ustnie uwagi oraz twierdzenia, których organ I instancji nie uwzględnił, uznając, iż powołane okoliczności nie stanowią podstawy do umorzenia wszczętego postępowania administracyjnego. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska ww decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., wymierzył ostatecznie Stronie administracyjną karę pieniężną w wysokości 500 zł. W toku postępowania odwoławczego Główny Inspektor Ochrony Środowiska uznał zasadność ww rozstrzygnięcia. Stwierdził, iż w/w sprawozdanie za 2012 rok, na mocy art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, Strona była zobligowana przedłożyć Marszałkowi Województwa [...] w terminie do dnia [...] marca 2013 r. Strona nie składając przedmiotowego dokumentu uchybiła zatem powyższej regulacji. Konsekwencją nieterminowego złożenia w/w dokumentów jest natomiast wymierzenie kary pieniężnej, o czym Strona jako przedsiębiorca winna wiedzieć i w sposób szczególny dbać o własne interesy dotrzymując ustawowych terminów realizacji ciążących na niej obowiązków. Organ odwoławczy podniósł także, iż obowiązujące przepisy prawa nie przewidują możliwości odstąpienia od wymierzenia przedmiotowej kary. Ustawodawca w art. 200 w/w ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach dokładnie określił wysokość administracyjnej kary pieniężnej, wymierzanej podmiotom niewywiązującym się w terminie z obowiązku złożenia marszałkowi województwa zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów za poprzedni rok kalendarzowy. Przepis ten ma charakter jednoznaczny, dlatego też wojewódzki inspektor ochrony środowiska nie ma możliwości miarkowania jej wysokości bądź też całkowitego odstąpienia od jej wymierzenia. Administracyjna kara pieniężna jest jednakowa dla każdego rodzaju podmiotu bez względu na jego wielkość, liczbę dni opóźnienia w przedłożeniu przedmiotowego sprawozdania marszałkowi województwa czy jakiekolwiek inne czynniki. Wobec powyższego Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie może odstąpić od wymierzenia kary za naruszenie stwierdzone przez organ I instancji. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 8 kpa, art. 11 kpa oraz art. 107 §3 kpa Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, iż nie znajdują one także uzasadnienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Uzasadnienie decyzji organu ochrony środowiska precyzyjnie bowiem wskazuje podstawę prawną oraz wyjaśnienie stanu faktycznego. Organ I instancji zebrał kompletny materiał dowodowy, przeprowadził niezbędne wyjaśnienia, właściwie i wszechstronnie go ocenił. Podobnie organ odwoławczy uznał, iż nie znajduje uzasadnienia zarzut podniesiony w odwołaniu w zakresie naruszenia przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska art. 40 §2 kpa, a polegający na doręczeniu przez ww organ decyzji zamiast pełnomocnikowi Spółki, wyłącznie skarżącej Spółce. W ocenie Głównego Inspektora powyższe uchybienie nie posiada wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowym przypadku. Podniósł, iż ww decyzja organu I instancji została odebrana przez Stronę w dniu [...] marca 2016 r. zaś pełnomocnik Strony w dniu [...] marca 2016 r. wniósł od niej odwołanie. Z powyższego zatem wynika, iż doręczenie decyzji organu I instancji było skuteczne i nie pociągnęło za sobą negatywnych dla Skarżącej skutków. Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. - art. 40 § 2 k.p.a. poprzez niedoręczenie decyzji wydanej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lutego 2016r. pełnomocnikowi Skarżącej, lecz jedynie Skarżącej; - art. 125 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy przepis ten nie powinien być zastosowany. Wobec wskazanych uchybień pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącej podniósł, iż decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem ww przepisów wskazanych w petitum skargi. Organ I instancji dopuścił się bowiem wadliwego doręczenia swojej decyzji, naruszając przepis art. 40 § 2 k.p.a., zgodnie z którym pisma doręcza się ustanowionemu pełnomocnikowi. Choć jak podniosła, ów przepis nie zakazuje doręczeń pod adresem strony, która ustanowiła pełnomocnika, lecz jedynie nakazuje doręczanie pism temu pełnomocnikowi, to jednak w sytuacji, gdy pismo zostało jednocześnie doręczone stronie i jej pełnomocnikowi, doręczenie pisma pełnomocnikowi jest prawnie skuteczne, natomiast strona została w ten sposób jedynie poinformowana o treści pisma. Powołując się na treść niepublikowanego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 marca 1997 r., I SA/Po 1333/96, zgodnie z którym "Jednoczesne doręczenie pisma stronie i pełnomocnikowi wywołuje jedynie ten skutek, że strona jest poinformowana o treści pisma, natomiast bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi’, pełnomocnik Skarżącej wskazał, że w sprawie niniejszej doręczenie decyzji Stronie, reprezentowanej przez pełnomocnika, w konsekwencji nie było skuteczne a decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego. Niezależnie od powyższego Skarżąca podniosła, iż organ pierwszej instancji naruszył także przepis art. 125 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym stojąc na stanowisku, iż sankcja za niewykonanie obowiązków wymienionych w art. 237 ust.1 ww ustawy za lata 2012-2014, przewidziana w 200 ww ustawy, może być wyłącznie stosowana w przypadku niezłożenia sprawozdania. A zatem może być ona skutecznie zastosowana wyłącznie w przypadku, gdy takie sprawozdanie w ogóle nie zostało złożone i wyłącznie do momentu jego braku w organie. Natomiast bezspornym jest w sprawie, że takie sprawozdanie Skarżąca złożyła w dniu [...] czerwca 2013 r., zaś samo postępowanie administracyjne wszczęte zostało dopiero w dniu [...] lutego 2016 r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2016 r., nie naruszają prawa. