IV SA/Wa 1567/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. T., R. K., T. W., Z. S., J. S., M. K. i Stowarzyszenia [...] z siedzibą w S. na decyzję Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: - zwolnić skarżącego T. W. od kosztów sądowych. T. W. wnioskiem z dnia 26 kwietnia 2016 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. W dniu 6 maja 2016 r. skarżący nadesłał do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wnioskodawca oświadczył, że nie jest wstanie ponieść kosztów sądowych w tej sprawie, ponieważ wraz z żoną utrzymuje się z jednej emerytury w wysokości 930 zł., którą w całości przeznacza na niezbędne utrzymanie. T. W. podał, że nie posiada oszczędności ani majątku który przenosi dochód. Stwierdzono, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przez T. W. jest uzasadniony, ponieważ wykazał on, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Sytuacja dochodowa i majątkowa skarżącego jest obiektywnie trudna. Wraz żoną utrzymuje się z niskiej emerytury, która wystarcza do zaspokojenia ich najbardziej podstawowych potrzeb. Zatem nie ma możliwości pozyskania środków finansowych, które mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego (w rozpoznawanej sprawie wpis od skargi wynosi 500 zł.). W konsekwencji zasadnym jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie. Nie sposób bowiem oczekiwać czynienia oszczędności od osoby, której dochody wystarczają wyłącznie na pokrycie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.