IV SA/Wa 1567/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 14 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania uchwały w sprawie ze skargi K. K. na uchwałę Rady W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały - Przedmiotem skargi wniesionej przez K. K. reprezentowanego przez radcę prawnego A. C. jest uchwała Rady W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...], z obrębu [...] o obszarze 2.403 m kw. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej uchwały w zaskarżonym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a."], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże art. 61 § 3 p. p. s. a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeśli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec powyższego nie każdy akt nadaje się do tak rozumianego wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Uchwała rady gminy w przedmiocie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest właśnie takim aktem. Uchwała ta z uwagi na specyfikę regulowanego nią przedmiotu nie ma cechy wykonalności w rozumieniu art. 61 p. p. s. a. Zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [(Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "u. p. z. p."] studium nie jest aktem prawa miejscowego. Stosownie do art. 9 ust. 4 u. p. z. p. ustalenia studium są jednak wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Organy te powinny więc respektować ustalenia studium w toku procedury planistycznej. Związanie organów gminy ustaleniami studium nie może jednak stwarzać niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania dla niego trudnych do odwrócenia skutków. Wiążący charakter studium nie pozbawi bowiem skarżącego uprawnień wynikających z u. p. z. p., a także uprawnienia do zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W toku takiego postępowania sądowego możliwe będzie stwierdzenie nieważności uchwały o planie, o ile niezgodnie z prawem naruszać ona będzie prawny interes skarżącego. Możliwe to będzie nawet wówczas, gdy plan ten pozostawać będzie w zgodzie ze studium. Wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p. p. s. a. orzeczono, jak w sentencji.