IV SA/Wa 1569/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Przedsiębiorstwa [...] "F." Sp. z o.o. z siedzibą w Z. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] "F." Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia pozwolenia zintegrowanego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2010 r., którą utrzymano w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2010 r. uchylającą pozwolenie zintegrowane, skarżący – Przedsiębiorstwo [...] "F." Sp. z o.o. - wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wykonanie decyzji doprowadzi do znacznej szkody i spowoduje skutki niemożliwe do odwrócenia, których efektem będzie zatrzymanie produkcji i zakończenie działalności Spółki. W piśmie z dnia [...] października 2010 r., stanowiącym ustosunkowanie się Ministra Środowiska do złożonego wniosku organ wskazał, iż w jego ocenie wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli w wyniku wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu argumenty przedstawione przez skarżącego nie mogą stanowić uzasadnionej podstawy do zastosowania przez Sąd środka przewidzianego w art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji stanowiłoby de facto dalsze zezwolenie na prowadzenie działalności z naruszeniem przepisów ochrony środowiska, a w dodatku miałoby ono miejsce przez bliżej nieokreślony okres czasu. Jak wynika bowiem z akt sprawy prowadzący instalację podjął decyzję o rezygnacji z realizacji opracowanego przez siebie i zatwierdzonego przez organ programu dostosowawczego, determinującego warunki wydania pozwolenia zintegrowanego, na rzecz innej koncepcji rozwiązania problemu zagospodarowania gnojowicy powstającej na przedmiotowej fermie. Nowa koncepcja, polegająca na przekazywaniu gnojowicy do nieistniejącej jeszcze biogazowi, która ma być zbudowana przez inny podmiot, jest zdarzeniem przewidywanym i niepewnym. Ponadto, w ocenie Sądu, w istocie to właśnie działalność polegająca na prowadzeniu instalacji do hodowli i chowu świń, które obecnie nie spełniają wymagań ochrony środowiska, prowadzona w dalszym ciągu przez skarżącego mogłaby spowodować trudne do odwrócenia skutki dla środowiska. Jakkolwiek Sąd rozumie konsekwencje finansowe wstrzymania działalności skarżącego, niemniej jednak należy zwrócić uwagę na fakt, że zezwolenie skarżącemu na jej kontynuowanie nie daje jakiejkolwiek gwarancji na doprowadzenie przedmiotowych instalacji do obowiązujących wymagań ochrony środowiska, skoro skarżący, co wynika zarówno ze znajdującego się w aktach sprawy pisma z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], jak również z treści wniesionej do Sądu skargi, odstąpił od realizacji "Zmienionego programu dostosowawczego" zatwierdzonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r. nr [...]. Zauważyć nadto należy, iż w myśl zasady wyrażonej w art. 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) każdy podmiot w kosztach swojego funkcjonowania musi uwzględnić wydatki ponoszone w związku z koniecznością dostosowania do wymagań ochrony środowiska na równi z innymi kosztami działalności, a tym samym jakiekolwiek problemy finansowe nie mogą mieć znaczenia z punktu widzenia realizacji działań prowadzących do spełnienia wymagań ochrony środowiska. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.