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy a na aprobatę zasługuje przedstawiona w obu decyzjach ocena prawna okoliczności faktycznych, co implikuje uznanie, że wniesiona skarga na ww decyzję utrzymującą w mocy ww decyzję organu I instancji nie mogła zostać uwzględniona. Podstawę prawną kwestionowanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz. U. 2013, poz. 21 z zm.). Art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach stanowi, że roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami sporządza wytwórca obowiązany do prowadzenia ewidencji odpadów. Zgodnie z art. 237 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, podmioty, o których mowa w art. 73 i art. 75, obowiązane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy do sporządzania i składania zbiorczych zestawień danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów - na podstawie art. 37 ust. 1 i 2 ustawy, o której mowa w art. 252 (ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach Dz.U.2010.185.1243 j.t.) - sporządzają i składają je za lata 2012-2014, stosując przepisy dotychczasowe, z tym że ten, kto wbrew obowiązkowi nie sporządza i nie przekazuje tych zbiorczych zestawień danych, sprawozdań lub wykazu zakładów przetwarzania lub wykonuje ten obowiązek nieterminowo lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym podlega karze, o której mowa w art. 200 ustawy o odpadach. Z kolei przepis art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach stanowi, że posiadacz odpadów prowadzący ewidencję odpadów jest obowiązany sporządzić na formularzu zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów, z zastrzeżeniem ust. 2. Zbiorcze zestawienie danych powinno zawierać następujące informacje: imię i nazwisko, adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby posiadacza odpadów. Zgodnie z treścią art. 37 ust. 3 ww ustawy zbiorcze zestawienia danych, o których mowa w ust. 1, posiadacz odpadów, w tym wytwórca komunalnych osadów ściekowych, jest obowiązany przekazać marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania, odbierania odpadów komunalnych, zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w terminie do dnia 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy. W przypadku nieterminowego wykonania ustawowego obowiązku sporządzenia i przekazania zbiorczego zestawienia danych posiadacz odpadów podlega karze administracyjnej w wysokości ustalonej na podstawie art. 200. W myśl art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach podmiot, który wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 76, nie składa sprawozdania podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 500 zł., którą, zgodnie ust. 2- gim, w przypadku przedmiotowego sprawozdania w drodze decyzji wymierza wojewódzki inspektor ochrony środowiska, właściwy ze względu na miejsce wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów. Bezsprzecznym jest, że Skarżąca spółka wykonała wskazany w art. 237 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach obowiązek nieterminowo – bowiem dopiero w dniu w dniu 28 czerwca 2013 r., a zgodnie z ww regulacją powinna była go wykonać do dnia 15 marca 2013 r. Niezłożenie rocznego sprawozdania, za poprzedni rok kalendarzowy marszałkowi województwa w powyższym terminie jest deliktem administracyjnym, sankcjonowanym karą pieniężną w wysokości 500 zł. A zatem, jak w okolicznościach niniejszej sprawy, wymierzenie kary pieniężnej było obligatoryjne. Organ nie ma bowiem możliwości ani odstąpienia od jej wymierzenia, ani jej miarkowania. Ustawodawca powiązał kwestię wystąpienia zdarzenia sankcjonowanego, w tym przypadku przekazania zbiorczego zestawienia danych o odpadach, z koniecznością wymierzenia sankcji za to uchybienie - w tym przypadku wymierzenia kary pieniężnej w stałej wysokości 500 zł. Również, zdaniem Sądu, nie miało wpływu na wynik sprawy zarzucane przez Skarżącą naruszenie przez organ I instancji przepisu art. 40 §2 kpa. Oczywiście, mocą powołanej regulacji organ administracyjny winien jest doręczać każde pismo ustanowionemu pełnomocnikowi strony, jednakże w badanej sprawie, kiedy ostatecznie pełnomocnik Skarżącej w ustawowym terminie wniósł od decyzji odwołanie, a zatem w sytuacji gdy nie pociągnęło to za sobą negatywnych dla niej skutków, doręczenie decyzji przez organ I instancji wyłącznie stronie postępowania, choć stanowi naruszenie ww przepisu to jednak nie w stopniu skutkującym wyeliminowanie tej decyzji organu z obrotu prawnego. W ocenie Sądu zatem, w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym zarzuty podniesione w skardze przez Skarżącą, dotyczące niezasadności nałożonej administracyjnej kary pieniężnej zarówno z przyczyn procesowych jak i materialnych, nie zasługuje na uwzględnienie. Mając zatem całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art.151 p.p.s.a.