IV SA/Wa 157/17

Dnia 15 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi N. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państwa obszaru Schengen postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. N. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, w skardze z dnia 28 listopada 2016 r. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie zobowiązania skarżącej oraz jej małoletniego syna V. K. do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państwa obszaru Schengen, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, że powrót do kraju pochodzenia spowoduje wyrządzenie jej znacznej szkody, albowiem po powrocie do kraju skarżąca nie będzie mogła wrócić do miejscowości, w której wcześniej zamieszkiwała, gdyż toczą się tam walki. Natomiast pobyt w innej części [...] nie zapewni skarżącej godnych warunków życia. Skarżąca podniosła, że po powrocie do kraju pochodzenia zostanie pozbawiona środków do życia. Skarżąca wskazała, że sprawuje opiekę na małoletnim dzieckiem, które po powrocie do kraju pochodzenia nie będzie miało zapewnionych warunków zgodnych z prawami dziecka, a nadto zostanie "wyrwane" z dotychczasowego środowiska, w którym czuje się bezpiecznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.) – dalej p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Podkreślić przy tym trzeba, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i n.). Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić, że opuszczenie przez skarżącą i jej małoletniego syna terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed zbadaniem sprawy przez Sąd nie pozbawi skarżącej i jej małoletniego dziecka prawa do sądu, albowiem skarżąca w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata, co – w powiązaniu ze specyfiką tego postępowania, które nie wymaga osobistego udziału strony na rozprawie i zasadą orzekania na podstawie akt sprawy (art. 107 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a.) – wyklucza przyjęcie, że do zapewnienia stronie prawa do sądu konieczne jest orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie sygn. akt II OZ 442/17, II OZ 295/17 dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżąca bardzo ogólnie wskazała na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci konieczności zmiany miejsca zamieszkania na terytorium [...] oraz niemożliwości podjęcia pracy zarobkowej i zapewnienia sobie i swojej rodzinie godnych warunków życia. Należy stwierdzić, że chociaż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to jednak, że samo przekonanie strony skarżącej, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Twierdzenia strony odnoszące się do przesłanek wstrzymania wykonania aktu powinny być potwierdzone dokumentami źródłowymi, których w niniejszej sprawie zabrakło. Skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, aby jej dotychczasowe doświadczenie zawodowe i posiadane wykształcenie uniemożliwiało podjęcie pracy zarobkowej na terytorium [...]. Nie sposób zaś jedynie na podstawie twierdzeń strony ocenić jakie skutki dla kariery zawodowej i sytuacji bytowej skarżącej będzie miało wykonanie zaskarżonej decyzji. Ponadto nie można uznać, aby okoliczność relokacji w kraju pochodzenia stanowiła przesłankę do udzielania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Skarżąca nie jest bowiem zmuszona do powrotu do dotychczasowego miejsca zamieszkania objętego walkami zbrojnymi. Ma możliwość zamieszkania w bezpiecznej części [...] znajdującej się pod zarządem władz w [...], gdzie będzie miała zagwarantowane bezpieczeństwo i ochronę państwa. W tym miejscu należy wskazać, że zaskarżoną decyzją o zobowiązaniu do powrotu objęte jest wraz z rodzicem małoletnie dziecko. Zatem Sąd jest zobligowany rozważyć, jakie skutki wywoła wykonanie decyzji w stosunku do małoletniego dziecka skarżącej. Okoliczność zmiany miejsca zamieszkania i, co za tym idzie, zmiany środowiska, jakkolwiek może powodować różne reakcje dziecka, nie jest jednak okolicznością uzasadniającą udzielenie skarżącej i jej małoletniemu dziecku ochrony tymczasowej. Na podstawie samych twierdzeń skarżącej, nieopartych żadnymi dokumentami źródłowymi np. w postaci opinii psychologa, nie można stwierdzić, że małoletnie dziecko skarżącej nie odnajdzie się w rzeczywistości ukraińskiej w tym stopniu, że spowoduje to wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, choć na tym etapie przedwczesna byłoby ocena czy konieczność powrotu na stałe wraz z zakazem ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państwa obszaru Schengen nie prowadziłaby do naruszenia praw dziecka. Kwestia ta będzie przedmiotem oceny Sądu na etapie rozpatrywania skargi. W ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków dla samej skarżącej, jak również w sferze prawnie chronionych interesów jej małoletniego dziecka, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez stronę ochrony tymczasowej. Mając powyższe na względzie, sformułowany przez skarżącą wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej nie zasługiwał na uwzględnienie, wobec czego Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia