IV SA/Wa 1574/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia z wydzierżawienia i przekazania w zarząd obwodu łowieckiego I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...]; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącego P. z siedzibą w W. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 roku, Nr [...] Minister Środowiska wyłączył z wydzierżawienia i przekazał w zarząd P. obwód łowiecki nr [...] położony w województwie [...]. Postanowieniem dnia [...] maja 2008 roku, Nr [...] Minister Środowiska, z urzędu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2007 roku, Nr [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2008 roku, Nr [...] Minister Środowiska na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił własną decyzję z dnia [...] lutego 2007 roku, Nr [...] (numer decyzji podany według treści postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej z dnia [...] sierpnia 2008 roku). Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 roku, Nr [...] Minister Środowiska po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy złożonego przez P., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2008 roku. Oczywista omyłka pisarska polegająca na wpisaniu w treści rozstrzygnięcia, że utrzymana została w mocy decyzja z dnia [...] czerwca 2006 roku, Nr [...] została sprostowana postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 roku. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył P. podnosząc zarzut naruszenia art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. i wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie. Ponadto - odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. - zwrócił uwagę, iż w przypadku podejmowania decyzji w trybie art. 127 § 3 k.p.a. nie ma zastosowania nakaz wyłączenia pracownika przewidziany w powołanym przepisie, gdyż obie decyzje zostają wydane przez ten sam organ. Na poparcie tego stanowiska organ powołał szereg orzeczeń sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zdaniem Sądu zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Otóż poprzedzająca zaskarżoną decyzję decyzja z dnia [...] lipca 2008 roku wydana została po wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2007 roku. Wznowienie nastąpiło mocą Sygn. akt IV SA/Wa 1574/08 postanowienia z dnia [...] maja 2008 roku, które stosownie do art. 149 § 2 k.p.a., stanowiło podstawę przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Podstawą prawną decyzji z dnia [...] lipca 2008 roku jest art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowiący, że organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i wśród przedstawicieli doktryny utrwalony jest pogląd, który podziela Sąd w przedmiotowej sprawie, że w wypadku przewidzianym w powołanym przepisie organ nie wydaje dwóch odrębnych decyzji, tylko w jednej decyzji kończącej wznowione postępowanie zawiera dwa rozstrzygnięcia: o uchyleniu decyzji dotychczasowej oraz (nowe rozstrzygnięcie) o istocie sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2001 r. sygn. akt IV SA 968/99. Wspólnota z 2001 r. nr 39, s. 48, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2000 r. sygn. akt II SA/Gd 1196/98. LEX nr 44234, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 1996 r. sygn. akt SA/Wr 3437/95. LEX nr 27359, a także Z. Janowicz. Komentarz - wyd. II. Warszawa 1995 r., s. 360 oraz z powołaniem się na wymienionego komentatora B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2006 r., s. 685 i G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269. LEX, 2007, wyd. II - komentarz do art. 151 kodeksu postępowania administracyjnego). Orzeczenie na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. jedynie o uchyleniu decyzji ostatecznej kończącej wznowione postępowanie, bez jednoczesnego podjęcia rozstrzygnięcia o istocie sprawy stanowi rażące naruszenie tego przepisu (zob. powołane wyżej orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego). Poprzedzająca zaskarżoną decyzję decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2008 roku uchyla jedynie decyzję z dnia [...] lutego 2007 roku. Nie zawiera natomiast rozstrzygnięcia co do istoty postępowania wszczętego wnioskiem Zarządu Głównego P. o przekazanie w zarząd obwodu łowieckiego nr [...] znajdującego się w województwie [...]. Sygn. akt IV SA/Wa 1574/08 Wobec tego należy stwierdzić, że decyzja z dnia [...] lipca 2008 roku wydana została z rażącym naruszeniem art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. W konsekwencji również zaskarżona decyzja z dnia [...] sierpnia 2008 roku, utrzymująca w mocy decyzję obarczoną wadą nieważności, rażąco narusza prawo i zachodzą przesłanki do stwierdzenia jej nieważności określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zaistniała więc konieczność stwierdzenia nieważności obydwu wydanych w sprawie decyzji. Z uwagi na treść rozstrzygnięcia zbędne jest, zdaniem Sądu, na tym etapie postępowania, rozpoznawanie sprawy pod kątem zarzutów podniesionych w skardze. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 152 i art. 132 cytowanej już wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., należało orzec jak w sentencji wyroku.