IV SA/Wa 1569/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA -Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji w sprawie ze skargi D. F. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. znak: [...] W skardze z dnia 29 sierpnia 2011 r. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2011 r., D. F. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody. Zaskarżoną decyzją organ administracji utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2011 r., którą określił wysokość zobowiązania D. F., prowadzącego w 2006 r. działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" D. F. w G., z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. w wysokości 21.440,00 zł. Na żądanie Sądu skarżący uzupełnił wniosek pismem z dnia 31 października 2011 r., w którym wskazał, że w 2007 r. z powodu zalania dobytku, zmuszony był zakończyć prowadzenie działalności gospodarczej. Obecnie mieszka z rodzicami i jest na ich utrzymaniu. Nie dysponuje wartościowymi przedmiotami, nieruchomościami, obligacjami, ani innymi zasobami pieniężnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. O wstrzymaniu wykonania decyzji sąd administracyjny może orzec, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004.). Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego po ewentualnym wyeliminowaniu aktu z obrotu prawnego. Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji leży po stronie skarżącego. W ocenie Sądu D. F. wykazał istnienie przesłanek przemawiających za zastosowaniem instytucji ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jak wskazano, zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2011 r. utrzymuje w mocy decyzję tego organu z dnia [...] marca 2011 r., którą określono wysokość zobowiązania skarżącego z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. w wysokości 21.440 zł. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji stanowi art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 ze zm.), zgodnie z którym w razie stwierdzenia, że wprowadzający pojazd nie dokonał wpłaty opłaty za brak sieci albo dokonał wpłaty w wysokości niższej od należnej, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci. Stosownie do treści art. 17 ust. 2 powołanej ustawy w przypadku niewykonania decyzji określonej w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, Główny Inspektor Ochrony Środowiska ustala, w drodze decyzji, dodatkową opłatę za brak sieci w wysokości odpowiadającej 50 % kwoty niewpłaconej opłaty za brak sieci. Treść powołanych przepisów jednoznacznie wskazuje, że wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci rodzi po stronie podmiotu, do którego ją skierowano bezwzględny obowiązek uiszczenia opłaty w wysokości ustalonej przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, a niewywiązanie się z tego obowiązku w ciągu 14 dni od daty uzyskania przymiotu ostateczności przez decyzję określającą wysokość opłaty powoduje, że organ administracji ustala opłatę dodatkową. Skoro skarżący od czterech lat nie prowadzi działalności gospodarczej, jest na utrzymaniu rodziców, a ponadto nie dysponuje wartościowymi przedmiotami, majątkiem nieruchomym, ani papierami wartościowymi, to należy uznać, że uiszczenie opłaty w wysokości 21.440 zł mogłoby po jego stronie spowodować szkodę, doprowadzając do sytuacji, w której pozbawiony by został środków niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.